7.7.11

προηγούμενο,παλιό,ετερόχρονο, δε με νοιάζει

Συνήθως καμιά μοναξιά για μένα δεν είναι ευεργετική ούτε κι ευλογία.Για εύλογους λόγους.Ας τους ξέρω μόνο εγώ.Μα τώρα που λείπεις την απολαμβάνω τη μοναξιά.Είμαι στο χώρο σου,μου,μας.Μυρίζω το λινό σου πουκάμισο και το μαξιλάρι σου.Κοιτάω και καμιά φωτογραφία.Σκέφτομαι πως θα χω το σπίτι καθαρό και μοσχοβολιστό όταν γυρίσεις.Κι ένα πιάτο φαί στο ξύλινο τραπέζι της αυλής.Να μου πεις μπράβο για την πρόοδό μου και να μου δώσεις και καμιά σφαλιάρα στον κώλο σαν να σαι κανένας 50άρης κι εγώ η λολίτα σου.Απενοχοποίηση της ζητάω.Στο κάτω κάτω δεν έφταιξε κι εκείνη που ο Ναμπόκοφ την έπλασε έτσι.
Τις μέρες που έλειπες είδα την Αθήνα χωρίς προκατάληψη και λάτρεψα για άλλη μια φορά το μπλακ ντακ.Αποφάσισα που θα'ναι το επόμενο ιερογλυφικό στο σώμα μου.Αγάπησα το βιβλίο της οικολογίας και την ουβικουϊτίνη και σαν κάπως να συμπάθησα το θεώρημα Bayes.Το τελευταίο μαζί με τα υπόλοιπα δικά σου θα μου τα αναλύσεις στα ιδιαίτερα μας.
Το ναρκωμένο μου πληκτρολόγιο με τη φλατ οθόνη υστερούν μπροστά στην προοπτική του να σου 'γραφα σε μολύβι και χαρτί.Αν το 'κανα θα 'μπαινε το γράμμα σ'ενα μπουκάλι και με άνεμο ούριο θα έφτανε στη γή σου χωρίς καθυστέρηση.Εκεί που θα βρισκόμαστε μαζί σε λίγο καιρό αφού γυρίσεις, αφού γυρίσω.Θα πακετάρουμε βιαστικά,μόνο τα απαραίτητα, θα πετάξω και κάνα δυο βιβλία να μη μ'αφήνουν να χαίρομαι όπως θέλω.Μπόλικα φιλμ και μια απ'τις μηχανές.Θα τα εμφανίσω στην ώρα τους όλα.Μαζί μ'αυτά και την πρόθεσή μου να είμαι πιο δυνατή, δυναμική και αγέρωχη.
Τις μέρες που έλειπες δεν άκουγα τίποτ'αλλο απο μένα.Μιλούσα ελάχιστα με πραγματική φωνή.Μιλούσα στο σκύλο κι εκείνος έγερνε το κεφάλι του μια από δω μια απο κει. Κοιμόμουν αργά και προσπαθούσα, προσπαθούσα να διαβάσω.Και διάβαζα.Έγινα μελετηρή.Έβλεπα ταινίες ασπρόμαυρες για να φαντάζομαι τα χρώματα κι ονειρευόμουν φωτογραφικά γουόρκσοπς στην Ινδία που ποτέ δε θα κάνω.Ήταν μέρες κενές από σένα, γεμάτες από μένα, στυφές και υγρές.Η αφωνία είναι σοβαρό πράγμα όταν σου επιβάλλεται.Μη γελάς σαν να μου επιβλήθηκε.Και τώρα δηλαδή που είσαι δω σαν να μην το συνειδητοποιώ.Σαν να είμαι κανένας σάικο τύπος και να σε ψάχνω να σε βρω ενώ είσαι μπροστά μου με σάρκα και οστά που λένε και πέντε παραπανίσια κιλά από τα σνίτσελ της μάνας σου.Εδώ που ήρθες, σου είπα πως θα σε ταΐζω μόνο κολοκύθια και ψάρια.Να γίνεις φιτ, να γίνω φιτ να χωρέσουμε στον κόσμο των παραλιών του ρεθύμνου.
Ευτυχώς που μερικά από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια κι ευτυχώς που εκεί που θα πάμε οι παραλίες είναι απάτητες και ζουν τ'αγρίμια εκεί.Κι όλα τα μέρη που θέλω να επισκεφτούμε είναι ερημικά, για ερημίτες σαν κι εμάς κι αντισυμβατικούς λίγο δήθεν, σαν κι εμάς.Θα μάθω λύρα για να σου μουρμουρίζω όσα με φωνή ανθρωπινή δεν μπορώ.Οι λυράρηδες άμα τους ακούς να μιλούν είναι σαν να σωπαίνουν.Όλα τα λένε και δε λένε τίποτα.Άμα πιάσουν τη λύρα και ηχούν οι νότες της τότε βγαίνει κι η δική τους αληθινή φωνή.Τότε λένε τις αλήθειες τους κι άμα είσαι έτοιμος κι εσύ τις ακούς.Αλλιώς κρύβεις τ'αυτιά σου και λες πως δεν υπάρχουν.
Έχω χορτάσει από την κατινιά του κόσμου φέτος.Για ποικίλους λόγους και τερτίπια.Κλοπή ιδεών και λέξεων, κλοπή φίλων,κλοπή στιγμών, κλοπές παντός είδους και μήκους.Έχω ρουπώσει κι από υποσχέσεις και καλοσυνάτα λόγια.Που ξεφουσκώνουν στην πρώτη καλοβαλμένη δικιολογία.Κι έτσι λέω πως οι διακοπές αυτές θα είναι αυτό ακριβώς: ένας διακόπτης από κάθε λογής ανθρώπινο.Θα 'μαστε γυμνοί και δε θα μας νοιάζει.Απέναντι στον ήλιο και το νερό κι όλα τα στοιχειά της φύσης.Και δε θα μας νοιάζει.