27.10.16

οκτώβρης, 27, ημέρα Πέμπτη

Κάθεται το κουνούπι
στην φάλαγγα του παράμεσου
δεν το ενοχλώ για να μη με ενοχλεί
-κουνούπι τον Οκτώβρη;
Κυρτή πλάτη ,κόκκαλα λεκάνης
ανάθεμα τι τρώω
λόξυγκας από λύπη
δεν έχω τσιγάρα (ούτε ποτό)
δεν τα καπνίζω δηλαδή
για το παιδί ,το παιδί.
Βγήκα χθες.Μόνη,
ένιωσα λίγο όπως πριν,
μονάχα για εξήνταπέντε λεπτά.
Μα η αλήθεια να λέγεται
όλα άλλαξαν
εγώ πιο πολύ.
Συνεπής -βέβαια- στο φόβο,
συνεπής στο κενό μέσα μου.
Τριανταντρία ολόκληρα εδώ πάνω, στα τσιμέντα αυτά
προβάρω ευτυχία, νυφικό, γέννα, έρωτα
προβάρω
life is not a rehearsal
δύσκολα νοήματα
τα θυμάμαι μαζί με το κρύο-
τριαντατρία ολόκληρα;
Λείπουν κομμάτια μα...
χρόνια πολλά, φιλιά κόκκινα, ξεχασμένα
Το μάγουλο σαν να χω φυλάξει κορόμηλο
άκαιρος κι επιτακτικός
άβολος πόνος
δεν έχω κουράγιο να του πω:
αιστοδιαολοπιά
κουράζομαι.
Δεν μισώ, μόνο δεν νιώθω,
κοίτα μια λέξη : υπαισθησία
πάσχω από αυτό τώρα
πως να χαρώ;
Επικήδειος γενεθλίων
κάθε χρόνο,τέτοια μέρα:
θρηνώ.



5.10.16

σκούρο μπλε ταβάνι

Μερικές γυναίκες παντρεύονται σπίτια*
μοιάζω να είμαι μια από αυτές
οκτώ χρόνια σύζυγοι, σχεδόν
καθόλου δεν λυπάμαι ( εντάξει ίσως λίγο μα δεν ομολογώ)
που θα καταρρεύσεις
Φεύγεις και τα κομμάτια σου θα πεταχτούν
χωρίς στοργή θα θαφτούν, χωρίς κηδεία
σε καμιά χωματερή μαζί με λογιών σκουπίδια και ξεχασμένα αντικείμενα
να πάρεις όλα τα συμπράγκαλα μαζί, τις μνήμες
κι όσα άκουσες και είδες πριν από μένα
τη γύμνια και τους οργασμούς μισητών θηλυκών, ματαιόδοξα φτιαγμένων γυναικών
Είμαι ζηλιάρα, ναι! Ακόμα και τώρα που αναπνέω το ρόγχο σου
Να ξέρεις κάθε σου γωνία θα λουστραριστεί
θα απολυμανθεί κι εγώ
νικηφόρα θα γλυστράω, κύκνος
στα δρύινά σου τα μασίφ
γλεντώντας, γελώντας ,
καμουφλάροντας τη λύπη
που την τεφροδόχο σου δεν φύλαξα σε μια γωνία του
σπιτιού.




*στίχος από το ποίημα "Νοικοκυρά" της Αν  Σεξτον