27.3.13

υποχρεωτική ευδαιμονία*

Άμα δε μπορείς να θες όλα τα υποχρεωτικά αυτά συναισθήματα νιώθεις σκάρτος και κάπως ανάπηρος.Νιώθεις διαφορετικός μ' έναν άσχημο τρόπο.Ξέρω πως κάτι τρέχει με μένα από τότε που κλεινόμουν στο δωμάτιο και σκάλιζα τη βιβλιοθήκη του πατέρα με τα απαγορευμένα βιβλία.Είδα και διάβασα το Διαβάζοντας στη Χάννα στα 15 νιώθοντας πως ανακαλύπτω έναν κόσμο που είναι ρεαλιστικός και σκληρός και τόσο διαφορετικός από αυτόν της Ζέη και του Βερν ή του Άντερσον.Στα δύσκολα με θέλω.Αλλά φτάνω σε έναν κόμπο πριν φτάσω στον πραγματικό οργασμό.Βλέπω τα αγέννητα μωρά μου να υποφέρουν κι εμένα να ξερνάω άγχος μέχρι την παραγωγική ηλικία των 40.Δεν έχω σπάσει καθόλου στο πρόσωπο.Είμαι παιδί και όπως είπε κι ένας αγαπητός, είμαι η παιδική σου γυναίκα.Και ως τέτοια μπορώ να σε γλείφω από την κορυφή μέχρι τους μηρούς και τα γόνατα και να σου μαγειρεύω ό,τι θέλω χωρίς να ανησυχώ αν δεν σ' αρέσει.Η φαντασία μου κάνει όργια μέσα στην κατσαρόλα.Και πάνω στο κορμάκι σου.Σε παρακαλώ μην τρελαθείς πριν από μένα.Εμένα μ'αρέσει να φλερτάρω με την τρέλα και την κατάθλιψη.Το μυαλό μου αποζητάει τέτοια φαινόμενα μέσα στα δέκα χρόνια που βιώσε κάποιες εμπειρίες.Είναι ένα μυαλό κάπως πρόωρα γερασμένο,μαθημένο να σκέφτεται διαφορετικά και με μια τάση υπερβολής,ένα μυαλό που θέλεις ν'αγαπήσεις και να μισήσεις ταυτόχρονα.Είναι άνοιξη τώρα,τρύπωσε η άνοιξη μέσα στις έλικές του ,σφήνωσε κι όμως εγώ δεν το νιώθω.Προσπαθώ.Αγοράζω γλάστρες που σχεδιάζω να φυτέψω σε μωβ εταζέρες.Θα βάψω τον τοίχο στο προσκέφαλό μας στο χρώμα της πασχαλιάς.Θα περιμένω μια ανάσταση να έρθει να με γλυτώσει.Ένα νόημα βαφτισμένο σε φτηνό, ξεθωριασμένο κόκκινο κρασί,μια λειτουργία, μια μετάνοια,μια φαντασία να έρθει και να μου απευθυνθεί πριν βγάλω αφρούς από το άλικο στόμα μου, πριν ταρακουνηθούν οι βολβοί των ματιών και σωπάσουν.Μια ποίηση περιμένω αυτή την άνοιξη,εξαιρετική και ανυπότακτη.



*τίτλος από το ομώνυμο βιβλίο του Νόρμαν Μάνεα

2.3.13

πασατέμπο

Οι νύχτες μοιάζουν με τις μέρες μου.Κοιμάμαι αλλόκοτες ώρες,μετράω στον ύπνο νεκρούς κι εφιάλτες,μικροσκοπικά έμβρυα καμωμένα από μένα,γεννημένα σε δύσβατους δρόμους.Στον ξύπνιο απαριθμώ χρωστούμενα κι όνειρα για ταξίδια,φορέματα από άλλες εποχές και νυφικά.Σε σένα που με γιατρεύεις λέω τα πάντα.Για πρώτη φορά.Σε σένα που μ'αγαπάς και με λατρεύεις σπαράζω με μισόλογα.
Μ'αρέσε το σπίτι που ήταν γεμάτο.Σκυλιά,παιδιά,μαμάδες,άντρες,κουνιάδους,μωρά,φίλους.Τώρα μετράω κενές θέσεις κι ο καναπές ξαναμεγάλωσε.Ίαως ξαναγεμίσει αύριο για λίγες κούφιες,βιαστικές ώρες.
Κάθομαι τυλιγμένη με δυο ρόμπες,στο τραπεζάκι ένας καφές απ'ωρα φτιαγμένος,ώρα 5 και 10 ante meridiem.Μετράω χαραυγές και τιτιβίσματα πουλιών.Κάθε πρωί περνάει ένα κατάμαυρο,κοτσύφι πρέπει να'ναι,κάθεται πρώτα στη λεμονιά και ύστερα ξαποσταίνει στη ροδιά.Μόλις με πάρει χαμπάρι φεύγει σαν στρόβιλος.Το μισώ για τα φτερά του.Και που παρά την κακοκαιρία στέκεται.Εμένα το κρύο με τυλίγει σαν σάβανο.Θα του ξεφύγω, υπόσχομαι,μια μέρα πριν να είναι αργά.Αργά.Είναι η λέξη που με κατατρώει χρόνια τώρα.Δεν πιστεύω στον Σίσυφο μα νιώθω σαν αυτόν.Πως τις στιγμές της ελευθερίας της πλήρωσα με αντίτιμο το άγαλμα που είμαι τώρα.
Ο κόσμος με τρομάζει όσο ποτέ.Κλείνω τη μύτη μέσα στο κασκόλ μου που μυρίζει άνθη κερασιάς και τους παρατηρώ με καχυποψία και σοφία.Είναι όλοι τόσο βιαστικοί, όπου κι αν πάνε, όταν μιλούν,όταν τρέχουν,όταν περπατάνε, όταν γελούν,όταν τρώνε, όταν πηδιούνται.Αν είχα μια συμβουλή θα ήταν ν'αλλάξουν tempo.Μα δεν γίνεται.Θα γίνουν σαν κι εμένα και θα 'ναι και γι'αυτούς αργά.
Μια στιγμή που φοβήθηκα όσο τίποτα ήταν αυτή στο σουπερμάρκετ.Κόλλησε το μυαλό μου και το αριστερό μου χέρι δεν άφηνε το καροτσάκι που έσερνες προς το μέρος σου.Τα μάγουλά μου κοκκίνισαν σαν να τα 'χα πασαλείψει με βύσσινο και το στέρνο μου έβγαζε ντροπιασμένους κρότους.Έπαιζα για 20-30 δεύτερα έναν ρόλο που δεν μου ζητήθηκε, έναν αυτοσχεδιασμό κι ένιωθα το κοινό μου δυσαρεστημένο.Και κυριώς εσένα.Τα ρέστα - το βραβείο μου- ήταν λίγα χάλκινα λεφτά κι η απόδειξη χιλιόμετρα απόλυτων τιμών.Βγήκαμε κι ανάσανα.
Το σπίτι μοιάζει πιο χαρούμενο και πιο φωτεινό με τις νότες που βγαίνουν από την κιθάρα σου.Δεν έχω μουσικό αυτί αλλά ξέρω πως είσαι καλός σε αυτό που κάνεις εδώ και κάμποσες μέρες.θα 'θελα να 'μαι πιο προσαρμοστική σαν άνθρωπος να γίνομαι κι εγώ χαρούμενη μαζί με τους τοίχους, τις πόρτες και τα παράθυρα.Έγινα χαρούμενη για 5 λεπτά σήμερα το πολύ πρωί που μου λεγες κάτι φοβερά ανέκδοτα που τώρα ούτε καν τα θυμάμαι.κι εκεί μου είπες πως δεν γελάω.κι ούτε θυμάμαι πόσους μήνες έχω πραγματικά να χαρώ.θα φταίει αυτή η ψυχή που κουβαλάω.Με κάτι έχει λερωθεί που δε βγαίνει.Με κάτι που δημιουργεί αντισώματα για τη χαρά.