2.7.10

the two fridas

"Θέλω να σε πηδήξω" , δήλωσες δίπλα στον τρωτό λοβό του αυτιού μου κι αφού το αποφάσισες δεν είπα να σου αντισταθώ εκείνη τη στιγμή.Μα κι αργότερα στα θαλασσιά σου σεντόνια βουλιάξαμε στην τρικυμία. Μου φιλούσες τις καμάρες των ποδιών κι εγώ απολάμβανα χωρίς να γαργαλιέμαι ούτε τοσοδά, αφού έχω συνηθίσει και το άγγιγμά σου κι η γλώσσα σου μου είναι οικεία πια.Έγλειφες, ύστερα, έναν-έναν τους κόμπους της πλάτης μου και γυρνώντας με ανάσκελα κούρνιασαν τα φιλιά σου στην αριστερή μου κλείδα.Έβλεπα αχνούς ,καπνούς κι αναθυμιάσεις να πνέουν ανάμεσά  μας.Πιπιλάς τις ρώγες σαν μωρό μα όσο περνάει η ώρα νιώθω τα δόντια σου να μ'απειλούν περισσότερο.Κι εγώ μόνο να αμυνθώ μπορώ σφίγγοντάς σε σε κλοιό με τους μηρούς και σπρώχνοντας το κούτελό σου με το πηγούνι μου.Σε σκαρφαλώνω και με υποδέχεσαι καθιστός στην στιβαρή αγκαλιά σου.Είσαι τόσο μεγάλος και δυνατός.κρατιέμαι από τα μαλλιά και το λαιμό σου. Δαγκώνω το δέρμα σου.Δεν σ'ενοχλεί.Επαναλαμβάνω πιο δυνατά και θέλω να σου κόψω κομμάτι.Ξαφνικά ξυπνάω.Ναι, όνειρο.Αληθινό,πραγματικό.Βήχω πούστικα,ύπουλα.Σαν να ξερνάω τα πνευμόνια μου.Θα φταίει που προσπαθώ να το κόψω το ρημάδι το τσιγάρο και καθαρίζω.Λέω εγώ τώρα.Είμαι υγρή και θα΄ταν αφύσικο να μην ήμουν.Ψιλαφίζω το σεντόνι.Βρεμμένο.Τι σκατά, πάλι το κατούρησε ο σκύλος;Όχι, εντάξει,αίματα είναι.Αίματα; Αγγίζω τα σκέλια μου να δω μήπως είναι απο'κει για να καθησυχαστώ.Φέρνω τα δάχτυλα κοντά στη μύτη.Δεν είναι απο κεί.Με διαπερνάει ρίγος στον κόκκυγα.Πονάω αφόρητα, τώρα το συνειδητοποιώ.Προσπαθώ να κουνηθώ μα δε γίνεται Είμαι καρφωμένη στο κρεβάτι το διπλό.Μόνη, κοιτάω το σκουρομπλέ σου ταβάνι με το ινδιάνικο-σίγουρα είναι ινδιάνικο-φωτιστικό.Έχω τα μαλλιά μου χωρίστρα στη μέση, να στριφογυρίζουν το κεφάλι μου σαν φίδια δυο πλεξούδες και μια λευκή καμέλια φλερτάρει με το αριστερό μου αυτί.Φοράω ένα βαρύ κολιέ και τίποτε άλλο.Μοιάζω με τη Φρίντα. Στο ταβάνι είναι δυο Φρίντες και η μια κρατάει ένα ψαλίδι και μια  καρδιά.Η άλλη έχει ένα αιδοίο τεράστιο που μοιάζει με τροπικό σαρκοβόρο λουλούδι.Και οι δυο μου μοιάζουν.Δεν ξέρω γιατί το βλέπω αυτό τώρα. Ο Πανσόν μου δεν είναι εδώ. Είμαι μόνη και το δωμάτιο αιωρείται.Ξυπνάω ξανά.Η μύτη σου και η ανάσα σου είναι κολλημένες στην πλάτη μου.Εντάξει,τρέχω να ψάξω για ονειροκρίτη και ταμπόν.