.

άμα είμαστε μαζί , πως να φοβάμαι τη σκιά μου;

Возвращение

The Return , by Andrei Zvyagintsev - 2003

fall..

Το δράμα των ανθρώπων μπορεί να γίνει χυδαίο κάτι φορές. Είναι σαν την ομορφιά. Όλα της επιτρέπονται. Ακόμα και η ασχήμια μέσα της. Ακόμα και η βρωμιά που δε φαίνεται από το γυαλιστερό περιτύλιγμα. Έτσι, όταν βλέπω ανθρώπους να κλαίνε μέσα σε κουτιά που τα λένε πομπούς και απευθύνονται σε εμάς που μας λένε δέκτες, δε μπορώ να συγκινηθώ. Μόνο οίκτο μπορώ να νιώσω για το τεράστιο αληθινό ψέμα που κρύβεται πίσω από μια τέτοια παράσταση. Νιώθω μισάνθρωπος πολλές φορές τις τελευταίες μέρες. Νιώθω να μην έχω εμπιστοσύνη παρά σε ελάχιστους και να σκέφτομαι πως λάθος εμπιστεύτηκα ανθρώπους στο παρελθόν. Τα λάθη μου τα κρεμάω ανάποδα μέχρι να πεθάνουν από ασφυξία. Έτσι αποκλείεται να ξαναζωντανέψουν. Δεν έχω πολλά πρωτότυπα πράγματα μέσα μου.  Αν κάτι αρχίζω να συνειδητοποιώ τον τελευταίο μήνα είναι πως το μοναδικό μου ταλέντο, που μπορώ να αξιοποιήσω, είναι αυτό που σπουδάζω. Και η φωτογραφία που τη λατρεύω απέχει ακόμα σαν ένα μακρινό όνειρο μέχρι να φτάσει στο σημείο να γίνει ταλέντο. Μικρά , βαρετά κατάλοιπα μιας μικροαστικής ζωής. Ακόμα κι ο ύπνος βαρετός κι αυτός με ψυχωτικά όνειρα να τον περιστοιχίζουν. Ψάχνω το πρωτότυπο μέσα στο γκρι αλλά ξεχνάω πως εκεί μέσα γεννιέται το κάτι από το τέλμα μου.

The Lies I Sire - My Dying Bride

Charlotte Gainsbourg

Είναι η αγαπημένη μου.

Η φωνή και το παρουσιαστικό της.

Τη συμπαθώ πολύ και δε θα μπορούσα να μην ψάχνω διαρκώς για κάτι δικό της παλιό ή καινούριο.

My heart Laid Bare

Γράμμα

        

Αγαπημένε μου,

Τρελαίνομαι να διαβάζω γράμματά σου. Κι ας είμαστε κοντά κι ας μη χρειαστεί να πας στο ταχυδρομείο για να μου το στείλεις, αλλά απλά να μου το δώσει ο ταχυδρόμος σου όταν ξυπνήσει. Είναι που γράφεις όμορφα και μόνο για εμένα και εσένα. Είναι σαν κώδικας μυστικός ανάμεσά μας. Να αποκαλύπτει αυτά που λέμε κι αυτά που δεν λέμε.

Ένας ακόμα χειμώνας μαζί. Κάτω από τις κουβέρτες σου και το σκούρο μπλε ταβάνι. Στο πράσινο σπίτι με τα μαύρα μάρμαρα που μέρα με τη μέρα ομορφαίνει. Που το νιώθω πιο  δικό μου. Είναι ήσυχο και τώρα πια πιο ζεστό με τα χαλιά στρωμένα

Νιώθω την απλότητα και την ομορφιά και τη δύναμη συναισθημάτων πρωτόγνωρων για εμένα. Τα βλέπω και στα δικά σου μάτια και η χαρά μου δεν ξέρει που να κρυφτεί. Η αγάπη έχει νύχια και παίζει με αυτά πάνω στις πλάτες μας κάθε βράδυ. Σκορπάει ψιθύρους και ατίθασες ματιές. Και είναι υπέροχα.

Η αιωνιότητα είναι πάνω από τα κεφάλια μας· ρόδι που σκάει. Η ματαιοδοξία μου νομίζω ζαρώνει. Αφήνει να φανούν αισθήσεις που μου τις κρατούσα κρυφές. Ηρεμώ.

Σε σκέφτομαι να ανασαίνεις ανάμεσα στα πόδια μου και κρατάω την αναπνοή μου τρέμοντας. Συντονισμός και ρίγη.

Θέλω να σου φανερώνομαι. Είναι χαζό να κάνω αλλιώς. Χαζό και ανόητο και ασήμαντο.

Άμα σε γλείφω σου αρέσει; Και όταν κολλάμε τα στόματά μας σε ένα ζουμερό φιλί; Και τότε;Κι εμένα. Μου αρέσουν όλα αυτά τα δικά μας. Τα ιερά, τα τεράστια μέσα στο μικρόκοσμό μας.

Θέλω να μου πεις τι θα πει έρωτας.

Θέλω.

                                                                                               

trivial

Τα σαββατιάτικα απογεύματα του Οκτώβρη πλημμυρισμένα απ' τη βροχή, κάθεται μέσα καθαρίζοντας κάστανα και τρώγοντάς τα ωμά. Είναι πιο νόστιμα έτσι κι ας έχει η φλούδα τους περίεργη υφή και χνούδι που κολλάει στη γλώσσα.

Τα νοήματα της ξεφεύγουν σαν τρένα που γλιστρούν ξέφρενα σε λαδωμένες ράγες. Οι ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις πληθαίνουν·μοιάζουν με μυρμήγκια και αυτά που θέλει να μοιραστεί καταλήγουν αυτόχειρες στο στομάχι της μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να ειπωθούν. Το ουίσκι εξατμίζεται από το δέρμα της και ο κακός εαυτός δραπετεύει από τις σχισμές των νυχιών. Είναι καθαρή. Κοιμήθηκε χωρίς να κοιμηθεί και ονειρεύτηκε μέρες με ήλιο και πράσινα βότσαλα. Η συντροφιά της τηλεόρασης δημιουργεί ψεύτικα αισθήματα ευγνωμοσύνης.
Εκείνος έφυγε πριν λίγες ώρες. Είναι θαλπωρή η μοναξιά· την θέλει. 
Εκείνη ,σήμερα, τη μισεί τη μοναξιά της.Τόσο, που άνετα θα μπορούσε να την πνίξει.
Η τρεμάμενη αγάπη που φυλάει μέσα της, χρειάζεται τροφή. Δεν έχει κουράγιο τώρα. Όχι τώρα. Σχεδόν όλα είναι καλά. Σχεδόν καλά. Σχεδόν όλα. Όμως έτσι έχουν μια προοπτική.Από χθες θυμάται ένα τραγούδι που το έδεσε στο μικρό της δαχτυλάκι, επειδή την είχε στην αγκαλία του και ήταν ζεστά. Έμεινε και η ντροπή, η συστολή για τη μέθη που έχτισε γύρω της ασχήμια.Όμως, χθες, συνειδητοποίησε πως τα πιο σημαντικά πράγματα δεν μπορεί να τα λέει. Μπορεί μόνο να τα δείχνει, να τα γράφει ίσως. Έχουν περισσότερη ομορφιά έτσι· γίνονται άφθαρτα.

χωρίς στίξη

Δε μπορείς να αρθρώσεις τη θλίψη. Κάτι φορές κουράζεσαι και να είσαι σαν κλόουν όλη την ώρα. Σε λυπάσαι που χαίρεσαι με τα μικρά και επουσιώδη, με τις σταγόνες που πέφτουν πάνω στα χρώματα από τις ομπρέλες - κι εσύ φαντάζεσαι πως πέφτουν σε καζάνι με ουράνια τόξα -που χαίρεσαι με το χαμόγελο που σου εκτόξευσε ο άγνωστος δίπλα σου- έτσι χωρίς γιατί. Όμως κάτι φορές αναρωτιέσαι και επιβεβαιώνεις από μόνος σου πως η ζωή σου δεν έχει νόημα μόνο γι αυτά. Και γυρνάς στα σκοτάδια σου αλήτης και μόνος. Πάλι στα ίδια, μαύρα σκοτάδια. Πιάνεις τον εαυτό σου να κλαίει και να γελάει, επειδή κλαίει και επειδή είχε καιρό να κλάψει. Περιμένεις αποτελέσματα από εξετάσεις. Όχι δικές σου. Αγαπημένων άλλων. Ανησυχείς πιο πολύ για εκείνους από όσο για εσένα. Εσύ είσαι άτρωτος ,εσύ είσαι πάντα υγιής, εσύ δεν έχεις το γαμημένο δικαίωμα να έχεις κανένα απολύτως παράπονο - πόσο μάλλον να το εκφράσεις. Περιμένεις λόγια που έχεις καιρό να ακούσεις. Περιμένεις επιβεβαίωσεις. Περιμένεις να γνωρίσεις καινούργια μούτρα. Μόνο περιμένεις όμως.Θυμάσαι παλιά. Ονειρεύεσαι πως είναι η ζωή σου ανάποδα, να περπατάς σε ταβάνια και να αιωρείσαι από λάμπες.Δεν έχεις τίποτα πρωτότυπο να πεις, ούτε να φτύσεις. Δεν έχεις τίποτα καινούργιο να ακούσεις , μόνο πιο λυπητερές εκδοχές αγαπημένων τραγουδιών. Όλα είναι βροχή. 'Αρα είναι όμορφα. Όλα είσαι εσύ και τίποτα δεν είναι εσύ.

Ακόμα σε ψάχνεις με την ελπίδα να μη σε βρεις ποτέ για να συνεχίσεις να κολυμπάς μέσα στο μαύρο. Η αγάπη πέθανε κι όσο κι αν προσπαθείς να την σηκώσεις θα είναι εκεί , σαν πατημένη τσίχλα κάτω από τη σόλα σου ,εκνευριστικά επίμονη, να μην ξεκολλήσει ποτέ.