29.9.10

Μια μέρα


Δυο ώρες ύπνος στα πεταχτά ,τις πιο σκοτεινές ώρες.Καφές ζεστός μα χωρίς γεύση κι ύστερα δουλειές,πιάτα, πλύσιμο αυλής.Η νύστα έφυγε απ'το κούτελο.Το κλειδί στην πόρτα.Έφτασε στην ώρα του το Έλυρος ή το Λατώ ήταν;Δεν ξέρω.Δυο άνθρωποι με βαλίτσες.Αγαπημένοι άνθρωποι.Τους χαιρετάω, χαιρετάει κι ο σκύλος.Φεύγουν ξανά για μικρό ταξίδι μα πιο δύσκολο.Μένω σπίτι,ντύνω τα παιδάκια,πίνουν γάλα,πάντα τους ξεφεύγει παραπάνω κουταλιά νέσκουικ,φεύγουμε για το σχολείο.Γυρνάω σπίτι.Ανησυχία.Πάιρνω τηλέφωνα-"η κλήση σας προωθείται" .Με παίρνουν πίσω.Μου λένε τα νέα με μια περίεργη λέξη:ποζιτρονικη τομογραφια. Έρχεσαι κι εσύ.Λίγο κοιμάμαι.Εσύ πιο πολύ το 'χεις ανάγκη.Σηκώνομαι.Φακές για οχτώ άτομα να ετοιμάσω.Τις είχα από το βράδυ στο νερό,να φουσκώσουν.Ο σκύλος ανόρεχτος,μα πως να μην είναι ,δεν τον έβγαλα έξω από το πρωί.Τρεισίμιση να πάρω τα παιδιά απ΄το σχολείο.Η μέρα δεν τελειώνει.Μόνο σέρνεται και μαζί με κείνη κι εγώ.Κι η μύτη μου ακόμα τρέχει κι ο βήχας πιο τραχύς τώρα.Μιλάω με τους γονείς μου.Να μη στενοχωριόμαστε λένε.Σε ξυπνάω,πήγε τρεις πια.Οι φακές σιγόβρασαν,είχαν επιτυχία.Τρώμε,σηκωνόμαστε,πας για το καθιερωμένο τσιγάρο.Κόψτο το ρημάδι.Με αγκαλιάζεις ,μου λες να αγαπιόμαστε πιο πολύ τώρα.Έτσι ενωμένοι.και τώρα πιο πολύ μας είναι απαραίτητο.Σου λέω να κόψουμε ένα ρόδι.Είπε η μαμά σου να μην τα κόψω όλα μαζί ,να μη χαλάνε.Ρόδι.Φέρνει γούρι.Μακάρι.

26.9.10

Εσύ πάλι

Σε κουβαλάω μαζί μου κι εσένα όπου κι αν είμαι, μ'όποιον κι αν μιλάω.Είσαι σφηνωμένος μέσα στο μυαλό μου, ανάμεσα στις έλικες, κατακλύζεις τους νευρώνες μου.Με πλάθεις, σε πλάθω και τελικά μένουμε ίδιοι να χαζεύουμε ο ένας τον άλλο.Σου μαγειρεύω τηγανίτες, φορώντας μια ποδιά και το αγαπημένο σου βρακί.Τις τρώμε με μερέντα ή νουτέλα, με ζάχαρη και κανέλα. Δεν τις πετυχαίνω πάντα μα σ'αρέσουν γιατί έχουν εμένα μέσα.Κι όλα αυτά είναι πολύ προσωπικά το ξέρω.Είναι όπως ο τρόπος που γεύεσαι τη μπουκιά απ'το ζεστό τηγανισμένο μείγμα.Κυλάει στο πίσω μέρος της γλώσσας για να καταλήξει στο στομάχι μα δεν το θες αφού θα τελειώσει η ευχαρίστηση.Έτσι γίνεται κι όταν ιδρώνουμε και ξεφυσάμε ο ένας πάνω στο σώμα του άλλου.Και μ'αρέσει που σ'αρέσει και μου αρέσει ακόμα πολύ.
Είναι ευτυχία αυτό.Μια μικρή λιακάδα.

25.9.10

.

Το ψευτοδιάβασμα με κουράζει.Είναι μια δικιολογία για να πω πως κάτι κάνω ενώ θέλω άλλα να κάνω στη θέση του.Έβαλε κρυάκι,το νιώθω στις πατούσες μου που είναι άκαμπτες τώρα.Η ροδιά ,ένα τόσο δα δεντράκι ψιλόλιγνο έχει ένα, δυό..πέντε κόκκινα ρόδια να τα χουφτώνει ένα άντρας με χέρια σαν τα δικά σου.Και τρέφει καμιά δεκαριά αγουρωπά ακόμη.Καλή σοδιά.Να τα κόψω μια απ' αυτές τις μέρες να τα τρώμε ,εσύ με ζάχαρη εγώ να τα ξεσπορίζω και να μασουλώ μια-μια τις χάντρες.Η ηλικία μου αυξάνεται νωχελικά κι οι φαντασιώσεις μου εκθετικά.Ξεφουρνίζω ιδέες αχνιστές και μετά τις κηδεύω.Άντε να περάσει κι αυτή η βδομάδα να ξεκινήσω τα τρεχάματα και τα σεμινάρια και τις γλώσσες. Να τα ξεκινήσω με τον ενθουσιασμό του Σεπτέμβρη και να τα συνεχίσω με τη σκληράδα του Οκτώβρη και το θάρρος του Νοέμβρη.Ως τα πρώτα χειμωνιάτικα πουλόβερ θα είμαι οπλισμένη με τα πάντα.
Μ'αρέσεις που έγινες δάσκαλος και σε συμπαθούν οι μαθητές σου.Το ΄ξερα πως έτσι θα είναι αφού σου πηγαίνει μια τέτοια δουλειά κι ας μην το παραδέχεσαι από τη μετριοφροσύνη που ώρες ώρες σε κάνει να κοκκινίζεις.
Φθινόπωρο μπήκε μα ακόμα το καλοκαίρι απλώνει πλοκάμια κι είναι κουραστικό.Θέλω να ντυθώ και να σκεπαστώ με τις κουβέρτες τις μπλε με τις ρίγες και τη μεγάλη πορτοκαλοκίτρινη,δηλαδή σομόν αλλά το μισώ να τ'ονοματίζουν έτσι το χρώμα.Δεν υπάρχει αυτή η λέξη, είναι ψεύτικη και τα ψεύτικα με νευριάζουν.
Εσύ που είσαι αυθεντικός να με μαθαίνεις να τα ξεχωρίζω.Είναι μια χάρη που μπορείς να μου κάνεις.κι εγώ θα σε κουβαλάω πάντα μαζί μου,μέσα μου γιατί είσαι ξεχωριστός.Εσύ.
Έπηξα στο ρομαντισμό πάλι και δεν ξεχειλίζω μόνο από τέτοιον.Προς το παρόν πολλά "δεν ξέρω" ξεστομίζω και δένω τα χέρια μου κόμπο και τη γλώσσα μου κατόπιν ,πριν στριφογυρίσει και το μυαλό σε γόρδιο δεσμό.Μα σήμερα μου το πε η Νίκη πως δεν έχω θέμα.Μόνο επικοινωνιακό μου είπε.Χάσμα επικοινωνιακό.Ξέρω τα γιατί και τα πως.Μα ιστορίες δεν μπορώ να λέω πια.Τις έχω πιπιλίσει πολλές φορές κι είναι σαν να μην ξέρω καμιά πια.Θα θελα όμως μια και λέω να πω κάτι καινούριο, να μπορέσω να μιλήσω σε κοινό μπροστά χωρίς να τρέμω ή να δείχνω με τον αριστερό δείχτη τη μάνα μου λες και λέω ποίημα παιδικό.Ξέρω, όταν χρειάστηκε μια φορά το έκανα μα δεν ήταν για καλό,γι αποχαιρετισμό ήταν.Αλλά τώρα θέλω να γίνει για να μου φύγει αυτή η φοβία για τους ανθρώπους και την κριτική.Είναι δύσκολο,να σε κρίνουν, ειδικά όταν εσύ δεν κρίνεις.Μα κι αυτή μια εικόνα είναι που χτίζεται.Θα δούμε.Θα 'θελα και να γράψω μια ιστορία, δομημένη ,με αρχή μέση και τέλος.με παραγράφους και σημεία στίξης, με πρωταγωνιστές και σενάριο πρωτότυπο.Όχι γραφές αυτόματες και σαχλαμάρες σαν αυτά εδώ τα ημερολόγια.Έχω θέματα να τριβελίζουν στο κεφάλι μου ,αλλά έλα που είναι όλα άναρχα εκεί μέσα.Θα δούμε,θα γίνει κάποια στιγμή.Ίσως τώρα να πω καληνύχτα.Ίσως απλά να κάθομαι και να σκέφτομαι τι δεν είπα.Μπορεί και όλα να τα είπα.