Σημεία Στίξης

2012-02-11T21:56:00.001+02:00

Love Letter

Not easy to state the change you made.
If I'm alive now, then I was dead,
Though, like a stone, unbothered by it,
Staying put according to habit.
You didn't just toe me an inch, no--
Nor leave me to set my small bald eye
Skyward again, without hope, of course,
Of apprehending blueness, or stars.

That wasn't it. I slept, say: a snake
Masked among black rocks as a black rock
In the white hiatus of winter--
Like my neighbors, taking no pleasure
In the million perfectly-chiseled
Cheeks alighting each moment to melt
My cheek of basalt. They turned to tears,
Angels weeping over dull natures,
But didn't convince me. Those tears froze.
Each dead head had a visor of ice.

And I slept on like a bent finger.
The first thing I saw was sheer air
And the locked drops rising in a dew
Limpid as spirits. Many stones lay
Dense and expressionless round about.
I didn't know what to make of it.
I shone, mica-scaled, and unfolded
To pour myself out like a fluid
Among bird feet and the stems of plants.
I wasn't fooled. I knew you at once.

Tree and stone glittered, without shadows.
My finger-length grew lucent as glass.
I started to bud like a March twig:
An arm and a leg, an arm, a leg.
From stone to cloud, so I ascended.
Now I resemble a sort of god
Floating through the air in my soul-shift
Pure as a pane of ice. It's a gift.

Sylvia Plath,1958

2012-01-26T12:15:00.004+02:00

Εκεί κάπου στα τόσα μου χρόνια , το 'χασα.Tο 'όλα τα μπορώ".Τώρα βυθίζω τα μάτια στη ζέστη της θερμάστρας ,περιμένω μέχρι να κάψουν για να 'χω δικιολογία πως δε βλέπω.Προσπερνάω τους πάντες αθόρυβη κι αόρατη.Με σκουντάνε και σαν να μην τους κάνει εντύπωση αυτό που τους στάθηκε για λίγο εμπόδιο.Με σκουντάς κι εσύ από μέσα,για να ξυπνήσω απ΄το λήθαργικό μου παραπάτημα,το μονότονό μου περπάτημα.Μπήκε νερό στα παπούτσια κι ούτε που το παρατήρησα.Μόνο περπατούσα ανάμεσα στους τόσους·αντίθετα στους τόσους.Το σκαλωμένο κοριτσάκι.Το σκαλωμένο σε λίγα γράμματα και πολλές σκέψεις που είναι να γίνουν λέξεις.Η προσφιλής πλέον κουκούλα με προστάτευσε από την απρόσκλητη βροχή.Το στομάχι μου παραπονιόταν κι έτσι το γέμισα με δυο βιβλία ακόμα.Θυμάμαι και τετ α τετ.Τι όμορφοι τίτλοι, τι όμορφες λέξεις.Πως ηχούν.Πως δεν λένε τίποτα παραπάνω απ'αυτό που σημαίνουν.Δεν είναι σαν τους ανθρώπους.Αυτοί μονίμως θα με τρομάζουν.Με τις διαθέσεις και τα τρωκτικά τους μάτια.Tις άκαμπτες φολιδωτές γλώσσες, τα γεμάτα στόματα αυτιά.

Νιώθω προστασία όταν ανατρέχω εδώ,στις σκέψεις,στα πυκνογραμμένα λόγια,που κάτι θα πουν,θα μου μιλήσουν όπως κανείς αυτές τις μέρες.Κι αναρωτιέμαι πότε έκλεισαν οι πόρτες,πότε εγκλωβίστηκα στο φόβο,πότε απώθησα τον ήλιο.Πάει καιρός.Και δεν είμαι ένοχη.Όλα αυτά 'γίναν χωρίς να ερωτηθώ,να συναινέσω.

2012-01-21T14:13:00.002+02:00

Καημενούληδες,ποταποί μου άνθρωποι.

Όσα τσιτάτα κι αν τραγουδάτε για την αγάπη

η μοναξιά θα σας ξυρίζει τα πόδια.

Θα 'ναι κει για να θυμίζει τι δεν μπορείτε.

einmal ist keinmal

2012-01-16T23:48:00.002+02:00

Φύγανε κι έμεινα εδώ με την ικανοποίηση πως κατάφερα ν'αντιμετωπίσω τον παρανοϊκό τροφαντό προϊστάμενο,ένα πιάτο ντελικάτα κομμένα βραστά κολοκυθάκια - καροτάκια, πέντε φέτες γαλοπούλα-καπνιστή-υφαντήςσημαίνειποιότητα και τη χαρά που μπορώ να την ταΐσω στο σκύλο.Με ανάσες κοφτές με παρακολουθώ να σέρνω τα μποτάκια ως τον καναπέ, να στρογγυλοκάθομαι.Le mépris, για πρώτη επαφή με τον Godard.Τι ωραίο υποβλητικό επίθετο.Γεννήθηκε ,σκέφτομαι, για να μνημονεύεται.Όπως όλα τα στρογγυλά ονόματα και πρόσωπα.Τα στρογγυλά σαν ντομάτες και πορτοκάλια.Αν είσαι αυγό δεν κυλάς.Απλά κάποια στιγμή ραγίζει το τσόφλι σου.Θα μετράω μέρες μοναξιάς πάλι.Σχεδιάζω από τώρα πράματα ,να τις παραφουσκώσω,να μη μου ζητάνε άλλο μερίδιο ψυχικό.Γιατί πόσο ν'αντέξω.Φωτογραφίες κι εκθέσεις φωτογραφίας.Σινεμά και ταινίοπροβολές στο σπίτι.Βιολογία.Και κάνα καφέ στο μέλι.Πρόγραμμα και ασπίδες εναντίον της, λοιπόν.Και το ψυγείο μου να μην ξεχάσω να γεμίσω.Να μου μαγειρεύω.Να με προσέχω.Να μην καταπέσω,να μην υποπέσω,να μην εκπέσω στο κενό της μοναξιάς.

Ας ξεβουλώσω τη μύτη κι ας μιλήσω σωστά.Ας μιλήσω δυνατά.Θα σε φοβίσω ,εσένα.Που κρύβεσαι μισερή κάτω απ'το χαλάκι της πόρτας έτοιμη να μπουκάρεις απρόσκλητη, στα πνευμόνια, στο κρεβάτι, στον καναπέ, σε όλα τα "μου" και τα "είναι",στην άδεια κατσαρόλα και στην μισαρχινισμένη κούπα του καφέ.Οι κόμποι σου είναι λίγοι αυτή τη φορά και δεν θα με δέσουν.Και το νερό που πίνω πολύ, έχει μια επίγευση δύναμης,αρκετή για να πνιγείς σε τοξικά γαστρικά υγρά.

-2

2012-01-05T22:30:00.005+02:00

Ψύχος. Ψυχή. Ψιχάλα. Ψίχουλα.

Τίποτα.Το τίποτα.Κενό βουβό.

Κακόμοιρο πλασματάκι.Γελώ ωσάν νευρόσπαστο

και κλαίω σαν κουρδισμένο σκυλάκι.

Τα μάτια μου τρεμοπαίζουν άρρυθμα

σαν την ανόητα παιδική φωνή.

Αυτή που δεν ωρίμασε ποτέ.

Γιατί οι φωνές δεν είναι σαν το κρασί.

Μακάρι να ήταν.Αν η φωνή μου ήταν κρασί,

θα ήταν λευκό, ξηρό.θα μύριζε φρούτα και κανέλα.

Αλλά δεν είναι.Είναι ταγγή.Ψιλή, πεντάχρονη,

χρειάζεται κι άλλες οκτάβες στο πιάνο για να το περπατήσει.

Ούτε βραχνή ,ούτε αισθησιακή.Φωνή για κόμικ.

Φωνή σαν να'χεις καταπιεί ήλιο.Το.Το αέριο.

Κι η μύτη είναι ευθυτενής.Καρυάτιδας, μινωίτισσας.

Αυτό το υποστηρίζω.Και τα μυαλά κατσαρά.Συγγνώμη τα μαλλιά.

Καρυάτιδας κι αυτά.Ομορφιά άμορφη.

Ούτε καν στις φωτογραφίες δεν αποτυπώνεται.

Ανήκεστη θλίψη.Ακόρεστη.Θα την καταπιώ και θα με καταπιεί.

Το αποτέλεσμα ισοδύναμο.

Κι εγώ χρειάζομαι δράμα για να τραφώ.

Μια αφορμή, ένα κάτι.

Να εκραγεί μια ναπάλμ μέσα μου.

Να μείνει μόνο το νύχι που θα τροχίζει αυτή:

την Παράταιρη Θλίψη.

φωτογραφία: g.dallis

της αγάπης η ντόπα

2011-10-04T22:42:00.002+03:00

Όσο κι αν τον αγαπάς, αυτός θα φεύγει.Θα φύγει.Έφυγε.Άρρωστος, γέρος,κιτρινισμένος,θλιμμένος,άφωνος.Γονιός σου.Δεν έμοιαζε δηλαδή, μα ήταν αυτός.Κι εσύ έμεινες τώρα, πίσω, εδώ, να κλαίς πίσω από έναν τοίχο,ακουμπώντας τα χέρια στα γόνατα, να σε στηρίξουν αυτά, να φωνάζεις, να κλαις, να του λες και να μη σ'ακούει πια.Σου μείνε η εικόνα του και το αργό χάδι στο μέτωπο.

Σου 'μεινα τώρα κι εγώ, να σε φροντίζω, να μην ξανακλάψεις ποτέ.

2011-09-03T05:04:00.007+03:00

Να μην εμπιστεύσαι ,λέει, όσους δεν πίνουν μπύρα.Εσύ το πες, το μετέφερες κι ύστερα κι άλλος ένας μου το πε-που πίνει πολλές- και τελικά το είδα γραμμένο στον σελίν και στο νορβηγό τύπο με τα αστυνομικά του.Πότε θα μπορέσω να μάθω να εμπιστεύομαι.Σωστά όμως, όπως χρειάζεται σε μένα πρώτα-πρώτα.Δε μου χει γίνει βίωμα ακόμα γιατί λέω πως τάχα οι άνθρωποι αλλάζουν , μεταβάλλονται, ανάλογα με τις συνθήκες, κουλουριάζονται ,τεντώνονται, αποστειρώνονται, κουρνιάζουν κι εγώ δεν γνωρίζω ποια μορφή τους ακριβώς να εμπιστευτώ.Αλλά είναι κι η ίδια αυτή περίτεχνη λέξη που κάνει κρακ μέσα στο κεφάλι μου.Χωνεύει την πίστη, την ενσωματώνει κι εγώ μου λέει πρέπει να εμ-πισ-τευτώ.Το κάνα παλιά σε άλλους ,με άλλους εαυτούς μα τώρα όλο διστάζω από το σάστισμα που 'χω πάθει με τους ανθρώπους και την ανθρωπιά τους.Σχεδόν δεν ξέρω τι σημαίνουν οι λέξεις.Τις κοιτάζω, τις κάνω κομμάτια,ας πούμε είναι τα γράμματα οι βάσεις τους-όπως οι πουρίνες κι οι πυριμιδίνες- σαν να δένονται με δεσμούς- όπως υδρογονικούς- για να βγάλουν νόημα μέσα στην πρόταση.Κι ύστερα έκθαμβη χαζεύω αυτό το έκπαγλο κάλλος της φράσης.Της όποιας φράσης.Αυτής που λέγεται μπροστά για να σε καλοπιάσει.Κι έπειτα υποσυνείδητα ανατριχιάζω, αφού ενστικτωδώς ανακαλύπτω τα δόντια και την ασχήμια ,την πανούκλα της μέσα φράσης, αυτής που υποννοείται.

Έτσι κάθομαι και συλλογίζομαι σαν ψυχίατρος και ασθενής μαζί, σαν δάσκαλος και μαθητής, σαν μάνα και παιδί, κάθομαι και τα λέω με τον εαυτό μπας και βγάλουμε κανένα της προκοπής συμπέρασμα για το σινάφι των ανθρώπων και των αστείρευτων ιδεών τους.Αλλά μπα.Κι έμεινα μ'αυτό,το μπα.

2011-07-17T20:21:00.006+03:00

Να μην έχεις τι να πεις, που να στραφείς ,ν'αδειάζεις,δεν είσαι εσύ και είσαι τίποτα.Μπογιατίσματα και στόκοι, νέφτι, πινέλα.Ένα σπίτι μεσαίο με τρία δωμάτια (το ένα είναι χωλ αλλά φορτωμένο με γραφεία), τουαλέττα, κουζίνα και μια παράξενη αυλή, αυλή με κάγκελα και χώμα και δέντρα, πέντε.Είναι ευκολότερο να φτιαχτεί, να συμμαζευτεί να μοιάζει καινούριο.Όπως κι έγινε.Ευκολότερο απ 'ότι να ρετουσαριστώ εγώ μέσα έξω, από πάνω ως κάτω.Να μοιάζω άνθρωπος φρέσκος, ζωντανός, χαρούμενος άνθρωπος, να κοιτάω ψηλά και να μη σκουντουφλάω στα βαθιά και τα δύσκολα.Να είμαι πρόσχαρη και με μάτια ορθάνοιχτα που να φωτίζουν.Μα όχι, σαν να πέρασαν αυτές οι μέρες.Και οι κάθε είδους ελευθερίες.Να μη μπορώ να πάρω ένα γαμωλεωφορείο για οπουδήποτε χωρίς να το σκεφτώ.Κι αντ'αυτού να παίρνω ένα λεωφορείο για κάπου επειδή το σκέφτηκα κι επειδή έτσι πρέπει.Μονίμως αυτό.Το πρέπει, η χώρα του πρέπει.

Άμα είχα καταστραφεί στα 21,αν τότε είχα λιώσει πραγματικά και δεν υπήρχα, πως είμαι τώρα εδώ και γράφω και ζω; Μια ζωή άλλη με έναν άνθρωπο που νιώθω ότι μ'αγαπάει.Πώς γίνονται οι δεύτερες ευκαιρίες;Πού κρύφτηκαν τα μαχαίρια και οι βότκες;Τα μαύρα μαλλιά κι οι ατέρμονες λύπες, τα λόγια και οι προσβολές, η ξεφτίλα μου κι ό,τι είχα περισώσει από σένα τότε που έψαχνα και δε σε έβρισκα.

Άμα όλα αυτά είναι μέσα μου ακόμα, τα φοβάμαι.Νιώθω πως τα χω απλά θαμμένα, με χώμα ξερό αλλά θαμμένα βαθιά, στις ρίζες μου κοντά.Να περιμένουν.'Ισως γι'αυτό να μην πίνω πια.Κι ίσως γι αυτό όταν θέλω να πιω, τσεκάρω από πριν σ'αυτό το ρημαδομπλοκάκι συναισθημάτων, πως είναι όλα οκ.Για να μην χύνω.Δάκρυα.Απ'αυτά που τσουρουφλίζουν ανθρώπινες ζωές.

Αλλάζω τερτίπια καθημερινά.Σαν να προβάρω ρόλους.Και μοιάζει με στοίχημα που βάζω με τον εαυτό μου,το που θα βρω αυτόν που θα με καταλάβει πιο πολύ, που θα με νιώσει.Που θα βρει ποια είμαι στ'αλήθεια.Ποια δεν είμαι.Ποια;

προηγούμενο,παλιό,ετερόχρονο, δε με νοιάζει

2011-07-07T21:56:00.007+03:00

Συνήθως καμιά μοναξιά για μένα δεν είναι ευεργετική ούτε κι ευλογία.Για εύλογους λόγους.Ας τους ξέρω μόνο εγώ.Μα τώρα που λείπεις την απολαμβάνω τη μοναξιά.Είμαι στο χώρο σου,μου,μας.Μυρίζω το λινό σου πουκάμισο και το μαξιλάρι σου.Κοιτάω και καμιά φωτογραφία.Σκέφτομαι πως θα χω το σπίτι καθαρό και μοσχοβολιστό όταν γυρίσεις.Κι ένα πιάτο φαί στο ξύλινο τραπέζι της αυλής.Να μου πεις μπράβο για την πρόοδό μου και να μου δώσεις και καμιά σφαλιάρα στον κώλο σαν να σαι κανένας 50άρης κι εγώ η λολίτα σου.Απενοχοποίηση της ζητάω.Στο κάτω κάτω δεν έφταιξε κι εκείνη που ο Ναμπόκοφ την έπλασε έτσι.

Τις μέρες που έλειπες είδα την Αθήνα χωρίς προκατάληψη και λάτρεψα για άλλη μια φορά το μπλακ ντακ.Αποφάσισα που θα'ναι το επόμενο ιερογλυφικό στο σώμα μου.Αγάπησα το βιβλίο της οικολογίας και την ουβικουϊτίνη και σαν κάπως να συμπάθησα το θεώρημα Bayes.Το τελευταίο μαζί με τα υπόλοιπα δικά σου θα μου τα αναλύσεις στα ιδιαίτερα μας.

Το ναρκωμένο μου πληκτρολόγιο με τη φλατ οθόνη υστερούν μπροστά στην προοπτική του να σου 'γραφα σε μολύβι και χαρτί.Αν το 'κανα θα 'μπαινε το γράμμα σ'ενα μπουκάλι και με άνεμο ούριο θα έφτανε στη γή σου χωρίς καθυστέρηση.Εκεί που θα βρισκόμαστε μαζί σε λίγο καιρό αφού γυρίσεις, αφού γυρίσω.Θα πακετάρουμε βιαστικά,μόνο τα απαραίτητα, θα πετάξω και κάνα δυο βιβλία να μη μ'αφήνουν να χαίρομαι όπως θέλω.Μπόλικα φιλμ και μια απ'τις μηχανές.Θα τα εμφανίσω στην ώρα τους όλα.Μαζί μ'αυτά και την πρόθεσή μου να είμαι πιο δυνατή, δυναμική και αγέρωχη.

Τις μέρες που έλειπες δεν άκουγα τίποτ'αλλο απο μένα.Μιλούσα ελάχιστα με πραγματική φωνή.Μιλούσα στο σκύλο κι εκείνος έγερνε το κεφάλι του μια από δω μια απο κει. Κοιμόμουν αργά και προσπαθούσα, προσπαθούσα να διαβάσω.Και διάβαζα.Έγινα μελετηρή.Έβλεπα ταινίες ασπρόμαυρες για να φαντάζομαι τα χρώματα κι ονειρευόμουν φωτογραφικά γουόρκσοπς στην Ινδία που ποτέ δε θα κάνω.Ήταν μέρες κενές από σένα, γεμάτες από μένα, στυφές και υγρές.Η αφωνία είναι σοβαρό πράγμα όταν σου επιβάλλεται.Μη γελάς σαν να μου επιβλήθηκε.Και τώρα δηλαδή που είσαι δω σαν να μην το συνειδητοποιώ.Σαν να είμαι κανένας σάικο τύπος και να σε ψάχνω να σε βρω ενώ είσαι μπροστά μου με σάρκα και οστά που λένε και πέντε παραπανίσια κιλά από τα σνίτσελ της μάνας σου.Εδώ που ήρθες, σου είπα πως θα σε ταΐζω μόνο κολοκύθια και ψάρια.Να γίνεις φιτ, να γίνω φιτ να χωρέσουμε στον κόσμο των παραλιών του ρεθύμνου.

Ευτυχώς που μερικά από τα παραπάνω δεν είναι αλήθεια κι ευτυχώς που εκεί που θα πάμε οι παραλίες είναι απάτητες και ζουν τ'αγρίμια εκεί.Κι όλα τα μέρη που θέλω να επισκεφτούμε είναι ερημικά, για ερημίτες σαν κι εμάς κι αντισυμβατικούς λίγο δήθεν, σαν κι εμάς.Θα μάθω λύρα για να σου μουρμουρίζω όσα με φωνή ανθρωπινή δεν μπορώ.Οι λυράρηδες άμα τους ακούς να μιλούν είναι σαν να σωπαίνουν.Όλα τα λένε και δε λένε τίποτα.Άμα πιάσουν τη λύρα και ηχούν οι νότες της τότε βγαίνει κι η δική τους αληθινή φωνή.Τότε λένε τις αλήθειες τους κι άμα είσαι έτοιμος κι εσύ τις ακούς.Αλλιώς κρύβεις τ'αυτιά σου και λες πως δεν υπάρχουν.

Έχω χορτάσει από την κατινιά του κόσμου φέτος.Για ποικίλους λόγους και τερτίπια.Κλοπή ιδεών και λέξεων, κλοπή φίλων,κλοπή στιγμών, κλοπές παντός είδους και μήκους.Έχω ρουπώσει κι από υποσχέσεις και καλοσυνάτα λόγια.Που ξεφουσκώνουν στην πρώτη καλοβαλμένη δικιολογία.Κι έτσι λέω πως οι διακοπές αυτές θα είναι αυτό ακριβώς: ένας διακόπτης από κάθε λογής ανθρώπινο.Θα 'μαστε γυμνοί και δε θα μας νοιάζει.Απέναντι στον ήλιο και το νερό κι όλα τα στοιχειά της φύσης.Και δε θα μας νοιάζει.

pleure qui peut, rit qui veut

2011-06-21T02:15:00.005+03:00

αυτό.

(μτφρ από τα γαλλικά : κλαίει όποιος μπορεί, γελά όποιος θέλει

-κινέζικη παροιμία, κάτι τέτοιο τελοσπάντων)

Μουνιά και Μπύρες*

2011-06-19T19:49:00.004+03:00

Μόνο ο Μπουκόφσκι το έλεγε τόσο μελωδικά.Το λάτρευε και η χροιά ήταν διαφορετική για την ίδια λέξη.Η μία απ΄τις δυο είναι που μ'ενδιέφερε να συνηθίσω τον ήχο της.Δε θυμάμαι πόσο μικρή ήμουν όταν την πρωτάκουσα, όμως ένιωσα κόκκινα μάγουλα και γρήγορους χτύπους.Tην απομυθοποίησα, τελικά.Την έχω ακούσει άπειρες φορές με άπειρες χροιές.Γάβροι να βρίζουν πράσινους, πράσινοι να βρίζουν γάβρους,τρυφερογλυκανάλατο ποίημα μαλάκα γκόμενου που δεν ήξερε ούτε πως ούτε που,μετά αυτός ο ποιητής της αρχής, ο μισογύνης, ο τρελός, ο περιθωριακός και τέλος το στόμα σου να το λέει κι άλλα πολλά.

Μουνί, λοιπόν.Μουνιά,τα.
Υπέροχη λέξη με πολλά παράγωγα.Χρησιμοποιείται σαν πρώτο και δεύτερο συνθετικό για να εκφράσει θαυμασμό,καύλα,συμμερισμό,αποδοκιμασία,περιφρόνηση,αηδία,θυμό και άλλα πολλά που ξεχνάω τώρα.Την προτιμώ ακέραιη.Δε χρειάζεται αστεράκια χάριν λογοκρισίας,ούτε ένταση όταν την προφέρεις.

Βγαίνει και σε μουνέτο, αλλά μάλλον μόνο στη δική σου διάλεκτο.Δεν ξέρω γιατί 8 στις δέκα γυναίκες σοκάρονται και προτιμούν να το αποκαλούν "πράμα" τους αντί να χρησιμοποιήσουν αυτή την αργκό εκδοχή.Ακόμα κι η γιαγιά μου λέει "μουνί" χωρίς να ντρέπεται.Δεν ξέρω αν χωράει σε άλλο ποίημα εκτός απ'τα μπουκοφσκικά.Σε ό,τι έχω διαβάσει συναντάω τη λέξη αιδοίο.Ανατομία,δηλαδή.Φρικαλέα πράματα.Ξέρω πως υπάρχει σαν φόβος κάποιων ανδρών που νομίζουν πως θα τους ευνουχίσει το μουνί,με συγχωρείτε η γυναίκα(βλ.vagina dentata= μουνί με δόντια).

Όσο για τη δεύτερη λέξη κρύβει μέσα της φωτιά παρατονισμένη.Τη φτιάχνουν μοναχοί, τη φτιάχνουν και σε σπίτια.Τη διεκδικούν πολλές χώρες για να την αναδείξουν σαν δικό τους εθνικό ποτό.Οι άντρες τρελαίνονται, είναι και πιο φτηνή.Ταιριάζει με ποδόσφαιρο, με το γράψιμο,με το καλοκαιράκι και τη θάλασσα αν είναι και δροσερή.Είναι το πρώτο κάτι που δοκιμάζεις και λες επιφωνήματα όταν είσαι μικρός.Μ'αρέσει η dorelei και λίγο η μπαντβάιζερ κι η κάιζερ.Πιο πολύ προτιμώ τα μπουκάλια τους όμως.Το μόνο ίσως αρνητικό είναι πως για να μεθύσεις πρέπει να κατεβάσεις αρκετές και ,προσοχή κυρίες μου παχαίνουν.Προκαλούν δυσφορία κι ανεπιθύμητες εκβάσεις.

Μπύρα, λοιπόν.Μπύρες, οι.

"Τα θηλυκά κρατιούνται καλά.
Ζουν επτάμισι χρόνια παραπάνω
από τ’ αρσενικά και πίνουν ελάχιστη μπύρα
μιας και ξέρουν πως κάνει κακό
στη σιλουέτα."**

* Ο τίτλος είναι κλεμμένος από το ομώνυμο υπέροχο ιστολόγιο.

** Στροφή από το ποίημα του Μπουκόβσκι "Μπύρα"

2011-06-17T17:16:00.001+03:00

Ζηλεύω τους ποιητές για τη νιότη τους και την ταυτόχρονη σοφία τους.Σαν όλα να τους έχουν παρουσιαστεί εξ αρχής, κάπως σαν σχέδιο που ξέρουν πως να διεκπεραιώνουν.Δεν κοιτάνε παρά μόνο το τέλος.Να'ναι αυτό σωστό και ένδοξο.Έτσι που θα σημαίνει μια συνολική ακέραια, με αξιοπρέπεια ζωή.

Κι ύστερα τους μισώ γι' αυτήν την τελειότητα, την απελπιστική διαύγεια κι ίσως την τόλμη μερικών να τερματίζουν ό,τι τους δόθηκε άνευ όρων.Είναι ωραίο να ξέρεις να τελειώνεις και πού.Στο καθετί.Να υπερβαίνεις και να αφήνεις πίσω τα μικρά και φθαρτά.

Τώρα νιώθω πιο πολύ από ποτέ άνθρωπος.

λίγοπολύ

2011-06-15T17:49:00.003+03:00

Σήκωνα τις λεπτεπίλεπτες κουρτίνες, τις έδενα με κορδελάκια να μπει φως σ'αυτή την 'αχαρη μα μυρωδάτη κουζίνα.Κολοκυθάκια και πατάτες κομμένες σε κομμάτια.Ψυχαναγκαστικά στρογγυλές οι πατάτες και ορθογώνια τα πράσινα λαχανικά.Μπέικον σε τετραγωνάκια κι αυγά χτυπημένα με γάλα και πάπρικα.Εκεί με βρήκες και μου είπες πως είμαι εκνευριστικά όμορφη κάτω απ'αυτό το φως.Δυο λέξεις που άμα τις ακούς από άλλα στόματα δεν έχει αξία πέρα από την λίγοστη αίσθηση κολακείας που θα νιώσεις και που δευτερόλεπτα μετά θα 'χεις ξεχάσει.Μα τα δικά σου λόγια είναι τα ιδιαίτερα.Η δική σου φωτογραφία είναι ξεχωριστή, κι ας μην ασχολείσαι κι ας μην είσαι φαν κι ας μην ξέρεις για την σποτ φωτομέτρηση και την αντιστάθμιση έκθεσης.Κι ας βγήκα σκοτείνή.Φτάνει που στα μάτια σου ήμουν αυτό που είπες.Μου το δείχνεις με λόγια και φιλιά.Με όσα μου προσφέρεις τις μέρες και τις νύχτες.Ανατριχιάζω σε κάθε σου σταγόνα ιδρώτα.Σε σκουπίζω καθώς κινείσαι ρυθμικά.Με κοιτάς και γελάς, τα μάτια σου φωτίζουν.Σου φωνάζω πως φτάνω και πάλι γελάς.Τρέμεις έπειτα εσύ πάνω απ'το κεφάλι μου και πέφτεις αποκαμωμένος στο πλάι.Στο πλάι μου με μάτια κλειστά, ήρεμος, σαν να 'χεις δοθεί σε ύπνο.Εκείνες τις στιγμές σε παρατηρώ- ανήμπορη να σε θαυμάζω πια.Δεν σου το λέω μα είσαι σπάνιος και ξεχωριστός άνθρωπος.Και δεν είναι τύχη ούτε μοίρα ούτε θεοί ό,τι μας έφερε κοντά.

Il mattino ferisce

2011-05-28T00:59:00.003+03:00

Τα'χα όλα σχεδιασμένα.Πως θα γίνουν, με φώτα και χωρίς και κυρίως με πάθος.Μα τελικά τέτοια πράγματα δεν υπολογίζονται.Ή τουλάχιστον δεν πρέπει γιατί μετά τα χειρότερα πολλαπλασιάζονται και λιμνάζουν.Το ξεπεράσαμε τελικά αλλά η επίγευση ήταν άσχημη.Σχεδόν πάντα άσχημη είναι για τα προσχεδιασμένα.κι ύστερα το ταβάνι φαίνεται πιο χαμηλό και πιο σκούρο.Ξέρω σε λίγες μέρες δε θα κινδυνεύω απ'αυτό αφού θα αλλαχτεί.Από 'μένα όμως πάντα.Μόνιμος εχθρός μου εγώ.Και λέω πάντα γιατί είναι συνειδητό κι ούτε μια μικρούλικη ελπίδα δεν υπάρχει να υπάρξει έστω κι ένας άλλος να'χω να ασχοληθώ.Τώρα δε φοβάμαι να πω για σχέδια που κάναμε αφού πέτυχες κάτι εσύ.Κάτι σαν τζακ ποτ ας πουμε που φώτισε το στρογγυλό σου πρόσωπο.Σχέδια που κάνουμε είναι το πιο σωστό.Για αλλαγές και όμορφα πράματα, πρακτικά και ρομαντικά μαζί.Ο κήπος που θα καθόμαστε και το καλοκαίρι που θα'ναι δικό μας.Κι εσύ μαζί μου κι εγώ μαζί σου για πολλές φορές κι όχι για μια.Όλα με νοιάζουν και με νοιάζουν τόσο που πια δε μπορώ να το δείχνω σωστά.Σαν να έχω πάθει στρέβλωση ή κάτι δραματικό, κάτι σοβαρό.Και τα μάτια μου στάζουν κι ή μύτη το ίδιο.Κι αυτό σε στιγμές ανύποπτες και πιο πολλές από πριν.Ας το δεχτώ.Είναι μια περίοδος.Παρανοϊκή, αλλά είναι.Μου συμβαίνει κι αφού μου τότε και σου.Αυτό με νοιάζει ακόμα περισσότερο.Αλλά.Αλλά δε θα μιλήσω παραπάνω.Σου είπα πόσο χαρούμενη με έκανε το δώρο;Αυτό το χάρτινο σκοτεινό δώρο που ξεχειλίζει ψυχεδέλεια κι είναι σαν να βλέπω κιόλας δυο μήνες σχεδόν πιο μπροστά τον ήχο, τον τοίχο και τις εικόνες να ράβονται πάνω του πριν σφηνωθούν στο μυαλό μας.Αργεί βέβαια κι αυτό όπως και τα ταξίδια μας.

Κι όπως πάντα, να θυμηθώ πως ήταν στιγμές που ένιωθα πως τίποτα δεν μου ανήκει.Ίσως μόνο ο σκύλος μισός και μια τούφα απ'τα μαλλιά σου κι ένα κομμάτι απ'το μυαλό σου- αυτόπου αποφασίζεις να μοιράζεσαι κάθε τόσο.Κι αυτές οι στιγμές είναι πάντα πρωινές.Mέσα σε κινούμενα οχήματα με θολά τζάμια που μυρίζουν ιδρωτίλα και χνώτο ανθρώπινο.

ιππόκαμπος

2011-05-26T17:45:00.005+03:00

Έσκαβα με το δείκτη το χώμα.Έμπαινε αυτό μέσα στο νύχι κι έφραζε.Το καθάριζα και συνέχιζα.Ήταν η μόνη ασχολία μου.Περίμενα.Την επιμνημόσυνη δέηση κι όλα αυτά τα θαυμαστά, τα ευλαβικά, τα θρησκευτικά.Θα'θελα κι ένα τσιγάρο.Έτσι με είχα φανταστεί δηλαδή αλλά ήμουν μικρή.Ούτε καν έφηβη για να το δικιολογήσω πως καπνίζω.Ο παππούς ήταν εκεί μέσα.Στο ξύλινο από καρυδιά(;)φέρετρο.Μια μύγα γυρόφερνε το αυτί του.Η εκκλησία μύριζε λιβάνι.Οι άνθρωποι ιδρώτα και κλάμα.

Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα νεκρό άνθρωπο, δικό μου νεκρό.Και σαν πρώτη ήταν συγκλονιστική.Και το χρώμα του θυμάμαι, σαν κεριού.Ήταν το χρώμα που είχε τους τελευταίους μήνες της ζωής τουΤα κλάμματα και τα χαρτομάντηλα δεν υπήρχαν και στ'αυτιά μου βουίζε μόνο η φωνή του και κατί ξεχασμένα παραμύθια κι ένα τραγούδι για το Μπότσαρη.Χμ, είχε μανία μ'αυτό- το θυμάμαι.Α και με ιστορίες από την κατοχή και το σπίτι που του καψαν.Κι ύστερα άλλες τόσες ιστορίες για την μικρή τρύπα που είχε για τσαγκάρικο κάπου στο μοναστηράκι.Θυμάμαι τα εργαλεία, τα δέρματα και τα καλαπόδια ,φυλαγμένα απ'το μικρό του γιο στην αποθήκη του σπιτιού στον κόκκινο μύλο.Θυμάμαι το Χιόνη και τον Λέων και τις στρογγυλές τηγανιτές πατάτες.τα πράματα που έφερνε απ'το παζάρι και τις μαρμελάδες του από δαμάσκηνο.τώρα δεν υπάρχουν αυτά.Στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν.Βρίσκονται καρφιτσωμένα στην περιοχή του ιπποκάμπου και συχνά πυκνά, όπως τώρα τα ανασύρω,να τα δω, να τα χαζέψω.

Γνωρίζω πως σάπισε και μόνο τα άσπρα κόκαλά του είναι σ'ένα τσίγκινο κουτί κρυμμέν' απ'το φως.Του ανάβω καντήλια και κεριά , του αφήνω και λουλούδια κάθε Μεγάλη παρασκευή σίγουρα.Του κάνουν παρέα η γυναίκα του κι ο ένας του γιος.Είχε πεθάνει και δεν τον είδε να πεθαίνει.Και καλύτερα.

Ένας-ένας αποδεκατιζόμαστε,νιώθω, πριν καλά-καλά γνωριστούμε και φιλιώσουμε.Ένας-ένας.Ίσως τώρα μ'αυτά που βλέπω.. κι όλοι μαζί.

Λίλλη

2011-04-26T22:57:00.006+03:00

Την είδα από μακρυά..Μόνο τα μάτια της σάλευαν όσο ήταν απαραίτητο για να υγραίνονται.Νομίζω είχε χείλια αντί για χαμόγελο.Σχεδόν ποτέ δεν το κατάφερε αυτό.Ανυπόφορα υποφερτό της ήταν να το προσπαθεί να χαμογελάσει.Σε καμιά εκδοχή του τελοσπάντων δεν το συναντούσες στις εκφράσεις, στο σώμα, στην αύρα της.Αυτό δεν την έκανε κατσούφα ή μίζερη.Μόνο απόμακρη κι απόκοσμη λίγο.Για τα σουσούμια της την ήξεραν όλοι."Ξιπασμένη, μικροαστή"σαν να'ταν μερικά από τα παρατσούκλια που της έσερναν σε κάθε βόλτα.Αυτοί οι ανώτεροι έλεγαν έτσι.Τα γνωστά κουτσομπολιά ,οι μεγάλες κουβέντες.Οι άδικες, μικρές κουβέντες.

Δεν έμαθα τ'όνομά της ποτέ,μόνο η ιστορία της ήταν γνωστή.Τη συζητούσαν σε πηγαδάκια κάθε τόσο στις γειτονιές του βορρά.Ήταν από κείνες τις γυναίκες που λαχταράς κι επειδή δε μπορείς να τις έχεις,αποφασίζεις πως είναι σωστό να τις καταρρακώνεις.

Λέγαν πως είχε κόψει φλέβα για πάρτυ του.Κι εκείνος κοκορευόταν χωρίς διπλώματα και χωρίς προσόντα,με κοτίσιο μυαλό.Ο Βαγγέλης.Τα ΄πινε στα καφενεία.Κάπνιζε στα σπίτια μαζί μ'αλλούς βρωμερούς, όλο ιδέα μαντράχαλους.Κάναν από καμιά τρύπα σε μια λεμονόκουπα και ρούφαγαν από κει μέσα τον καπνό απ'το χόρτο.Το ίδιο κόλπο και με μπουκάλια.Φίνα πράματα.Εκείνη όμως δεν μαστούρωνε.Θαύμαζε μονάχα τον πίνακα: την ασήκωτη βαλίτσα.Εμπνευσμένος.Κιτς, αλλά εμπνευσμένος: ήταν ένα χέρι ανθρώπινο ,εργατικό,μυώδες που προσπαθούσε να σηκώσει μια βαλίτσα, σκαλισμένη στη βάση ενός δέντρου ριζωμένου.Σ΄εκείνο το κρύο ροζ χωλ, της έκανε παρέα και η Φένια η γάτα.Μια κάλικο με ξεχωριστή αρχοντιά,απόμακρη μα αρκετή για παρέα κάτι τέτοιες τρεμάμενες στιγμές.

Όλο θυμόταν χρόνους και πράματα.Με ανάρπαστες μουσικές και διεσταλμένες κόρες.Πράματα που δεν καταλάβαινε κι έμαθε να αγαπάει.Μα αυτός ο τύπος τίποτα δεν της αναγνώριζε.Ούτε το παιδί τους που ήταν να γεννηθεί.Κι εκείνη το 'ριξε.Μόνη της με ξυράφι.Μου λεγε πως ανακάτευε τα σκέλια της σαν την Ορνέλα Μούτι σ΄εκείνη την ταινία.Δεν τη λυπόμουν.Μόνο την άκουγα και θαύμαζα τα γέρικα χέρια της: πεντακάθαρα με άψογα άβαφα μακρυά νύχια.Ωραία γυναίκα.Όμορφη,καθόλου μοιραία.Της είπα πως θα τα γράψω όλα όπως μου τα είπε και πως θα τα στολίσω με μια φωτογραφία.Μου έγνεψε κάτι σαν ναι.Δεν είπε τίποτα κι αντί για ευχαριστώ μου άφησε στα χέρια ένα ξύλινο σκαλιστό κουτάκι με μικρά μπουμπούκια-τσάι τριαντάφυλλο μου είπε.

Την ημέρα που εκδόθηκε το φύλλο είπα να της χτυπήσω την πόρτα.Να την δω να χαμογελάσει.Μήπως και.Έκανα να χτυπήσω το κουδούνι.Με συνεπήρε ένας ήχος συρτός.Ήταν η πόρτα της γειτόνισσας.

"Μην την ψάχνεις πια εδώ",σαν να γρύλισε.

Dying Is an art, like everything else

2011-04-18T02:45:00.009+03:00

Έσταξα λίγες σταγόνες λευκό πάνω στη γλώσσα.Έμοιαζε με ξύδι, μου φάνηκε στυφό.Το ταίριαξα με τα χρώματα τ'ουρανού και τη μπόχα απ'το στόμα του συνεπιβάτη στου μετρό.Αφόρητα μέσα.Αφόρητο το 5ευρο που δίνω σχεδόν καθημερινά γι'αυτά κι άλλο τόσο αφόρητη η υποτιμητική ματιά της καλοχτενισμένης ροζιασμένης κοκότας" να βγάλεις κάρτα".Δε θέλω κυρά μου να βγάλω κάρτα.Θέλω να πληρώνω δέκα λεπτά το εισιτήριο μου.Γίνεται;Ε,αφού δε γίνεται μη μου πετάς την κομπορρημοσύνη σου στη μούρη.Ο ήλιος χτυπά τα κεραμύδια που αντανακλούν το κόκκινο.Αναρωτιέμαι που πάνε τα χρώματα στη γκριζούπολη.Εκτός απ το θησείο ολα τ'αλλα είναι γκρι.Με παραλλαγές ,αλλά γκρι.Και ψάχνω να βρω την ομορφιά.Τη φωτογραφίζω κι ύστερα λέω, κάνει θαύματα το εργαλείο.Τα παρουσιάζει πιο όμορφα,πιο άρτια.Όλα.Όχι το εργαλείο.Όχι.Τα μάτια μου.Μα τελικά, έτσι συμβαίνει εκεί που κοιτάς αποσπασματικά και όταν.Ανάμεσα απ'τις δυο κολόνες στην καπνικαρέα, στο bandoneon με τ'αργεντίνικα αρώματα, στα δόντια του ιδιοκτήτη που αστράφτουν, στα μποτίνια και στο σύννεφο που σχηματίστηκε, στα πλακόστρωτα που χύνεται η αντηλιά, στο"άμα δε λιώσουμε μαζί" και στις ιστορίες που σου λένε τα πρόσωπα των ανθρώπων στο δρόμο.

Γύρισα εδώ να πλύνω πιάτα.Δυο ώρες με ατμούς και σκοτσ μπράιτ και ζιφ για ν'αστράφτουν οι νεροχύτες.Έπνιγα και την τσαντίλα και την αυτολύπηση στον πάτο της κατσαρόλας.Ναι,ναι έχεις δίκιο.Και ξέρω πως τα λες όλα αφού μ'αγαπάς.Εγώ όχι εμένα.Δηλαδή δε μ'αγαπώ.'Ετσι δείχνω μάλλον.Και βέβαια δεν είμαι καμιά Σύλβια για να με θυμούνται όταν λείψω.Αλλά ίσως άμα απαλλαγώ απ'αυτό το επιτακτικό μέσα μου, τότε να προχωρήσω.

Ώρες μετά σ' ενα εξελληνισμένο κινέζικο σε σκεφτόμουν κι εσένα κι εκείνη τη βραδιά στο Λονδίνο με τη μαμά και το μπαμπά που όλα έμοιαζαν να είχαν φτιαχτεί από την αρχή.Πόσο μου έλειψαν εκείνες τις στιγμές.

Τώρα, εδώ, αραδιάζω στημένες σκέψεις.Γεμίζω με έμπνευση κι αδειάζω ευθύς.Το βιογραφικό μου άδειο κι αυτό.Όλους τους έπνιξα, τους έκαψα,τους ξέχασα.Όλους, πριν το κάνουν πρώτοι.Σβήνω τα ίχνη και τις κουβέντες και τους όρκους.Μένω εγώ.Μόνη με δυο ξεραμένα μάτια.Κι ότι είδα απ'τον κόσμο είναι ένα τμήμα ευθύγραμμο σε λευκό χαρτί.Ποτέ δε θα φτάνει.Κι όμως όπως το λευκό,θα είναι στυφό και πάντα αρκετό.

απλοποιήσεις

2011-03-28T19:15:00.003+03:00

Σαν να μη θυμάμαι τίποτα απ'τα χρόνια που πέρασαν.Ή κάπως σαν να μην ήμουν εγώ που τα ζησα αυτά,τα όσα.Οι διασωθείσες αναμνήσεις: μια ξύλινη μελανιασμένη εικονίτσα,ματωμένα γόνατα σε κάποια προαύλια,κατακόρυφος,σπαγγάτ και γκραν ζετε,πρησμένα μωβ μάτια πάνω από βιβλία θετικής.Πόσο μ'άρεσαν απ'αυτά τα τελευταία τα ολοκληρώματα κι οι παράγωγοι.Μα γι'αυτό κι ο βαθμός μου ήταν στρογγυλότατο άριστα.Κι από τότε μέχρι σήμερα δε θυμάμαι να 'χω πάρει άλλο.Όταν ξεκινάς όλα είναι ηλιόλουστα και κανείς δε σου λέει να βρεις δυσκολίες.Κι ούτε σου λένε πως να τελειώσεις.Η σουρπουίτσα-εγώ- μεγάλωσε μα έμεινε ίδια.Τώρα έπαψα να ψηλώνω και μόνο τα μαλλιά σγουραίνουν κι άλλο.Είναι κι αυτά σαν τα προβλήματα και τα άγχη.Μέτρια καταθλιπτικιά,μέτρια υστερικιά,μέτρια γενικώς.Κάποτε,κάποτε έχω εξάρσεις.Είναι κι αυτές σαν τα εκζέματα.Φουντώνουν,ξεθυμαίνουν.Αναζητώ την περηφάνια από πατρικά μουστάκια.Που όσο εύκολα την προσφέρουν,έτσι εύκολα την στερούν.Αυτό ίσως με τρώει τόσο καιρό.Χρόνια τόσα πια.Κι η αντίδραση και η ανησυχία να είμαι πάντα απίκο.Γιατί έτσι.Αυτά τα έτσι και τα πρέπει με φάγανε πριν τα φάω με λαιμαργία εγώ.Τόσο που πια δεν ξέρω τι πρέπει να νιώσω.Γυναίκα ή παιδί ή απλά άνθρωπος.Δε θέλω παιδιά πια.Δεν υπάρχει αυτό που λεν πως είναι όλη η ζωή σου.Η ζωή μου είναι αυτό που ζω, αυτά που έζησα και δε θυμάμαι.Αυτά που θα ζήσω και δε θα θυμάμαι.Τα λάθος κυρίως.Θα θελα να 'βγαινε η αισιοδοξία σε σπρέι.Σαν το alvesco ας πούμε.Να πηγαίνω χωρίς βιβλιάριο να παίρνω 4.Ένα για κάθε βδομάδα του μήνα.Σημαδιακό το τέσσερα.Να νιώθω έτσι ασφαλής πως ό,τι και να περπατήσει μπροστά μου θα το αντιμετωπίζω.Μόνος μου.Ατρόμητος σαν Άνθρωπος.Με σοβαρότητα ή ελαφρότητα, δεν με νοιάζει πια, αλλά με αισιοδοξία.Όταν ακούω ή γράφω τη λέξη σκέφτομαι κόκκινα λιβάδια·αυτά που 'βλεπα απ΄το τραίνο τότε που ταξίδευα βόρεια και μπορούσα ακόμα να χαίρομαι.Τώρα,πάνε χρόνια,δεν μπαίνω σε τραίνα και παθαίνω πανικό στη σκέψη ν'αντικρύσω τα παλιά οικεία.Μα θα'ρθει κι αυτή η ώρα,που δε θα μου κάνουν αίσθηση και δε θα με νοιάζει για τ'ασχημα.Δε θα ντρέπομαι να τ'αντικρύζω.Κι ούτε θα σκέφτομαι μην αδειάσουν πάλι τα μάτια μου.Παραμορφώθηκα εδώ πέρα στην πρωτεύουσα.Είδα τόσα, είπα άλλα τόσα, έπιασα φιλίες με ποιητές και συγγραφείς και μουσικούς.Έμαθα την Πλαθ,αυτή τη Γώγου,ξεκοκάλισα την οδύσσεια του Μπουκόφσκι.Ήπια κι έφαγα απ'όλα τα καλά.Μου μειναν και ρέστα.Πάντα όμως θα νοσταλγώ τον σοφρά ,εκείνον στο υπόγειο, τις κοτούλες του παππού κι τις στρόγγυλες τηγανιτές πατάτες,το ακορντεόν στα χέρια της μαμάς κι τις χάρτινες φιγούρες που μικροί σχεδιάζαμε στο βαρύ ξύλινο τραπέζι,κάτω από λιγοστό φως,στην κουζίνα ,από χαρτόκουτα πίτσας.Στην πραγματικότητα όμως,θα νιώθω χαζή γι'αυτή τη νοσταλγία.Ακριβώς επειδή ό,τι πιο αδύναμο, είναι να νοσταλγείς.

έξζιτ

2011-03-21T14:47:00.000+02:00

Σε κάτι σκουριασμένες μέρες κρύφτηκε.Σ'ένα βοκσβάγκεν λευκό,παλιά δηλαδή ήταν τέτοιο,με δίχως ουρανό.Ταΐστηκε μ'αποφάγια και κάτι σκουρόχρωμα οινοπνεύματα.Είπε πως τα 'ζησε όλα μέσα στο λίγο.Και πως η υπομονή είναι το πιο λαίμαργο ζώο του βασιλείου.Είχε τόσο βαρεθεί να τη μπουκώνει και τόσο κουραστεί ν'αδειάζει μέχρι τη στιγμή που.Δεν υπήρχε που.

Κι όμως υπέμεινε μέχρι να μην έχει πνοή.Κανείς δε θυμάται τ΄όνομά του.Λέω ,εγώ, που τον γνώριζα μέσα απ'τα γραφτά του, πως ήταν σοφός.Ένας δειλός σοφός με πόδια σαν ρίζες.Και θα 'θελα να μου είχε εξηγήσει τις πράξεις του,μα ξέρω πως αυτές σαν να μην εξηγούνται,έτσι όπως επιθυμούμε να μας μοιάζουν.

ποιό

2011-03-14T17:30:00.002+02:00

Και να σου ξερίζωνα τα δόντια πάλι θα το μπορούσες.
Είναι ραμμένο στα μάτια σου πάνω.
Στα χείλια σου πάνω.
δεν ξεθωριάζει-Έτσι λες.
εγώ νεύω,κατανεύω,όπως κατανοώ.
Δέσμιος σου.Θα 'θελα πολύ να μου λέγαν αυτοί
πότε τελειώνει και πότε ξοδεύεται.
Κι άμα συμβούν τα προηγούμενα,
τι μένει να κάνει κανείς.
Ποιό πλάνο,ποιά καβάτζα,ποιό απόθεμα.
Γιατί κάτι τέτοιο θα πρεπε να παίζει.
Πως να νοτίσεις την απουσία;
Τώρα έχω-Μα ποτέ δεν ξεχνώ καιρούς μαυρισμένος απ΄την απώλεια.
Τότε που 'ταν τα πόδια σηκωμένα ενώ καθόμουν,όπου κι αν καθόμουν,
γιατί το έδαφος ήταν τόπος σκληρός,άτεγκτος τόπος.
Φορτωμένος μ'αηδίες και φτηνά σενάρια
να παίζονται σε επανάληψη μέρα τη μέρα.
Το σημείο μηδέν-
οι πορείες μας που ενώνονται κι αποχωρίζονται
λόγια σαν χέλια.
Τα χάφτεις και μετά ζορίζεσαι να τ' αποχωριστείς
για να δεθείς την μοναξιά σου.
Αυτή ζηλιάρα,πιο, από εραστή.
Κι άμα δε σε κατακτήσει,δεν ησυχάζει.
Αρκεί εσύ να 'σαι εξυπνότερος και να τη γαληνεύεις.
Να της παραδίνεσαι.
Τότε μόνο θα γουργουρίζει ευχαριστημένη
τότε κι εσύ ήσυχος, σαν πεθαμένος.
Θα βλέπεις φαντάσματα κι οπτασίες
όλων που πέρασαν και σου χάρισαν
μιά-δυό λάμψεις.

2011-03-09T15:28:00.001+02:00

Και τώρα που ήπια,λιγάκι μόνο,ίσα να ευθυμήσω-να με θυμηθώ πως είμαι κι έτσι.Τώρα, δεν έχω τίποτα να πω.Άξιο λόγου,τίποτα.Ένα στρογγυλό καλογυαλισμένο τίποτα, με φιόγκους στα πόδια.Με καταπίνει και με φτύνει κάθε τόσο.Ταμάχι μεγάλο ,σας λέω.Μου πες εσύ,πως οι άνθρωποι όταν πίνουν λύνονται και φαίνεται ο αληθινός τους εαυτός.Φοβήθηκα.Μην πιω κι άλλο.Δε θα έβρισκες τίποτα στη θέση μου.Δεν ανήκω εδώ.Και πουθενά.Όσο κι αν με συγκινούν φιλιά στα χέρια και στο κέντρο του μετώπου.Βρίσκουν στόχο αυτά.Μα δεν είμαι από δω για να.Το να πόδι πατά στο χώμα και τ'αλλο στο νερό.Δεν ξέρω ποιο από τα δυό βουλιάζει περισσότερο.Αλλά εγώ δεν είμαι απο δώ για να.

Τι στο διάλο θέλω να πω εκτός από το ό,τι η ζωή είναι μίζερη.Τόσο που σε κάνει να θέλει να της στήνεις δράματα.Χοροδράματα,ηχοδράματα.Του θεού τα δράματα.Να προκαλούν κλάματα.Που θα φτάνουν για μια μέρα ,δυο.Σε δουλειά να βρισκόμαστε.Να ΄χουμε να λέμε και να κλαίμε.Για χαμούς κι ευκαιρίες στραπατσαρισμένες.Στην οδό Λήθης ή όπου.Κι ό,τι ήθελα να πω, δεν υπάρχει εδώ.Μόνο μέσα στα πνευμόνια μου φωλιάζει σαν ανάσα που ποτέ δε θα χορέψει.

Moleskine

2011-02-22T13:44:00.002+02:00

Τρία ήταν.Αγορασμένα μαζί με το "να περιφέρεσαι στην τρέλα".Το ρούφηξα πριν το κάνεις εσύ.Τρία μαύρα.Μικροσκοπικά.Το μέγεθος ενός βιβλίου λειψού είχαν.Με φύλλα κιτρινισμένα και σελίδες τετραγωνισμένες.Σαν αυτές που γράφαμε αριθμητική,να περιορίζουν τα γράμματα.Σου 'πα για τότε που θα ξαναγράψεις.Για τότε.Είναι άδεια ακόμα.Δεν ξέρω γιατί.Εγώ γεμίζω σελίδες,μουτζουρώνω ακόμα χαρτιά,πιέζω πλαστικά κουμπιά.Ακόμα και το σώμα μου γράφω.Δεν λέω τίποτα βέβαια.Κι εσύ στερεύεις.Σαν να σου έμεινε μόνο η τρέλα.Η γνήσια τρέλα.Πασπατεύεις τα χέρια μου,τα βυζιά μου,τα μπούτια μου.Ψάχνεις όλο.Να βρεις.Δεν είναι μάτια μου τίποτα εκεί.Κι εγώ δε μπορώ άλλο να σε βοηθάω.Είναι περιττό.Έχεις γιατρευτεί.Ακόμα και τα νύχια σου φύτρωσαν.Σου 'πα: καμιά δεν θα σ'αγαπήσει όσο εγώ.Πόσο σε εκβιάζω έτσι.Πόσο σε δένω και σε λύνω.Είσαι ελεύθερος,πάντα ήσουν.

Μου 'μαθες και μένα τι θα πει,μα δεν τα παίρνω εύκολα κι όλο ξαναρωτάω.Κάτι για να μη με νοιάζει και να λέω αυτό που έχω στο κεφάλι μέσα,κάτω απ'τα μαλλιά.Κάπως έτσι κάνω.Μόνο που ,να,σε λάθος τάιμινγκ.Κι εγώ σε λάθος χρόνο,τοποθετημένη λάθος.

Το ένα στο 'κλεψα χθες.Να το γεμίσω σημείωσεις κι ανησυχίες καλλιτεχνικές.Έτσι είμαι.Σου κλέβω ό,τι σου 'χω δώσει με περισσή χαρά και προσμονή.Μ'αυτό μόνο όταν τα δεδομένα δεν σ'αρέσουν.

ανήκειν

2011-02-17T19:41:00.002+02:00

Πολλές προσπάθειες κι όλες άκαρπες κι άλλες άγαρμπες.Για να ανήκω.Βαρετό, κοπιαστικό, σχεδόν απάνθρωπο.Κι όμως επιβάλλεται.Αλλιώς θα ζούσα εξόριστη.Ε, καλά.Σχεδόν.θα χα παρέα πολλούς που λένε περιθωριακούς,που οι ψυχίατροι τους λένε και διαταραγμένους.Θα χα κι εγώ άλλη ταμπελίτσα.Ωραίο πράμα αυτό με τις ταμπέλες.Σ' όποια πόρτα και να μπεις πάντα να λες ποιος είσαι κι απ΄που κρατάει η σκούφια σου.Σιγχτίρια.Έχω πεθυμήσει μια αντισυμβατική γνωριμία.Να πέσω πάνω σε κάποιον δήθεν τυχαία, δήθεν καταλάθος κι αντί να με σκυλοβρίσει να με ρωτήσει πως με λένε και να με κεράσει ένα καφέ αχνιστό σα σούπα.Μια φορά παραλίγο να γίνει.Κι ήταν όντως τυχαία.Εισέπραξα χαμόγελο.Αλλά τώρα που το σκέφτομαι μάλλον ανακούφισης ήταν που δεν του 'κανα κομμάτια το καφάσι με τις μπύρες που κρατούσε ο χριστιανός.Κι άλλη μια φορά ήταν ένας πλανώδιος πωλητής με κατάλευκα δόντια και τρισδιάστατο χαμόγελο.Μου μισόφτυσε κάτι ελληνικά.Χαριτωμένος πολύ.Έμοιαζα με άγγελο, λέει.Μάλλον με έκπτωτο έτσι που 'μουν παρατημένη στην πλατεία στο Μοναστηράκι στο πεζούλι.Ε,τον παράτησα κι εγώ γιατί μου 'χει πει η μαμά μου να μην εμπιστεύομαι.Εγώ αυτό δεν το μπορώ.Κι όλο τρώω τα μούτρα και τα γόνατα.Δε γίνεται.Είναι σαν χούι.Αλλά εκείνη τη φορά έφυγα όντως.

Να ανήκω λοιπόν.Αυτή τη στιγμή νιώθω μόνο σε μένα πως ανήκω.Κι ίσως λίγο σ' έναν σκύλο κι έναν άνθρωπο.Αυτό το 'νιωσα πιο πολύ χθες που με ψάχναν.Αλλά δεν είναι κι ακριβώς ότι ανήκω.Είναι πιο πολύ που έχω μια φωλιά.Να ανήκεις.Χμ.Σε μια φωτογραφική ομάδα, σε μια σχολή, σε μια άλλη ξενόγλωσση,σε μια κομμουνιστική νεολαία,σε μια αναρχική ομάδα.Κι αυτό θα πει ανήκω;Α!Α!Στο ανθρώπινο είδος.Αν κι έτσι που μεταλλάσσεται μάλλον για είδη πρέπει να μιλάμε.Κι εκεί;Ανήκω στα σίγουρα.Το γράφει το γονιδίωμά μου.

Όσο πιο πολύ τη γράφω τη λέξη (α ν ή κ ω ),τόσο σταματάω να την καταλαβαίνω.Έχω σχέση με,είμαι κτήμα κάποιου.Σε καμιά φράση δεν με αναγνωρίζω.Ίσως να χρησιμοποιείται πιο σωστά ,μόνο για άψυχα.Πιο σωστά.Πιο ανώδυνα.Αυτό είναι.Εγώ δεν πρέπει να ανήκω.

Όταν ανήκεις,αφομοιώνεσαι.Έτσι είναι.Και δε θα 'πρεπε.Δεν έχω δει ομάδα να σέβεται τα όριά σου ,τις ανάγκες και τις επιθυμίες σου.Εσένα τον ίδιο.Όλοι κάπου το χάνουμε.Και παρεμβαίνουμε σ 'αυτά τα όρια.Είναι στη φύση μας;Είναι που πρέπει να αποδειχτεί κάτι;Δεν ξέρω.Μα δε μ' αρέσει.Κι είναι από τα πολλά "δε μ' αρέσει" που ξεστομίζω και δεν μπορώ ν' αλλάξω.

όταν δεν έχουμε λεφτά για ψυχίατρο,ανοίγουμε τα σχόλια.Ή κάπως έτσι.

2011-02-17T04:07:00.005+02:00

Η ιστορία είναι η εξής.Έχω αυτό το μπλογκ.Γράφω ό,τι μου καπνίσει.Βγάζω τη μαυρίλα μου.Τη μοιράζομαι.Κάτι φορές θέλω και παρέα.Θέλω και να μου χρυσώσουν το χάπι, κύριε ανώνυμε.Εσύ τι ζόρι τραβάς ,δεν καταλαβαίνω.Θεούλη μου,κάτι άνθρωποι.Τις πιο πολλές φορές όμως δεν με απασχολεί αυτό.Το παίζω συγγραφέας.Βάζω τις λέξεις στη σειρά και φτιάχνω σιδηρόδρομο.Φτάνει μέχρι τη Σαλονίκη και πίσω.Τεράστια γραπτά σου λέω.Κύριε ανώνυμε, θα γίνω συγγραφέας.Μπορεί να πάσχω από κατάθλιψη ,σχιζοφρένεια και κρίσεις πανικού.Μπορεί μόνο από κρίσεις πανικού και μια ελαφριά κατάθλιψη.Όσες φορές έχω επισκεφτεί ψυχολόγο μου επαναλαμβάνει πως δεν έχω τίποτα.Μόνο να εστιάσω σε αυτό που λέμε αναβλητικότητα,θέλει.Που κι αυτό το κάνω μόνο με πράματα που δεν με γεμίζουν ή με δυσαρεστούν..Μερικές φορές που δεν μπορώ να κουλαντρίσω το άγχος μου παίρνω βαλεριάνες.Είναι κάτι μικρά μωβ χαπάκια σαν καραμέλες.Μιαμ.Α,και χαμομήλι πίνω.Καμιά φορά.Κυρίως όμως τιγκάρω την κούπα μου με καφέ.Και πλέον καπνίζω ανελέητα.Αφού μ’αρέσει.Τι άλλο να σου πω για εμένα που θα πρέπει να σε ενδιαφέρει..Χμ.Άμα με διαβάσεις μπορεί να συμπεράνεις για μένα πολλά ,μπορεί λίγα,μπορεί και τίποτα.Γιατί πολύ απλά δεν με γνωρίζεις.Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μου αφήσεις κακόβουλο σχόλιο, δεν θα το σβήσω.Θα το αφήσω για να το βλέπουν όλοι και να νιώθεις λίγος,λιγοστός, ελάχιστος.

Στην υγειά σου κύριε ανώνυμε.

αγχ

2011-02-13T03:23:00.003+02:00

Ύπνος γύρω στις 6 πμ.Ξύπνιος μετά έντεκα ώρες.Στο ενδιάμεσο ένα ποτήρι πορτοκαλάδα,αναβράζον, σκυλίσιες γλώσσες στη μούρη και φιλιά ανθρώπινα.Ένα τηλεφώνημα μου παστώνει το κεφάλι με λαχανικά, ο τόνος της φωνής είναι αργόσυρτος κι επιτακτικός κι ανάμεσα σ’όλα αυτά πάντα υπάρχει χώρος.Για ένα ισχαιμικό λιποθυμικό επεισόδιο.Τελοσπάντων, την αναγγελία του.Ανησυχώ και κλαίω.Και ξαναπέφτω για ύπνο ανήμπορη.Όλη αυτή τη σύγχυση που παθαίνω μου την κληροδότησαν.Είναι πια βέβαιο:το άγχος είναι κληρονομικό.Ούτε ορθογραφία σωστή δεν είμαι σίγουρη αν γράφω,τώρα που γράφω.Στον ύπνο πάλι, τινάζονται δάχτυλα, ξεφτισμένα νύχια και δόντια.Τουρτουρίσματα και τριξίματα.Διαρκεί τρεις ώρες απ’τις έντεκα.Εφιάλτης ύπνος.Ξυπνάω αδειανή.Ή άδεια.Ελληνικός με γάλα και δυο φρυγανίες απ΄τα χέρια σου.Δεν έχω τι να λέω.Μόνο παίρνω τηλέφωνα.Πάντα με επιφύλαξη πως ενοχλώ.Ο φόβος μού φεύγει.Η ισορροπία ήρθε.Για πόσο δεν ξέρω.Τσιρίζω μέσα στο κεφάλι μου.Όχι σε ’σένα.Τι φταις κι εσύ.Φτύνω κατάρες κι απορώ.Μονίμως για ένα καλό πόσα άσχημα πρέπει να πληρώνεις αντίτιμο;Οι ζυγαριές πάντα γέρνουν,καταλήγω.Λίγη νοθεία.Ας συμφιλιωθώ.Δεν μπορώ.Ελληνικός ξανά,τσιγαράκι τράκα-ναι ,δεν καπνίζω δήθεν πια,μια πίτα με σουβλάκι κοτόπουλο,κοκακόλα να ρευτώ.Δεν μ'αρεσε.Σαβούρες χωνεύονται στο στομάχι μου.Σαβούρες συνωστίζονται στο μυαλό μου.Με πονάει.Δεν βρήκα ούτε μια λογοτεχνική λέξη να πιαστώ.

prends garde

2011-02-05T00:51:00.002+02:00

'Ντάξει,οι άνθρωποι χάνονται μεταξύ τους.Είναι πάντα εκπληκτικός και πληκτικός,μα πάντα ίδιος ο τρόπος.Η δικαιολογία,το ερωτηματικό.Τα ίδια όλα.Μπορεί και να μην έχει πια σημασία.Έτσι κι αλλιώς από ένα σημείο κι έπειτα μόνο απώλειες καταγράφουμε.Όλοι, στα τεφτέρια μας.Μετά αθροίζουμε ,αφαιρούμε,κάπου θα λείπει κάτι, κάπου θα περισσεύει.Μου 'λεγε η κακομοίρα η μάνα μου "οι διαιρέσεις σου με τους ανθρώπους να'ναι πάντα ατελείς".Μου 'λεγε κι άλλα για πειθαρχία και λογική,συνέπεια και να μην ακροβατώ.Τίποτα δεν κράτησα.Κι ενώ ήμουν ξεφτέρι στα μαθηματικά, πάντα έκανα λάθος στη διαίρεση: τα υπόλοιπά μου να'ναι μηδενικά τα ήθελα.Και ξοδευόμουν.Μοιραζόμουν πράγματα.Δικά μου,ολόδικα.Κι όλοι που φύγαν ή πεθάναν τα'χουν τώρα μαζί τους παραμάσχαλα,ενθύμια.Κι εγώ τώρα αθροίζω τα χαμένα.Ξύνω μολυβομύτες κι ιδρώνω πάνω από τετράδια να κάνω πράξεις.Να δω πού και τί και πώς.Στο δια ταύτα πάντα χωλαίνω όμως.Εκεί όλους τους δικιολογώ κι εγώ έχω μερτικό στα λάθη μεγαλύτερο.Μα και με τις φιλίες τα ίδια.Ποτέ αρκετή εγώ.Χαζά.Χαζομάρες λέω.Πιο στα σοβαρά δε μπορώ να τους πάρω τους ανθρώπους.Κι ίσως αυτό τελικά να φταίει που μου πήραν και τα σώβρακα.Μα έχω αλλάξει.Αλλάζω.Είμαι σφιχτή πια και μόνο ιστορίες λέω.Θυμάμαι πάντα μα δεν με πονάνε τ'ασχημα.Σαν να τα βλέπω από σκάλα στριφογυριστή κι αντί για ίλιγγος,να με πιάνει σοφία.Έχω μάθει πια να φυλάγομαι απ'τη γλύκα τους.Πάνε πέντε χρόνια και ξανάβαψα μαύρα τα μαλλιά.Μα τώρα τα μάτια δεν έχουν μαύρους κύκλους κι ούτε είμαι στα χαρακώματα με 'μενα.Μόνο που σκέφτομαι ακόμα πολύ και μιλάω λιγότερο.

short story II

2011-01-21T18:07:00.002+02:00

Η μωβ σκιά πάνω από το βλέφαρο.Απλωμένη μέχρι την κόχη,συναντά τσίμπλες και μείγμα απ΄δάκρυα."Πως να στρώσεις το φρύδι και να κάνεις τσιγκελωτές τις βλεφαρίδες" ,διάβασε κοσμοπόλιταν σελίδα 36 και λίγο παρακάτω το ένθετο με τιπς που θα σε κάνουν εξπέρ και θεά και θα σε χαράξουν στη μνήμη του.Τι δουλειά έχω εδώ;Ανάμεσα στις σελίδες με τα σκουπίδια.Ψάχνω να βρω τον εαυτό μου στα βιβλία κι είπα για αλλαγή να δοκιμάσω,τη δοκιμασμένη συνταγή.Ζαρτιέρα από μέσα και γουόντερμπρα.Έτσι για αλλαγή.Και μαλλί κορακίσιο και κραγιόν βαθύ βαθυκόκκινο.Θα υποτάξει βλέμματα.Φόρεμα με πλάτη όλη έξω.Ένα πράμα θα δείχνω τη φορά.Είναι στρατηγικές αυτά.Αμέ.Γόβα λουστρίν δεκάποντη,ύψος 1.80.Όλα τα προσόντα σε εγρήγορση κι οι ατάκες στη χούφτα με τις έξυπνες σκέψεις.Δυο τρεις θα πετάξω κι ένα βλέμμα μοιραίο σαν τροχαίο ατύχημα.Θα νοτίσω το χνώτο μου με μπράντυ και θ'αρωματίσω τα δάχτυλα μου με λίγο borkum riff βανίλια κι ας μη δείχνω καθωσπρέπει.Το λαρύγγι θα τραντάζεται με νότες από αλλοτινή εποχή,ας πούμε το Falling in love again με φτιαχτή γερμανική προφορά.Έτσι.Έτσι αεράτη θα πάρω σβάρνα τους δρόμους περπατώντας με μια πρέζα προσποιητού ενθουσιασμού.Τσαντάκι ,κλειδιά,λεφτά και φύγαμε εαυτέ μου.Ραντεβού δεν έχω μα θα βρώ.Με τέτοιο όνομα, σίγουρα θα βρω.Αλεξάνδρα με λένε.

Έμμα

2011-01-16T00:56:00.002+02:00

Δεν ήταν ποτέ της φωνακλάδικο παιδί.Νομίζω πιο ήσυχη κι από μια στειρωμένη γάτα ήταν.Είχε μπούκλες μαλακές ,να τις πιάνεις και να μην τις αφήνεις ήθελες.Έκανε και μπαλέτο όταν ήταν μικρή κι αργότερα ,όταν πάτησε τα είκοσι, πήρε ένα ζευγάρι σομόν μεταξένιες πουέντ, για να τις θυμίζουν τι θα μπορούσε να γίνει αν είχε συνεχίσει.Πειραματισμούς έκανε πολλούς στη ζωή της,στα μαλλιά της ,στο δέρμα της τής ζωγράφισαν δυο ντελικάτα τατουάζ.Ήταν όμορφη κι έξυπνη μαζί.Σπάνιος συνδυασμός στις εποχές τις τωρινές.Να τώρα είναι στο διδακτορικό, στον τρίτο χρόνο: στο ινστιτούτο γενετικής ,ασχολείται με πληθυσμιακή γενετική ,πολυμορφισμούς και τα ρέστα.Ωραία πράγματα άμα τα θες από μικρός κι έχει γοητεία τέτοια αυτή η επιστήμη που ακόμα κι εγώ που δεν την ήθελα , τώρα την αναγνωρίζω. Μα νομίζω μέσα σ'όλα αυτά τα όμορφα, είναι άτυχη.Οι έρωτές της την προδίδουν κάθε τόσο και για λόγους ασήμαντους.Ανασφαλείς, μικροί άντρες, με στερεότυπα και παγιωμένες απόψεις.Σίγουρα κι αυτή έκανε λάθη μα , εγώ που είμαι απέξω, πιστεύω πως δεν ξέρουν να φέρονται οι άντρες σε γυναίκες ρομαντικές.Ρομαντικές όχι με τη σαχλαμαρίστικη έννοια του όρου.Δηλαδή,ρομαντικός δεν πάει να πει μόνο κοιτάω το φεγγάρι σε πανσέληνο και δακρύζω με ένα τραγούδι των πυξ λάξ.Αυτό είναι ξεφτισμένος ,για τα μάτια του κόσμου ρομαντισμός.Είναι μια ιδιότητα που σε κάνει μοναδικό άνθρωπο.Υπάρχουν κι άλλες τέτοιες ιδιότητες,ο αυθορμητισμός ας πούμε ή η τόλμη.Μπορεί να συνδυάζονται, μπορεί και όχι. Αυτό που θυμάμαι από την Έμμα είναι πως ήταν κυρίως ρομαντική,πως θα ζούσε καλύτερα σε αλλοτινό καιρό.

Τη συνάντησα σ'ένα κακόγουστο καφέ απ΄αυτά που σπάνια πετυχαίνεις ευγενικό εξυπηρετητή και το ρόφημα που θα πάρεις δεν ανταποκρίνεται στα γούστα σου συνήθως.Μας φανταζόμουν στο Grain όμως, μπροστά από το παράθυρο, να πίνουμε καλοφτιαγμένο μοσχομυριστό καπουτσίνο και δίπλα τα τριαντάφυλλα εποχής μέσα στη ροζιασμένη κανάτα να συντροφεύουν τις λέξεις μας.Μου γέμισαν τ'αυτιά με καινούρια ονόματα και πρωτάκουστα αισθήματα.Είχαμε τόσα να πούμε μετά από έναν και πλέον χρόνο σιωπής. Τα μαλλιά της ήταν μακρυά και μαύρα και σαν να είχαν σκουρύνει τα μάτια της.

Ήταν πάλι όμορφη όμως μέσα στο εκκεντρικό πράσινο φόρεμά της. Την έβλεπα με το λάπτοπ παραμάσχαλα και το κεφάλι γεμάτο γνώσεις και ένιωσα περηφάνια που είναι φίλη μου.Δικιά μου φίλη.

Eίναι μια κοπέλα σαν σκιά η Έμμα. Νιώθω πως αντί να κυνηγάει το παρόν, πισοπατά στο παρελθόν της.Αντλεί από εκεί βιώματα κι ίσως και φαντασιώσεις παλιωμένες και προσπαθεί να ζει.Μα δεν γίνεται.Την αντικρούω.Της λέω αλλιώς να κάνει.

Έχει κουραστεί.Να ελπίζει ,να έχει όνειρα.Είναι μόνο εικοσιέξι.Έχει κουραστεί.Μα πως; Πως; Δεν μπορώ να το δεχτώ.Κι ίσως γίνομαι σκληρή να την δασκαλεύω για πράματα που κι εγώ είχα λάθος στο μυαλό μου σε άλλη εποχή.Μα όχι, ακριβώς επειδή δεν ξεχνάω, θέλω να είναι χαρούμενη μ'αυτά που έχει.Τώρα.

Με καταλαβαίνει,την καταλαβαίνω.Της λέω δεν υπάρχει θεός να ακούει προσευχές κι ευχές.Μόνο εμείς υπάρχουμε να εγκαταλείπουμε πρώτοι.Τραγικά ίδιοι μέσα στη διαφορετικότητα, μικροί, ματαιόδοξοι, για κλάματα. Άνθρωποι.

Don't try

2011-01-11T22:03:00.001+02:00

Είχα κολλήσει τη μούρη στο τζάμι κι έτσι που άχνιζε η ανάσα μου ,πρόβαλλαν μπροστά σταγόνες.Τις έγλειφα μετά,σαν ζαχαρωτά.Κάνα δυο φορές η ίδια ιστορία.Παρατηρούσα την κόκκινη άκρη της μύτης μου αλληθωρίζοντας χαζά.Με κοίταζε κι ο σκύλος σαν ν'απορούσε.Μια τρύπα έχασκε κάτω απ' τα μαλλιά.Αν την εξέταζες με προσοχή θα 'βρισκες τα πάντα για μένα.Σίγουρα.Όλα φάτσα φόρα,εκτεθειμένα,απλά,άτακτα.Τόσα χρόνια,σκέψεις,όνειρα.Κόντευαν να χυθούν στο εσωτερικό του αυτιού.Γαλήνη.Και σκέψη ούτε μία.

Να μοιραστούμε μια μπανάνα;Είναι άγουρη και ξέρω πως σου αρέσει.Είσαι γκουρμέ τύπος για σκύλος.Σου μιλάω κι ας μην έχεις μιλιά-έλλογος είσαι από μένα πιο πολύ.Μόνο η ζέστη απ το χνώτο σου φτάνει.Για να ζεσταθώ.Σε κάποιον είπα πως θέλω να φύγω από δω.Εδώ που όσα και να χω νιώθω κενή και τρηματώδης.Να πάω βόρεια να δικιολογώ και την κατάθλιψη.Κάπως έτσι δεν πάει;Ο ήλιος θέλει χαμόγελα.Αληθινά.Κι αλήθειες.Ουδέν κρυπτόν.Να πάω αλλού λοιπόν.θα σας πάρω και τους δυο μαζί μου.Το χω δηλώσει κιόλας με μελάνι κατάσαρκα.Είτε με σάρκα λοιπόν είτε χωρίς, μαζί.Θα είμαστε.Είμαστε.

Έχω πειστεί.Η πολλή σκέψη φταίει για όλα.Και η λέξη "προσπαθώ".Έχω πάψει να προσπαθώ.'Η κάνω ή δεν κάνω.Η πράξη και η απουσία της.Πιο έντιμο.Το λεγε κι η ταφόπλακα (όχι πως την έχω δει από κοντά) του Χένρι:Don't try.Να τρεις λέξεις, να συμπυκνώνουν το νόημα μιας ζωής.Εγώ για τη δικιά μου, άμα πέθαινα σε λίγο ,δεν τις έχω.Μπορεί να αράδιαζα εκατοντάδες άλλες ανούσιες μα τρεις δεν θα'χα.Μπορεί και να νομίζω πως τις έχω.Γραμμένες στην πλάτη.Μα θα λιώσουν έτσι κι αλλιώς.Τίποτα παντοτινό.Ισως μόνο το ποτέ και οι αρνήσεις.Αν είσαι απαισιόδοξος.Που είμαι.Και το προτιμώ γιατί ενέχει και ρεαλισμό.Κάτι φορές που φουσκώνω σα διάνος από αισιοδοξία,λέω πως δε θ'άλλαζα τίποτα στα χρόνια που έζησα.Κάτι φορές.Τότε όλα φαίνονται σωστά ,σε τάξη, εν τάξει, κι εγώ με στόχο και δυνάμεις σωρό.
Πιο πολύ όμως,συνήθως, ακουμπάνε τα μουστάκια μου στην επιφάνεια της ιλύος,τη γαργαλάνε και μου υπενθυμίζουν πως είναι ώρα ν'ανεβαίνω.Κι υπακούω.Παίρνω τόξα και στοχεύω ξανά, έχω όνειρα ,έχω απόθεμα στη φαρέτρα.Κι όλα καλά.Καθησυχάζω τότε τους πάντες.Μαμάδες, μπαμπάδες, αδερφούς, κουνιάδες,αγαπητικό και φιλενάδες.Ο ήλιος είναι ακόμα πάνω απ'τα κεφάλια μας.Το μερτικό μας του το ζητάμε καθημερινά και αδιαλείπτως.Έτσι;Έτσι.Κι έχει ο θεός, που λένε και οι γραίες.Έχει ο θεός λέω κι εγώ, κι αισθάνομαι ανακόλουθη.Γιατί δεν το πιστεύω.Φούμαρα είναι όλα αυτά για να ξυπνάς την επόμενη μέρα ευδιάθετος και διαθέσιμος.

Μα δε γουστάρω πια να τα πιστεύω.Πιο μικρή πίστευα και σε παραμύθια κι άλλα τέτοια σαχλά.Μα τώρα όχι.Τσ.La vie est la farce à mener par tous.Κι όσο να'ναι δεν είν'ανάγκη να είσαι Ρεμπώ για να το σκεφτέις ή να το πεις και να σε πιστέψουν.

μάζεψ'τα

2010-12-31T17:25:00.004+02:00

Οι επιστροφές.Πάντα θλιμμένες,θλιβερές,αργόσυρτες,με κρύο,κρύα προσμονή,αέρηδες και κλάμματα.κεφάλια κουρασμένα,πατώματα για ύπνο-τί ύπνο-,άδειασμα,συζητήσεις φιλοσοφικές ανάμεσα σε σουτζουκάκια και κοκκινιστά γιουβαρλάκια.Κι ο θάνατος πάντα πιο κει, να τρώει από μας,λίγο-λίγο,να θυμόμαστε, να τους θυμόμαστε όσους φεύγουν και να φτιάχνουμε επικήδειους γι'αυτούς.Κι έπειτα να συνεχίζουμε εμείς που μένουμε,να ερωτευόμαστε,να'μαστε σώοι για όσο,τρωτοί,καθημερινοί,μανιακοί,αδύναμοι,δυνατοί,άνθρωποι.Να ψάχνω να βρω αυτό που θα με συναρπάσει,για να στο πω.Για να σε συναρπάσει.Κι όλο το παιχνίδι να παίζεται γύρω απ'αυτό: το κάτι που θα μας τσιγκλίσει."Το ταξίδι στην άκρη της νύχτας", μπορεί,ναι, σίγουρα.Συμφωνήσαμε.

Κι ύστερα ένα κουρασμένο τέταρτο και μια μισή ώρα σπιντάτη με οδηγό άπλυτο,πιωμένο,παρατημένο-έτσι υποθέτω.Σιγουρεύομαι με τα τραγούδια του.Είναι λυμένος, τελείως ,κι αυτό μ'αρέσει. Που δεν τον νοιάζει να τραγουδίσει δυνατά αυτά τα σκυλάδικα, 5μιση το πρωί σε μια κούρσα ρουτίνας διασχίζοντας την Θηβών.Διαβάζω επιγραφές, ΠΡΟΦΙΣΩΛ κι φρέσκα ψάρια Καρύστου,προφιτερόλ και μπουγάτσα ο Σάββας-πάντα αυτός είναι-ο ειδήμων,φτιάχνει τις καλύτερες.Θέλω.Ψάρια μπαρμπούνια σαν αυτά που φάγαμε στο χωριό.Όλη εκείνη την ατμόσφαιρα θέλω.Κι όχι το ασημοστόλιστο έντεκα που ρχεται φορτσάτο να μας τρίψει άλλη μια χούφτα ελπίδες κι εορτασμούς στη μούρη.

Ακόμη δεν ήρθαμε και μας έπιασε ο εγωισμός απ'τη μύτη.πάλι καλά φάγαμε ελιές σοκολατένιες για μεσημερινό κι εσύ τώρα κοιμάσαι και κάπως έχουν γλυκάνει τα πράγματα.Το βράδυ να ντυθούμε στα γκρι για τον εορτασμό.Πόσο δε μ'αρέσει.Ταινία και ποπ κορν.Τον μαύρο κύκνο θέλω απόψε μα δεν προβάλλεται ακόμα.Κι έτσι θα κάνουμε τα καθιερωμένα.Και γλεντια και γέλια και φτιασιδώματα κι όλα αυτά για να διώξουμε το παλιό και να αγκαλιάσουμε το καινούριο.oh là là.Έρχεται.

2010-12-16T11:45:00.002+02:00

χρονικό. 6/12/08

tutti i giorni

2010-12-12T19:33:00.004+02:00

Όλα ξεκίνησαν από πέντε γραμμές κι ένα καλάθι με φιόγκο έξω από την πόρτα· όσα δεν γίνεται να έχουμε όσο κι αν το ευχόμαστε.Εγώ εκείνον τον καιρό τίποτα δεν ευχόμουν.Ακολούθησε ένα απρόσμενο γράμμα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο.Και βέβαια σε ήξερα μα δεν είχαμε μιλήσει ποτέ και σίγουρα σε εκτιμούσα μέσα από τα γραφτά σου.Σε γνώριζα,μετά απ'αυτό, με τις μέρες και τις νύχτες να περνούν νωχελικά.Μου έγραφες με μπλε γράμματα, σοβαρός, συγχυσμένος,απρόσιτος.Σου απαντούσα κι εγώ ανάλογα.Ήταν οι συγκυρίες έτσι τότε.Με αιφνιδίασες,μέρες μετά, δίνοντάς μου τον αριθμό σου σαν μια αριθμητική ακολουθία.Για να με τεστάρεις.Το βρήκα.Πως ήταν αριθμός κινητού.Μα ,τραγική, μέσα στην ανασφάλειά μου χρειάστηκα να το επιβεβαιώσω.Να σε ρωτήσω αν είναι όντως αυτό που πίστεψα.Μου είπες "ναι" και σε πήρα για μια στιγμή.Μετά συνεχίζαμε γραπτώς.Εξαφανίστηκα για μια βδομάδα χωρίς να με νοιάζει τι και πως.Λιγάκι νοιάστηκες.Με ρώτησες ποια η συγγένειά μου με το Χουντίνι.Κανονίσαμε πρώτο ραντεβού στο σταυρό.Γαμώτο.Σκισμένο μαύρο καλτσόν.Δεν είχα άλλο εύκαιρο.Φόρεσα το μπλε-μωβ.Κι ήταν αυτό που σου έκανε την πρώτη εντύπωση.Αρνητική ,θετική δεν έχει σημασία.Περάσαμε ένα πολύ όμορφο βράδυ μαζί.Ακριβώς όπως έπρεπε.με λίγη παραπάνω σιωπή απ'τη μεριά μου και την αναλογη φλυαρία απ'τη μεριά σου για να υπάρχει ισορροπία στις λέξεις που μοιραζόμασταν.Μετά θυμάμαι ένα κρύο Σάββατο με μια εκπληκτική "Mήδεια".Μοιράστηκα τις εντυπώσεις μου μαζί σου, σε έκανα να ζηλέψεις κι εκεί μου το πέταξες:το δελεαστικό fammi dimenticare και το σουφλέ.Αυτό που έμαθα πως είναι η σπεσιαλιτέ σου κι είδα να φτιάχνεις αρκετές φορές από τότε.Εγώ ,να το πετύχω έτσι ακόμα δεν μπορώ.Λοιπόν, με κάλεσες στο σπίτι σου.Πήρα ένα πράσινο λεωφορείο κι έκανα αγχωμένη μια διαδρομή, ολόκληρο ταξίδι.Μα έφτασα.Κάθισα λίγο.Αφήσαμε μισοτελειωμένο το παιχνίδι μας και το λευκό κρασί στα διάφανα ποτήρια.Έπρεπε να γυρίσω σπίτι."Καλύτερα", μου είπες.Συμφώνησα.Κράτησες τον αριθμό του ταξί.Υπερπροστατευτικός.Ακόμα έτσι είσαι κι ας προσπαθείς να το κρύβεις.Μα έτσι είσαι κρύβεις,κρύβεσαι,τρώγεσαι και στο τελός μου μιλάς και καλύπτω τα κενά σου-με βαμβάκια να μην πονάς.Δυο μέρες μετά στις 16,του παγωμένου μήνα κλείναμε ραντεβού για την ευδαιμονία και βυθιστήκαμε σε μια υπέροχη σαλάτα με ρόδι, κουκουνάρι που συνοδεύαμε με κόκκινο κρασί και τζαζ.Παντού μύριζε κανέλα.Σαν κι εσένα.Φάγαμε ένα παγωτό στον τεράστιο πεζόδρομο κι ερωτοτροπήσαμε σαν σχολιαρόπαιδα.Στο σπίτι σου μου φόρεσες πιτζάμες δικές σου.Έγινα εσύ κι ύστερα ξεγυμνώθηκα.Με είδες όπως κανείς.Μου έγλειφες τους σπονδύλους σαν να το ξέρες πως αυτό ζητούσα από μέσα μου κι άφηνες ανάσες κοφτές,ζεστές ανάμεσα στους τρεμάμενους μηρούς μου.Κι ήταν όλα κόκκινα και υπέροχα.Περνούσε ο καιρός κι όταν μου πες γλυκόλογα μέσα από τα κάγκελα που έβαφες λευκά στην κουζίνα μας έσκασα μόνο ένα χαμόγελο.Κι αργότερα, στο καλοκαιρινό μας κρεββάτι, μου ψιθύριζες τ'αξέχαστα μέσα στ'αριστερό μου αυτί.Τώρα ξέρω.Νιώθω.Πλήρης.Ξεχειλίζω.Από εσένα.Κι ας έχω ακόμα δρόμο με εμένα.Ονειρεύομαι παιδιά.Νεφέλη σου είπα και Νίκος.Από Ν και τα δυο.Κι όλο σου λέω, σου αραδιάζω σαν μικρό κορίτσι που δεν είμαι κι ας δείχνω.Σε τσαντίζω, με μισείς,με λατρεύεις.Μιλάμε σαν παιδιά.Αυτή η διάλεκτος μας.Ωραία πράγματα-πράματα καλύτερα,πιο μεστά.Σε μαθαίνω, εντρυφώ.Δε βαριέμαι.Πως μπορώ.Είσαι ο ένας μου.Αυτός που δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά και το ξέρω.Το ήξερα από την πρώτη μας νύχτα μαζί, μέσα στο μπλε φως της απλίκας, ένιωσα θεά.Εσύ το έκανες αυτό.Μόνο εσύ.Κι από τότε δε θυμάμαι να έχω νιώσει αλλιώς στις ιδιαίτερες στιγμές.Άλλοι δεν υπήρξαν ποτέ.Δεν έχω κόμπλεξ πια γι αυτό που είμαι.Αφού με δέχεσαι,το βλέπω.Μ'άφησες ακόμα και το σπίτι σου να στολίσω,το σπίτι μας.Το πράσινο που δε θα'ναι έτσι για πολύ.Κι εγώ σε δέχομαι,σε δέχτηκα κι ας λέω αλλιώς για να σε ταράζω.Με συμ-πληρώνεις.Σε μυρίζω και δεν βρίσκω πιο ταιριαστό άρωμα από το δικό σου.Χορεύω πάνω στα πόδια σου.Χορεύουμε λίγο άτεχνα, μα μοναδικά· αυθόρμητα, αυτοσχέδια.Θα μάθουμε με τον καιρό.Όλα μαθαίνονται και κατακτιούνται.Κι όσο πιο δύσκολα,τόσο περισσότερη αξία έχουν.

ασυνάρτητο

2010-12-07T17:15:00.002+02:00

Ήμασταν στο booze,σάββατο βράδυ δυο χρόνια πριν.Δεν είχα μάθει τα νέα.Μου τα ψέλλισε ο μικρός όταν ήρθε.Με μισόλογα δηλαδή.Φεύγοντας προς στην πλατεία είδα ένα Σύνταγμα γεμάτο από κόσμο.Άδειο από φωνές.βήματα μόνο και καπνοί.μύριζε καμένο.και μετά άνθρωποι τρέχανε.Ναι, το σκοτώσανε εκείνο το παιδί.Τώρα και τότε δεν πίστευα πως ήταν από λάθος.Αλλά κι από λάθος να ήταν γιατί σηκώνεις όπλο προς το μέρος ενός ανθρώπου;Σε πόλεμο είμαστε;Ήμασταν;Ξέρω 'γω.Και μετά μιλάγανε για εξεγέρσεις και επαναστάσεις.καταλήψεις και πορείες.Δευτέρα ήταν θυμάμαι που κατέβηκα κι εγώ.μια φορά μετά από καιρό.Κι ήμασταν όλοι εκεί.Εμένα με κράταγε από το μπράτσο τ'αριστερό ένας τύπος με πελώρια μάτια και μπούκλες καστανές.Δεν έμαθα τόνομά του ποτέ.Χωριστήκαμε στο δρόμο προς την Ακαδημία.Πιο μικρός από μένα θα'ταν μα όλο μου χαμογέλαγε λες κι ήμουν εγώ η μικρή.Κι έμοιαζα αλήθεια.Με την καφία και τα μαύρα.μύριζα-νόμιζα- αγωνιστικά.Τρομάρα μου.Μικρά παιδιά, μεγαλύτερα.πιασμένοι σφιχτά με ένα πανό με πελώρια γράμματα.φωνάζαμε.Και το ξέρω τώρα πως οι φωνές αυτές είναι αγνές και πάντα θα είναι.Μα όσοι σπάγανε δίπλα μας κι όσοι άναβαν φωτιές δεν ήταν.Κι οι αστυνομικοί αντί να πετάξουν τις ασπίδες τους και να ρθουν μαζί πέταγαν δακρυγόνα.Σε πιάνει απ'τη μύτη μια βίαιη μυρωδιά. σε πνίγει, πνίγεσαι στο βήχα , τρέχουν δάκρυα ασυνείδητα και συνειδητά."Οι μάχες των δρόμων" μιλάνε όλοι οι κουστουμάτοι στις ειδήσεις.Μα η βία γεννά βία.Δεν το ξέρουν όλοι αυτό(;)Τότε είχαμε συντηρητική κυβέρνηση.Τώρα μας έπνιξε ο σοσιαλισμός.μεθαύριο ο νεοσταλινισμός κι οι χρυσαυγίτες.μέσα σ'όλα είναι κι ο παπαδισμός ,ο αναρχισμός, ο φιλευλευθερισμός.Όλες έννοιες βαρύγδουπες .Να τις συζητάνε στις καφετέριες και στα σπίτια τ'απρόσιτα, πίνοντας ακριβά ουίσκια και ξετυλίγοντας κουβάρια πνευματώδους περίπλοκης σκέψης.Εγώ λέω ένα.Εγώ η ασήμαντη που πουθενά δε θα με βρεις να εντάσσομαι.μα που ζω μέσα στο συμβατικό μας κόσμο επειδή δε μπορώ να κάνω αλλιώς κι επειδή για να πάρω ένα γάλα, ένα πακέτο μακαρόνια κι ένα πουμαρό δίνω πέντε ευρώ δηλαδή δυο χιλιάρικα που παλιά που τα 'πιανα στα χέρια μου ήταν περιουσία.Μα εντάξει, περσυνά ξινά σταφύλια μου λένε, κοίτα μπροστά και τέλειωνε με τις σπουδές να μπεις στο χαμαλίκι.Λέω ,λοιπόν, πόσο θέλω να δουλέψω σε κάτι που μ'αρέσει.μα είμαι τόσο σίγουρη πως ποτέ δεν θα είναι αυτό εφικτό.Και πως θα μετράω κέρματα σε τσίγκινο κουμπαρά για να τα φέρνω βόλτα.Κι όχι μόνο εγώ μα κι εσύ κι ο δίπλα κι ο πιο μακρυνός.Δεν είναι όμορφη η ζωή στην πόλη μας εδώ σου λέω.Και σε καμιά πόλη.Εμείς τις χτίσαμε κι εμείς τις γκρεμίζουμε.Μαζί τους μας λένε πως τα τρώμε.Εγώ που δίνω 30 ευρώ στο λογαριασμό για το κινητό μου μ'εσένα που δίνεις τέσσερις χιλιάδες έουρος και σου δίνω κι εγώ για να τα πληρώσεις.Ασταδιάλα.

Βαρέθηκα.όλοι να παρερμηνεύουν,όλοι ν'αγαπάνε τη χώρα τους και να το δείχνουν με τους πιο εξευτελιστικούς τρόπους.Να μαζεύουνε νεκρούς από τον Έβρο τους μετανάστες κι οι κότες κι οι κοκότες με τα ξασμένα μαλλιά να τους φωνάζουν λίγο πιο νότια "'Εξω από δω".Με κομμάτια αηδίας να ξεπετάγονται απ΄'τα στραβόδοντά τους.Από τη βερανζέρου και κάτω κι ως τα πατήσια δεν το κουνάς ρούπι γιατί είναι οι κακοί οι μετανάστες εκεί.Κι είναι όντως άσχημα.Να τους διώξουμε λένε αφού μας ανήκει η χώρα μας.Έγώ θα τους έλεγα μείνετε εκεί που είστε εδώ είμαστε αφιλόξενοι.Κι είμαστε.Μα ακόμα ,θα πρόσθετα πως δε μπορεί να σας θρέψει ο τόπος μας.Εμείς σε 2-3 χρόνια σαν κι εσάς θα είμαστε.Πιο φτωχοί ακόμα.Και θα προσπαθούμε με κυνόδοντες να πάρουμε πίσω την έννοια της δημοκρατίας που εμείς δημιουργήσαμε κι εμείς αμαυρώσαμε κάτω από τη σκέπη τους ενός και μοναδικού πράσινου θεού.Ποια κουλτούρα και ποιος φυσικός πλούτος.Ζυγός και τα κεφάλια κάτω.Ποιος την πονάει μωρέ αυτήν την κωλοχώρα; Γιατί το μόνο που έχουμε να δείξουμε με περηφάνια είναι η ακρόπολη που φτιάχτηκε δυομιση χιλιάδες χρόνια πριν;

Κάθομαι και τα γράφω εδώ και το κινητό μου χτυπά.να το σηκώσω να συζητήσω για τις εξελίξεις.Οι σχολές κλείνουν κι ανοίγουν.Κι όλοι διαμαρτύρονται.Μα όχι στοχευμένα.Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι ανοιχτά.Κι οι φωνές όχι εκεί μέσα, να πνίγονται στους τοίχους.μα στους δρόμους έξω.Στη συμπεριφορά,στην πράξη.

short story I

2010-12-01T13:30:00.002+02:00

Τη γυναίκα της ζωής σου μπορείς να τη βρεις μέσα σ' ένα σπιρτόκουτο, στο περιτύλιγμα μιας σοκοφρέτας ή ανάμεσα στα σκέλια ενός μελαχρινού κουβανού.Φαντάζομαι τότε πως η άποψή σου θ'αλλάξει άμεσα.Δε θα είναι πια γυναίκα της ζωής σου.Θα είναι πουτάνα κι εσύ κερατάς. Ω, ναι.Και ποση σημασία έχει τελικά αυτό για σένα.Απαλλάχτηκες κι απαλλάχτηκε.Οι άνθρωποι που αγαπιούνται είναι μαζί.Μαζί.Όχι χώρια.Κι ούτε χωρίζουν και περιμένουν να τα ξαναβρούν.Υπάρχουν λόγοι που χωρίζουν οι άνθρωποι.Και τότε τα παραμύθια πάυουν να υφίστανται και ο χρόνος είναι πραγματικός.Πατάς στην άσφαλτο και τη νιώθεις να καίει, να βρωμάει πίσσα και αίμα και σκουπίδια.Παρατηρείς τη λύπη και τη φτώχεια και την αναξιοπρέπεια γύρω-γύρω.Ο κόσμος δεν είναι ιδανικά ούτε ηδονικά πλασμένος κι εσύ είσαι ακόμα ένας μόνος αλήτης.Σα σκύλος τρυγυρνάς μπας και βρεις άλλες μυρωδιές ν'αδράξεις.Άλλο καμβά να αποτυπώσεις μουτζαλιές.Άλλο σώμα να εμπνεύσεις πόθο.Και τότε θα ξαναβρείς τη γυναίκα της ζωής σου.θα ξεχάσεις την προηγούμενη και θα την θυμηθείς λίγο πριν χάσεις την επόμενη.θα την καταχωρήσεις στη λίστα με τα λάφυρα.Γιατί ήθελες να είναι έτσι.

ναγράφωγιασένα

2010-11-19T00:57:00.003+02:00

θα'θελα να μπορώ σαν άντρας να γράφω.Για σένα, μα με λόγια όχι απλά κοριτσίστικα.Με υπερβολή και συναίσθημα βαρύ κι ύστερα από μποτίλιες ουίσκι κι αφού μ'έχω σιχαθεί απ'την αδυναμία που σου δείχνω .Να μπορούσα να 'μαι με το στριφτό μισοκολλημένο ανάμεσα στα χείλια, να πικρίζει και να τινάζω μ'ενα νεύμα τις στάχτες.Τότε θ'άξιζαν κάτι όλα αυτά.Τώρα φλυαρώ μόνο.Κλαψιάρικα μουνιά με διάτρητες καρδιές θέλουν να μοιάζουν οι γυναίκες κι είναι άδικο αφού δεν είμαστε μόνο αυτό.Κι όσο φαντάζει γοητευτικός ο πεσσιμισμός άλλο τόσο είναι σίχαμα.Κι ο ρομαντισμός επίσης άμα το παρακάνεις.Λίγα λόγια σταράτα.Όπως,"σε γουστάρω", ας πούμε. Κι άμα χόρευα θα το κανα για πάρτυ σου.Να με θαυμάσεις.Μ'αναμμένα μάγουλα κι ανάκατα μαλλιά και φτεροπόδαρα.Θα πέταγα για σένα.Για όσο.

2010-11-14T22:49:00.002+02:00

Στρίβουμε στη Βερανζέρου.Είναι γύρω στις δέκα το βράδυ.Είναι πολλές, όμορφες ,μαυρούλες.Μικρές, σίγουρα όχι πάνω από εικοσιπέντε.Τις λιμπίζονται οι άντρες.Ανοίγουν τα παράθυρα, τους πουλάνε με νάζι την πραμάτεια τους.Μια χτυπάει και το δικό μας παράθυρο.Δεν ανοίγει ο μικρός- βλέπω στα μάτια του τη ντροπή.Ίσως άμα ήταν με κάνα φίλο του να έκανε πλάκα.Μα τώρα με μένα δεν είχε και πολλά να αραδιάσει.Την ακούω να λέει "δέκα ευρώ το τσιμπούκι".Χαμογελάει.Είναι γλυκιά και όμορφη,αθώα και τόσο παιδί.Την έχουν δασκαλέψει να τα λέει σωστά αυτά τα λίγα λόγια.Καθαρά ,με άρθρωση άρτια.Ίσως και να'ναι από τα λίγα ελληνικά που ξέρει.Το φανάρι πρασίνιζει κι η σωτηρία της μονίμως φτερουγίζει μακρυά.Να γυναίκες που συνειδητά επιλέγουν τέτοιες δουλειές.Ν'ανοίγουν πόδια και αγκαλιές τα βράδια για να χωρέσουν μέσα τους το ξένο.Αναρωτιέμαι αν μπορούν να κάνουν κάτι διαφορετικό.Από που ήρθαν και που έμπλεξαν.Κι ύστερα σκέφτομαι πως δεν μπορώ να λύσω τέτοια προβλήματα.Είναι τόσο μακρυά μου όσο πιο κοντά μου.Μα κανείς δεν κάνει τελικά αυτό που διαλαλεί.κι έτσι βολεύομαι κι εγώ.Να κοιτάω το σπίτι μου,λοιπόν.Κι η Αφρική ή η όποια ήπειρος πατρίδα μεταναστών είναι μακρυά πολύ.Κι όλοι αυτοί ήρθαν εδώ.Στη βρώμικη Αθήνα, στη φιλόξενη Αθήνα, στην έχωψηλάτομέτωπο Αθήνα.Να ξελασπώσουν ήρθαν και να μαζέψουν λεφτάκια.Να τα στείλουν πίσω στους γονιούς και στα παιδιά που ίσως άφησαν εκεί.Κι όταν μαζέψουν πολλά, θα βγάλουν εισιτήρια για 'κει,χωρίς επιστροφή.Έτσι σκέφτομαι και παρηγοριέμαι.Εγώ, με τις αναρχοαριστερόστροφες απόψεις-ίσως μόνο απόψεις.Γιατί οι άλλοι με τις δεξιόστροφες θέλουν να φύγουν όλοι αυτοί από τη χώρα.Αλλά το μόνο που κάνουν για να τους διώξουν είναι πορείες με δακρυγόνα και ξύλο στους μπάτσους.Πως το λένε;Τραμπουκισμούς.ναι, κάτι τέτοιο.Η όποια ακρότητα και το κάθετί κακώς καμωμένο στη χώρα μας ,εδώ, από τους μετανάστες έχει φτιαχτεί κι απ'αυτούς συντηρείται.Απ'αυτούς ,που μένουν σαν τα ζώα, μέσα σε δυάρια, δέκα-δώδεκα άτομα κι ελπίζουν κοιτώντας από μακρυά το μέλλον,απ'την τρύπα του φωταγωγού.Έτσι,έτσι πρέπει να πιστεύουμε.Μα το νοικοκύρεμα απέχει πολύ απ'αυτούς που μας κυβερνάν.Κι εμείς νομίζω ποτέ δεν υπήρξαμε καλοί νοικοκυραίοι.Είμαστε μόνο πρώτοι στους τσακωμούς κι αναστενάζουμε στα γήπεδα.Πάει καιρός που έχω ν'ακούσω άνθρωπο νέο να παθιάζεται με κάτι.Κι όλοι κατεβάζουν σακούλες σκουπιδιών με ιδανικά πλάι στους τενεκέδες-κάθε βράδυ.

2010-11-11T11:22:00.004+02:00

καλειδοσκόπιο

"Η καχυποψία ενός άλλοθι"

2010-11-02T18:48:00.005+02:00

Δεν μπορώ να συνηθίσω το αληθινό του όνομα. Τέσσερα χρόνια που τον γνωρίζω τον φωνάζω με τ'όνομα του ανέμου.Αίολος.Θυμήθηκα μόλις μια φορά που του 'κανα λογοπαίγνια μ'αυτό.Έωλος αίολος.

Χθες,κόμπιασε για μια στιγμή , έφερε το χέρι μπροστά στο στόμα κι ύστερα έχοντας στο νου ολόκληρη τη φράση την έγραψε στην πρώτη από τις σελίδες του βιβλίου.Κι ήταν για 'μένα αυτές οι λέξεις, οι χειρόγραφες.Κι ύστερα πιο μέσα, όλα τα ποιήματα, οι δικές του ανάσες, πάλι ένιωθα σαν να 'ταν για 'μένα γραμμένες. Φαντάζομαι πως κάπως έτσι θα νιώθουν όσοι θα το διαβάσουν.

Στ' αλήθεια, είναι ένα παιδί που γράφει ποιήματα.Ένα τόσο ώριμο παιδί.Αυτό μπορεί να με τρομάζει ώρες-ώρες μα με γεμίζει και με μια μοναδική περηφάνια.Δεν έχω άλλες φλυαρίες γι'αυτόν.Πολλές ευχές του είπανε κι εγώ μια συγκράτησα από χείλη σοφά και την γράφω εδώ τώρα: "καλές φουρτούνες". Μένει μόνο να παραθέσω κάτι δικό του.

Χρέος

Χαρτιά κομμάτια πεταμένα

κι ένα σκυλί που με γυρεύει εδώ κι αιώνες.

Είναι οι μέρες που αρνιούνται να κοπάσουν

είναι κι οι νύχτες που στενάζουν το καλό

δίχως να διώχνουν τον αέρα από την κλίνη.

Έκανα χρόνια λες ν'ανοίξω τα παράθυρα

κι όταν τ' άνοιξα

βγήκαν με λύσσα τα φαντάσματα του νου.

Όμως εσύ δε με λυπήθηκες ποτέ

και δε σταμάτησες ποτέ να με φοβάσαι

σαν το μέλλον σου και σαν τη λήθη.

Είναι κατάρα λες να λησμονάς

είναι κατάρα να διαβαίνεις κατά κει χωρίς δισάκι μ' αναμνήσεις.

Βάζω τελείες

και σου χρωστάω ένα τσουβάλι άδειες μέρες

και κάτι νύχτες με ποτό.

* "Η καχυποψία ενός άλλοθι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ και είναι το πρώτο βιβλίο του Χρήστου Α. Μιχαήλ.

cadeau

2010-10-27T16:09:00.003+03:00

Μια τούρτα να είναι

με μύρτιλα και μωβ ρυτίδες

και να μετρά εικοσιεφτά στρώσεις

τα μάτια μου και τα στόματά μου

τ'αυτιά και οι μύτες τόσων χρόνων θα 'ναι κει

για μια φορά ακόμα παρόντα.

να δουν αυτό που είμαι, αυτό που ήταν να γίνω

πια λέω δεν έχει άλλο.

πέταξα από τον καρπό τις δαντέλες ,δεμένες ανασφάλειες,

πέταξα και τα ξέφτια,ψεύτικα χρώματα απ'τα μαλλιά

Κι είμαι εγώ.

Εδώ , εγώ πιο πολύ από τότε, από ποτέ,

από πότε;

Μετράω από το μηδέν- τώρα.

τζαζ

2010-10-18T01:11:00.001+03:00

Το καλοκαίρι μοιάζει τόσο ξέθωρο.Μου έχει μείνει μια στιγμή ,εσύ στην παραλία, εγώ γυμνή στο νερό.Πράσινο νερό,κρυστάλλινο.Μας χωρίζει αυτός ο υδάτινος όγκος.Σε κοιτάζω και νιώθω τόσο,τόσο γεμάτη.Νιώθω πως θα μπορούσα να πεθάνω εκείνη τη στιγμή.κι εκεί,με πιάνει ένας π'ονος.

Τίποτα δεν είναι αληθινό και τόσο ψεύτικο συνάμα.Εγώ-εσύ-εσύ-εγώ. Εμείς; Εμείς.Ναι κι αυτό.Να συνεριζόμαστε ο ένας τον άλλο, να προσπαθούμε και να μην προσπαθούμε.Δεν είναι όλα μέλι-γάλα ποτέ.Στο λέω, απάντάς.Κοιμόμαστε.Καμιά φορά χώρια.Καμιά φορά.Εκνευρίζεσαι.Αποφορτίζομαι.Τι να καταλάβεις, είναι κι οι ορμόνες στη μέση.Να ξερα τι ρόλο βαράνε.Τι ρόλο βαράμε κι εμείς.Σ'ονειρεύομαι όπως ποτέ.Βρήκαμε και τον ιδανικό σκύλο.Θαυμάσαμε και τα δίδυμα.Συμφωνήσαμε πως ήταν πανέμορφα παιδάκια.Σ'οδήγησα μέχρι εδώ.πέρασα τις φωτογραφίες στο πισί.Βγήκαν πολλές.Έκανα διαλογή.Σκατά.Δεν ξέρω ακόμα, δεν το κατέχω το άθλημα μα μ'αρέσει πολύ και το προτιμώ.Θα του αφοσιωθώ.Γαμιόμαστε ρε κάτι φορές.Ψυχολογικά λέω. κι από μόνοι μας.Και μη μου λες μη μιλάω έτσι.Όπως θέλω μιλάω κι όπως θέλω γράφω.ο νευρόπονος στο χέρι δε φεύγει όσο κι αν το τρίβω.Είναι αργά γι'αυτό τώρα.η βροχή δυναμώνει κι εγώ θέλω να βγω να βραχώ.μα θα πουντιάσω, το ξέρω.Είμαι δειλός.Ψυχολοζί τώρα και φληναφήματα.Τι να μου πουν κι αυτά.Τι να μου πει και η ιχθυολογία.Μούφες για να περνάει η ώρα μου.να ξεκοιλιάζω ψάρια κι άλλα μαλάκια, να ανακαλύπτω όργανα ποντικιών και πως τα προετοιμάζω για τη μικροτόμο, να βλέπω έμβρυο ανθρώπινο σε γυάλα κα ινα μη μπορώ να πω στον καθηγητή πως με πιάνει δύσπνοια.Τι είναι για μένα;Τι; Τι μου κάνει, τι με φτιάχνει,τι μου παει.Να μάθω.θα μάθω; Κι αν όχι;.Τότε όχι.

simple tale

2010-10-05T15:37:00.000+03:00

Ένα μεγάλο δέντρο με εύρωστα κλαδιά φύτρωσε στη φωτεινή πλατεία της κίτρινης πόλης. Το Σεπτέμβρη ,φορτωμένο καρπούς, ήταν έτοιμο να προσφέρει. Έκοβαν οι άνθρωποι μια υποκρισία την ημέρα απ΄τα κλαδιά του και τη φύλαγαν στις τσέπες τους μαζί με μια ανασφάλεια. Οι γυναίκες ταίριαζαν τους καρπούς με κόκκινο ματ κραγιόν και παπούτσια τελευταία λέξη της μόδας. Ως το βράδυ οι άνθρωποι όλοι καταβρόχθιζαν υποκρισίες και ανασφάλειες κι ύστερα φύτευαν τα κουκούτσια σε πήλινες γλάστρες στα μπαλκόνια τους. Κάθε καινούριο πρωί θα είχαν ολόφρεσκους ,ζουμερούς καρπούς να γεύονται και κάθε ακόλουθο βράδυ θα φρόντιζαν για το επόμενο πρωί. Η στέρηση θα ‘ταν μεγάλο κακό να συμβεί. Κι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να διακινδυνεύσουν να μείνουν υποσιτισμένοι. Μια μέρα εμφανίστηκε ένα παιδί ντυμένο με μαλακά μάλλινα κουρέλια. Είχε μπούκλες καστανές κι ολοστρόγγυλο στόμα. Δυο μάτια μαγνήτες, μα δεν είχε γλώσσα ούτε τσέπες στα ρούχα του. Οι άνθρωποι το κοίταζαν με περιφρόνηση. Τα πάντα πάνω του μαρτυρούσαν το αλλόκοτο. Τα μαλλιά του δεν ήταν φροντισμένα ούτε χτενισμένα ούτε στυλάτα. Τα μάτια του ήταν αθώα κι αυτό τους θύμιζε κάτι μα ταυτόχρονα ήταν απωθητικό σαν μιαρό. Το πιο ανυπόφορο απ’όλα ήταν που δεν είχε τσέπες να κρύψει τους καρπούς. Απορούσαν πώ τρέφεται, πώς επιβιώνει. Το δίχως άλλο ήταν αιρετικό.Ανακουφίστηκαν που δεν μπορούσε να μιλήσει. Η σιωπή του σίγουρα ήταν βολική γιατί μάλλον όσα θα έλεγε δεν θα άρεσαν. Με τις μέρες να περνάν οι άνθρωποι άρχισαν να δυσανασχετούν. Το παιδί μεγάλωνε. Παρέμενε παιδί μα είχε φτάσει στο ύψος τον κορμό του δέντρου στο σημείο απ'όπου ξεφύτρωναν τα κλαδιά. Ήταν ανησυχητικό. Μια κόκκινη Τρίτη, οι άνθρωποι αντίκρυσαν το αδιανόητο. Το δέντρο έλειπε από την πλατεία∙ στη θέση του έχασκε ένας λάκκος θεόρατος γεμάτος καρπούς και σκουλήκια να τρέφονται απ’τις σαπισμένες σάρκες.Κανείς δεν είχε δει το αλαφροΐσκιωτο παιδί εκείνη την ημέρα. Στην αρχή εκνευρίστηκαν, μετά θύμωσαν και ξαφνικά τα χέρια τους έπεσαν μηχανικά στο πλάι και ξερίζωσαν τις τσέπες απ’τα ατσαλάκωτα κοστούμια τους. Ανακάτεψαν τα μαλλιά τους με τα δάχτυλα, οι γυναίκες έβγαλαν το κραγιόν απ’τα χείλια τους και πέταξαν μακρυά τα πανάκριβα παπούτσια τους, οι άντρες έκοψαν τις γραβάτες και πήραν μια ανάσα πραγματική. Άρχισαν να γίνονται παιδιά. Έπαιζαν και χαζογελούσαν. Κι αυτά ακόμα τα σκληρά τους μάτια ξεκίνησαν να φωτίζουν.

Τέλος

ballast

2010-10-03T13:30:00.000+03:00

δυό πρόσωπα

σκοτάδι κι αχός και χάος

όλο μιλάω και συγκρούομαι

μέσα μου.

έξω, ήρεμος, πράος, ευγενικός

πρόσχαρος, εύχαρις-σχεδόν μανιακός

συγκατάβαση και προθυμία

αθυμία κι εκνευρισμός

τινάζω τη λογική

συναισθηματικός πνιγμός

μέσα μου.

έξω, γλυκύτητα τρεις κουταλιές

και υπομονή

να θάβω το θυμό.

άλλα λέει ο θύμος

και μυαλό πιεσμένο και κουβάρια άλυτα

σκέψεις και σκέψεις

μέσα μου

λίγο τέλμα για να βρίσκεται

και στόχοι και έρμα και ειρμός ασυνάρτητος

όροι και φράγματα

μέσα-έξω μου.

Μια μέρα

2010-09-29T17:09:00.001+03:00

Δυο ώρες ύπνος στα πεταχτά ,τις πιο σκοτεινές ώρες.Καφές ζεστός μα χωρίς γεύση κι ύστερα δουλειές,πιάτα, πλύσιμο αυλής.Η νύστα έφυγε απ'το κούτελο.Το κλειδί στην πόρτα.Έφτασε στην ώρα του το Έλυρος ή το Λατώ ήταν;Δεν ξέρω.Δυο άνθρωποι με βαλίτσες.Αγαπημένοι άνθρωποι.Τους χαιρετάω, χαιρετάει κι ο σκύλος.Φεύγουν ξανά για μικρό ταξίδι μα πιο δύσκολο.Μένω σπίτι,ντύνω τα παιδάκια,πίνουν γάλα,πάντα τους ξεφεύγει παραπάνω κουταλιά νέσκουικ,φεύγουμε για το σχολείο.Γυρνάω σπίτι.Ανησυχία.Πάιρνω τηλέφωνα-"η κλήση σας προωθείται" .Με παίρνουν πίσω.Μου λένε τα νέα με μια περίεργη λέξη:ποζιτρονικη τομογραφια. Έρχεσαι κι εσύ.Λίγο κοιμάμαι.Εσύ πιο πολύ το 'χεις ανάγκη.Σηκώνομαι.Φακές για οχτώ άτομα να ετοιμάσω.Τις είχα από το βράδυ στο νερό,να φουσκώσουν.Ο σκύλος ανόρεχτος,μα πως να μην είναι ,δεν τον έβγαλα έξω από το πρωί.Τρεισίμιση να πάρω τα παιδιά απ΄το σχολείο.Η μέρα δεν τελειώνει.Μόνο σέρνεται και μαζί με κείνη κι εγώ.Κι η μύτη μου ακόμα τρέχει κι ο βήχας πιο τραχύς τώρα.Μιλάω με τους γονείς μου.Να μη στενοχωριόμαστε λένε.Σε ξυπνάω,πήγε τρεις πια.Οι φακές σιγόβρασαν,είχαν επιτυχία.Τρώμε,σηκωνόμαστε,πας για το καθιερωμένο τσιγάρο.Κόψτο το ρημάδι.Με αγκαλιάζεις ,μου λες να αγαπιόμαστε πιο πολύ τώρα.Έτσι ενωμένοι.και τώρα πιο πολύ μας είναι απαραίτητο.Σου λέω να κόψουμε ένα ρόδι.Είπε η μαμά σου να μην τα κόψω όλα μαζί ,να μη χαλάνε.Ρόδι.Φέρνει γούρι.Μακάρι.

Εσύ πάλι

2010-09-26T17:13:00.002+03:00

Σε κουβαλάω μαζί μου κι εσένα όπου κι αν είμαι, μ'όποιον κι αν μιλάω.Είσαι σφηνωμένος μέσα στο μυαλό μου, ανάμεσα στις έλικες, κατακλύζεις τους νευρώνες μου.Με πλάθεις, σε πλάθω και τελικά μένουμε ίδιοι να χαζεύουμε ο ένας τον άλλο.Σου μαγειρεύω τηγανίτες, φορώντας μια ποδιά και το αγαπημένο σου βρακί.Τις τρώμε με μερέντα ή νουτέλα, με ζάχαρη και κανέλα. Δεν τις πετυχαίνω πάντα μα σ'αρέσουν γιατί έχουν εμένα μέσα.Κι όλα αυτά είναι πολύ προσωπικά το ξέρω.Είναι όπως ο τρόπος που γεύεσαι τη μπουκιά απ'το ζεστό τηγανισμένο μείγμα.Κυλάει στο πίσω μέρος της γλώσσας για να καταλήξει στο στομάχι μα δεν το θες αφού θα τελειώσει η ευχαρίστηση.Έτσι γίνεται κι όταν ιδρώνουμε και ξεφυσάμε ο ένας πάνω στο σώμα του άλλου.Και μ'αρέσει που σ'αρέσει και μου αρέσει ακόμα πολύ.

Είναι ευτυχία αυτό.Μια μικρή λιακάδα.

αμαξοστοιχία 604

2010-09-26T17:10:00.000+03:00

Έχει καμιά βδομάδα που έφυγε ο Χορχίτο.Ο σταθμός ήταν χακί και πυκνοκατοικημένος. Κοντοκουρεμένοι με άψογες φαβορίτες και ξυρισμένοι κόντρα,όλοι τους.Κι εκείνος, ο φίλος μας έλαμπε μέσα στη στολή και το στραβοφορεμένο μπερέ του.Είναι η πρώτη φορά μετά από καιρό που κάποιος δικός μας πάει φαντάρος και τόσο μακρυά μάλιστα.Και όλες οι στιγμές εκεί είχαν μια τελετουργία μέσα τους,μια προσμονή, μια λύπη,ένα βάρος,μια σημασία ειδική.

Στρατός,φαντάρος, εγκλεισμός,συγκίνηση,κλάμματα, γέλια και κλάμματα, άγχος,τσιγάρα πολλά,πιο πολλά,τελευταίος καφές απ΄το γρηγόρη,η τελευταία φωτογραφια με την αντανάκλαση του σοβαρού προσώπου μέσα απ΄το τζάμι του βαγονιού.Όλα σημαντικά,ιδιαίτερα.

Τηλέφωνα με την Τιτίνα και ζεστασιά,πλάκες ,στενοχώρια λιγότερη τώρα πια,σχέδια για επισκέψεις εκεί ψηλά.Θα ήθελα να πάμε κι εμείς.Μόνο να μπορέσω.που δεν.Μα θα το 'θελα.Προς το παρόν μου λείπει το κουδούνι που σηματοδοτεί τον ερχομό του, το γάβγισμα του κουταβιού και η χαρά του όταν τον έβλεπε,τα γκολ και το TK σας,τα ψευτομαλώματά του και η τόσο ξεχωριστή σας διάλεκτος.Όλα αυτά είναι κοντά όσο και μακρυά και μέχρι να τα σκεφτώ όλα θα έχει ξεπροβάλλει κι ο μάης.Και θα' ναι πάλι εδώ.Πιο μεγάλος,μα ίδιος,αγαπημένος.

Αγάπη με δόντια

2010-09-26T17:05:00.002+03:00

Άμα η υπερπροστασία και το χάος ,η ανασφάλεια και η αδιαφορία, ο εγωισμός και η παραίτηση είναι χαρακτηριστικά ανθρώπινα τότε μπορεί να είναι και γονεϊκά.Πλάθουν παιδιά, κάτω από ομπρέλες τα προστατεύουν.Μέσα σε φούσκες ζουν αυτά.Δεν ξέρουν τι πάει να πει κόσμος, άνθρωποι.Ή τ'αφήνουν και μεγαλώνουν μόνα τους σαν δέντρα από νωρίς.Να μαγειρεύουν μακαρόνια και να ζεσταίνουν ταπεράκια με μαμαδίστικο φαγητό σταλμένο σε πακέτο.Nα καταναλώνουν μπουκάλια ουίσκι και να ξέρουν να το διαλέγουν,να τα παίρνει ο ύπνος σε καναπέδες στα μπαρ.Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.Κοντά στα τρίαντα, ανολοκλήρωτοι άνθρωποι-παιδιά, με κενά και θέματα άλυτα,βολεμένα ίσως σε μια αντιδραστική συμπειρφορά και ενοχικά πολύ.Και τους λείπει μόνο αυτή η ίση αγάπη. Η μια καλή κουβέντα γι'αυτό που πέτυχαν, έστω το μικρό, το τοσοδά μικρό.Το κανάκεμα και το φιλικό χτύπημα στην πλάτη.Η αληθινή σημαντική επιβράβευση από τον πατέρα και τη μάνα.Τους λείπει η κουβέντα κι ο καφές με τον άνθρωπο που τους γέννησε και θα μπορούσαν να είχαν γεννήσει.Τους λείπει να μάθουν τι κρύβει μέσα του ο μπαμπάς.Θα έχουν μεταξύ τους αυτή την τυπική-άτυπη συνεννόηση συνενοχή.Και είναι εκεί ο φόβος πως θα πεθάνουν ο μπαμπάς και η μαμά και τα παιδιά δεν θα τους έχουν ποτέ γνωρίσει.Κι ενώ ήξεραν πολλές ιστορίες ίδιες μεταξύ τους,τα μυστικά, τα σοβαρά, τ'απόκρυφα παρέμεναν κλεισμένα, σχεδόν μουχλιασμένα σε κλειδωμένα σεντούκια.Ίσως να 'ταν αυτά που θα φανέρωναν αδυναμιές ,που θα έκαναν πιο τρωτούς τον μπαμπά και τη μαμά και θα τους έφερναν πιο κοντά στα παιδιά.Μα είναι αργά.πάντα θα είναι αργά και ποτέ γρήγορα. Κι αυτό που λυτρώνει απέχει.Τόσο όσο ένα βήμα μισό που είναι δύσκολο να γίνει με ακρίβεια.

Συνεχίζουν όμως όλοι να είναι οικογένεια, σε γιορτές και σημαντικά γεγονότα, συνεχίζουν να μη λένε ποτέ αυτό που πραγματικά σκέφτονται και να στενοχωριούνται μόνοι ,θαμμένοι κάτω από βιβλία και μουσικές,να κλαιν και να γελάν αληθινά μόνο για τόσο,να έχουν μάτια κλειστά σε λάθη και επιλογές που μοιάζουν οικεία.Γιατί είναι πιο εύκολο, πιο δραματικό.Γιατί είναι πιο εύκολο από την αλήθεια.

.

2010-09-25T02:41:00.006+03:00

Το ψευτοδιάβασμα με κουράζει.Είναι μια δικιολογία για να πω πως κάτι κάνω ενώ θέλω άλλα να κάνω στη θέση του.Έβαλε κρυάκι,το νιώθω στις πατούσες μου που είναι άκαμπτες τώρα.Η ροδιά ,ένα τόσο δα δεντράκι ψιλόλιγνο έχει ένα, δυό..πέντε κόκκινα ρόδια να τα χουφτώνει ένα άντρας με χέρια σαν τα δικά σου.Και τρέφει καμιά δεκαριά αγουρωπά ακόμη.Καλή σοδιά.Να τα κόψω μια απ' αυτές τις μέρες να τα τρώμε ,εσύ με ζάχαρη εγώ να τα ξεσπορίζω και να μασουλώ μια-μια τις χάντρες.Η ηλικία μου αυξάνεται νωχελικά κι οι φαντασιώσεις μου εκθετικά.Ξεφουρνίζω ιδέες αχνιστές και μετά τις κηδεύω.Άντε να περάσει κι αυτή η βδομάδα να ξεκινήσω τα τρεχάματα και τα σεμινάρια και τις γλώσσες. Να τα ξεκινήσω με τον ενθουσιασμό του Σεπτέμβρη και να τα συνεχίσω με τη σκληράδα του Οκτώβρη και το θάρρος του Νοέμβρη.Ως τα πρώτα χειμωνιάτικα πουλόβερ θα είμαι οπλισμένη με τα πάντα.

Μ'αρέσεις που έγινες δάσκαλος και σε συμπαθούν οι μαθητές σου.Το ΄ξερα πως έτσι θα είναι αφού σου πηγαίνει μια τέτοια δουλειά κι ας μην το παραδέχεσαι από τη μετριοφροσύνη που ώρες ώρες σε κάνει να κοκκινίζεις.

Φθινόπωρο μπήκε μα ακόμα το καλοκαίρι απλώνει πλοκάμια κι είναι κουραστικό.Θέλω να ντυθώ και να σκεπαστώ με τις κουβέρτες τις μπλε με τις ρίγες και τη μεγάλη πορτοκαλοκίτρινη,δηλαδή σομόν αλλά το μισώ να τ'ονοματίζουν έτσι το χρώμα.Δεν υπάρχει αυτή η λέξη, είναι ψεύτικη και τα ψεύτικα με νευριάζουν.

Εσύ που είσαι αυθεντικός να με μαθαίνεις να τα ξεχωρίζω.Είναι μια χάρη που μπορείς να μου κάνεις.κι εγώ θα σε κουβαλάω πάντα μαζί μου,μέσα μου γιατί είσαι ξεχωριστός.Εσύ.

Έπηξα στο ρομαντισμό πάλι και δεν ξεχειλίζω μόνο από τέτοιον.Προς το παρόν πολλά "δεν ξέρω" ξεστομίζω και δένω τα χέρια μου κόμπο και τη γλώσσα μου κατόπιν ,πριν στριφογυρίσει και το μυαλό σε γόρδιο δεσμό.Μα σήμερα μου το πε η Νίκη πως δεν έχω θέμα.Μόνο επικοινωνιακό μου είπε.Χάσμα επικοινωνιακό.Ξέρω τα γιατί και τα πως.Μα ιστορίες δεν μπορώ να λέω πια.Τις έχω πιπιλίσει πολλές φορές κι είναι σαν να μην ξέρω καμιά πια.Θα θελα όμως μια και λέω να πω κάτι καινούριο, να μπορέσω να μιλήσω σε κοινό μπροστά χωρίς να τρέμω ή να δείχνω με τον αριστερό δείχτη τη μάνα μου λες και λέω ποίημα παιδικό.Ξέρω, όταν χρειάστηκε μια φορά το έκανα μα δεν ήταν για καλό,γι αποχαιρετισμό ήταν.Αλλά τώρα θέλω να γίνει για να μου φύγει αυτή η φοβία για τους ανθρώπους και την κριτική.Είναι δύσκολο,να σε κρίνουν, ειδικά όταν εσύ δεν κρίνεις.Μα κι αυτή μια εικόνα είναι που χτίζεται.Θα δούμε.Θα 'θελα και να γράψω μια ιστορία, δομημένη ,με αρχή μέση και τέλος.με παραγράφους και σημεία στίξης, με πρωταγωνιστές και σενάριο πρωτότυπο.Όχι γραφές αυτόματες και σαχλαμάρες σαν αυτά εδώ τα ημερολόγια.Έχω θέματα να τριβελίζουν στο κεφάλι μου ,αλλά έλα που είναι όλα άναρχα εκεί μέσα.Θα δούμε,θα γίνει κάποια στιγμή.Ίσως τώρα να πω καληνύχτα.Ίσως απλά να κάθομαι και να σκέφτομαι τι δεν είπα.Μπορεί και όλα να τα είπα.

ανάκατα

2010-07-18T23:56:00.006+03:00

Άλλοι έχουν μανία με τις πόρτες, εγώ κλέβω στιγμές απ'τα παράθυρα.Όλο μπροστά τους στέκομαι να τα αποτυπώσω όπως τα βλέπω : σκονισμένα, γραμμένα με ακατανόητες λέξεις, με σπασμένα τζάμια ,αραχνιασμένα, μπλε, μαύρα, μπορντώ και κόκκινα, λευκά και γκρι. Άμα ζούσα σ'εκείνο το σπίτι με τα χαλάσματα,που βρεθήκαμε να ποζάρουμε απ'έξω του κουρνιασμένοι, θα στόλιζα τα παράθυρά του που βλέπουν στο βουνό και το ελατοδάσος ,με κουρτινάκια απ'αυτά τα γιαγιαδίστικα κι ας ήταν η διακόσμησή του μέσα πιο σαν κι εμένα.Γέμισα τα πνευμόνια μου αέρα ,οξυγόνο κι ήρθα στην τσιμεντούπολη να πακετάρω.Να φεύγουμε σε τρεις μέρες και πόσο θέλω να τις συμπιέσω να περάσουν γρήγορα,να ξυπνήσω και να'μαι στην Αγιά Φωτιά να δω άμα είναι ο Φώτης ζωντανός.Μου έχει καρφωθεί αυτό στο μυαλό μέρες τώρα.Και θυμάμαι που το περυσινό καλοκαίρι αναρωτιόμουν αν θα ξαναβρεθώ εδώ μαζί σου.
Nα που μαθαίνω κι αγαπώ ό,τι δικό σου παλιό, όπως κι ό,τι δικό σου καινούριο. Τα μαλλάκια σου κομμένα έχουν πλάκα ,μαζί με το μούτρο σου το ξυρισμένο σε κάνουν έφηβο και μόνο όταν μιλάς με τον πατέρα μου βλέπω πως είσαι μεγάλος κι ας έχει αυτός τα διπλά σου χρόνια.

Μεγάλωσε κι ο χνουδάτος μας,φτάνει το τραπεζάκι στο σαλόνι κι αγγίζει τα πιάτα του μεσημεριανού με τη γλωσσίτσα του.Περνάει ο καιρός κι όλο γεμίζω και είμαι ευτυχισμένη στιγμές-στιγμές.Οι κάψες του Ιούλη ωχριούν μπροστά στις δικές μας κι όλο και πιο πολύ σε νιώθω μέσα μου. Ωραία.Χαλαρώνω και απολαμβάνω.Έχασα τον ειρμό μου.Μόνο να φεύγουμε,να φεύγουμε θέλω.Να πηγαίνουμε στις πρωτόγονες παραλίες του νησιού, να περπατάω ξυπόλητη μ'εσένα πιασμένο σφιχτά στο χέρι τ'αριστερό με τα χακόλικα φορέματά μου-άλλα μονόχρωμα άλλα με λαχούρια-και πιο πολύ με εκείνο το λευκό που σέρνεται πλάι στους αστράγαλούς μου και το είδα στα μάτια σου πως σου άρεσε τόσο.Κι είναι το πρώτο μου λευκό φουστάνι αυτό.Δε θυμάμαι ποτέ να έχω φορέσει άλλο τέτοιο και μ'άρεσε πολύ όταν κοιτάχτηκα στον μεγάλο καθρέφτη κάτω από τα κρύα φώτα στο δοκιμαστήριο.Το άρπαξα από την κρεμάστρα,το πέρασα πάνω απ΄το κεφάλι και τους ώμους, έπεσε απαλά, χύθηκε πάνω από το στήθος και τους γοφούς για να συναντήσει τα πλακάκια.Το πλήρωσα και το πήγα στο ράφτη να μου το σουλουπώσει στο ύψος που το ήθελα- δυο δάχτυλα πιο πάνω δηλαδή.Κι όταν ήταν έτοιμο το φόρεσα να με δείτε κι εσύ κι ο μπαμπάς κι η μαμά.Κι ένιωσα όμορφη πολύ κι ας είχα τα μαλλιά μου ανάκατα σαν τη μέδουσα να κρέμονται οι μπούκλες ,κι ας ήταν οι ξυπόλυτες πατούσες μου βρώμικες πιο πολύ.

Σήμερα, πέρασε η μερά σα νερό.Με καφέδες ,κουβέντες και ξενοιασιά το πρωί.Ουζάκι και κρατσανιστά καλαμαράκια το σούρουπο.Ο χνουδάτος καθόλου τζαναπέτης δεν ήταν, ήσυχος και φιλικός,όλο έγλειφε παλάμες και μούτρα. Μόνο κάτι παντούφλες έκλεψε και τις τίναζε σαν να ήταν θηράματα, στην παραλία.Φοβήθηκε μην του τις κλέψει ο μικρός τους κάτοχος και γούρλωσε κάτι μεγάλα πράσινα μάτια μα τον καθησύχασα και ηρέμησε.Άλλη μια στιγμή που θυμάμαι, είναι πάνω στο βράχο μπροστά από τη θάλασσα, οκλαδόν ,να παίρνω ανάσες και να μετράω αντίστροφα από το 100 ως το πέντε και μετά ως το 3 και μεταφέρθηκα στην παχιά άμμο,αγκαλιά μ'εσένα να κοιτάμε τα κύματα και ν'ακούμε την καρδιά της γης.Αλήθεια, δεν το πίστευα πως θα γεννήσει αυτόματα εικόνα το μυαλό μου, μα να που έγινε.Η Αθηνά μου το έμαθε αυτό κι είναι καλή άσκηση για να αποφορτίζομαι ,νομίζω. Τράβηξα και καμιά τριανταριά φωτογραφιές με το χαζοκινήτο αφού άφησα τη φιλμάτη στο σπίτι.Σήμερα που δεν την είχα ήταν το κεφάλι μου φορτωμένο ιδέες και τα μάτια οξυδερκή.

Δυο μέρες μείναν.Μία, δύο και αλςςςςςς λέει η φωνή σου που μιμείται το κύμα .Μαζί μ'αυτό, το ξέφωτο κι ο ουρανός,γαρίδες τηγανητές και κλικ και ερωτισμοί και πειράγματα.Στοπ.Σταματάω να μετράω αντίστροφα και βράζω στο ζουμί μου για μέρες δυό.

2010-07-07T15:17:00.001+03:00

the two fridas

2010-07-02T23:27:00.000+03:00

"Θέλω να σε πηδήξω" , δήλωσες δίπλα στον τρωτό λοβό του αυτιού μου κι αφού το αποφάσισες δεν είπα να σου αντισταθώ εκείνη τη στιγμή.Μα κι αργότερα στα θαλασσιά σου σεντόνια βουλιάξαμε στην τρικυμία. Μου φιλούσες τις καμάρες των ποδιών κι εγώ απολάμβανα χωρίς να γαργαλιέμαι ούτε τοσοδά, αφού έχω συνηθίσει και το άγγιγμά σου κι η γλώσσα σου μου είναι οικεία πια.Έγλειφες, ύστερα, έναν-έναν τους κόμπους της πλάτης μου και γυρνώντας με ανάσκελα κούρνιασαν τα φιλιά σου στην αριστερή μου κλείδα.Έβλεπα αχνούς ,καπνούς κι αναθυμιάσεις να πνέουν ανάμεσά μας.Πιπιλάς τις ρώγες σαν μωρό μα όσο περνάει η ώρα νιώθω τα δόντια σου να μ'απειλούν περισσότερο.Κι εγώ μόνο να αμυνθώ μπορώ σφίγγοντάς σε σε κλοιό με τους μηρούς και σπρώχνοντας το κούτελό σου με το πηγούνι μου.Σε σκαρφαλώνω και με υποδέχεσαι καθιστός στην στιβαρή αγκαλιά σου.Είσαι τόσο μεγάλος και δυνατός.κρατιέμαι από τα μαλλιά και το λαιμό σου. Δαγκώνω το δέρμα σου.Δεν σ'ενοχλεί.Επαναλαμβάνω πιο δυνατά και θέλω να σου κόψω κομμάτι.Ξαφνικά ξυπνάω.Ναι, όνειρο.Αληθινό,πραγματικό.Βήχω πούστικα,ύπουλα.Σαν να ξερνάω τα πνευμόνια μου.Θα φταίει που προσπαθώ να το κόψω το ρημάδι το τσιγάρο και καθαρίζω.Λέω εγώ τώρα.Είμαι υγρή και θα΄ταν αφύσικο να μην ήμουν.Ψιλαφίζω το σεντόνι.Βρεμμένο.Τι σκατά, πάλι το κατούρησε ο σκύλος;Όχι, εντάξει,αίματα είναι.Αίματα; Αγγίζω τα σκέλια μου να δω μήπως είναι απο'κει για να καθησυχαστώ.Φέρνω τα δάχτυλα κοντά στη μύτη.Δεν είναι απο κεί.Με διαπερνάει ρίγος στον κόκκυγα.Πονάω αφόρητα, τώρα το συνειδητοποιώ.Προσπαθώ να κουνηθώ μα δε γίνεται Είμαι καρφωμένη στο κρεβάτι το διπλό.Μόνη, κοιτάω το σκουρομπλέ σου ταβάνι με το ινδιάνικο-σίγουρα είναι ινδιάνικο-φωτιστικό.Έχω τα μαλλιά μου χωρίστρα στη μέση, να στριφογυρίζουν το κεφάλι μου σαν φίδια δυο πλεξούδες και μια λευκή καμέλια φλερτάρει με το αριστερό μου αυτί.Φοράω ένα βαρύ κολιέ και τίποτε άλλο.Μοιάζω με τη Φρίντα. Στο ταβάνι είναι δυο Φρίντες και η μια κρατάει ένα ψαλίδι και μια καρδιά.Η άλλη έχει ένα αιδοίο τεράστιο που μοιάζει με τροπικό σαρκοβόρο λουλούδι.Και οι δυο μου μοιάζουν.Δεν ξέρω γιατί το βλέπω αυτό τώρα. Ο Πανσόν μου δεν είναι εδώ. Είμαι μόνη και το δωμάτιο αιωρείται.Ξυπνάω ξανά.Η μύτη σου και η ανάσα σου είναι κολλημένες στην πλάτη μου.Εντάξει,τρέχω να ψάξω για ονειροκρίτη και ταμπόν.

να μετράω αντίστροφα

2010-06-30T14:54:00.003+03:00

Βαριέμαι να βγαίνω.Τα ίδια και τα ίδια, όλοι ίδιοι με μάσκες κρεμασμένες στ'αυτιά να τις έχουν πρόχειρες όταν σε χαιρετάνε και σου χαμογελούν.'Ντάξει είναι και το διάβασμα στη μέση και οι τύψεις μου που δεν μ'αφήνουν όταν δε διαβάζω. Με σπρώχνουν στο λεωφορείο, στο μετρό, στο πεζοδρόμιο, ιδρώνω και μυρίζω σαν την άσφαλτο και θέλω να χώσω το κεφάλι μου κάτω από το πράσινο λάστιχο της αυλής και το κρύο νερό να πάρει μακρυά όλες τις βρωμιές.Θα συζητήσω το πολύ μιάμιση ώρα χασκογελώντας,προσπαθώντας να βρίσκομαι σε εγρήγορση και να είμαι η έξυπνη γυναίκα που περιμένει ο απέναντί μου.Θα προτείνω δυό ή τρία βιβλία και το τελευταίο καλό τραγούδι που άκουγα χθες για καληνύχτα κι είχε κάτι από αντιύλη μέσα του. Λες και τίποτα απ'όλα αυτά έχει σημασία.Το μόνο που έχει σημασία είναι τα κάδρα που φτιάχνω με το μυαλό μου και όσα μυρίζω πάνω στο κορμί σου.Αυτά με απασχολούν και τίποτε άλλο.Βλέπω το σκύλο μου να είναι πιο ευτυχισμένος από εμένα δαγκώνοντας σαν παλαβός τους αστραγάλους μου.Μετά,ψάχνω να βρω την πηγή στη δυστυχία που λέω πως βιώνω και δεν τη βρίσκω.Απλά, δεν υπάρχει.Είναι αποκύημα της φαντασίας μου για να μιζεριάζω και να έχω κίνητρα να γράφω.Είμαι βαρετή-νιώθω βαρετή γι'αυτό.Ξέχασα ν'αγοράσω κι ένα μπουκάλι σάκε από κείνο το μαγαζί κάτω από τη Μητροπόλεως. Μόνο τοφού πήρα κι αποδείχτηκε περιττό και καθόλου νόστιμο για τα εκκεντρικά μου γούστα.Συμβιβάστηκα με μια σαλάτα και κάποιο ανούσιο ζυμαρικό για δείπνο.Έφυγα απ΄το Σύνταγμα με μια αίσθηση αδιαφορίας και πληρότητας κι ίσως ένα τσίμπημα ζήλειας γι'αυτό το πρωτόλειο που μου είχε εκμυστηρευτεί εκείνος ο μικρός ποιητής.Τον έρωτα στα ντουζένια του κι ένα ηχηρό γυναικείο όνομα, ένα όνομα ξενικό που μέχρι τώρα δεν είχα ξανακούσει να'χει χροιά θηλυκιά Παράξενη ράτσα είμαστε οι άνθρωποι, να συγκρίνουμε ό,τι δικό μας με το διπλανό σαν να υπάρχει ανταγωνισμός μόνιμος κι ο αγώνας τελικά να κρίνεται στα πέναλτι.Στην επιστροφή,απ'όλα τα σπίτια ερχόταν να με πνίξει ένας βόμβος μελισσών που είναι λένε ήχος παραδοσιακός.Χέστηκα, εμένα με τσιτώνει ακόμα πιο πολύ.Κι αυτό και οι πάμπολλοι αγώνες και τα κλάμματα και η συγκίνηση για την ασπρόμαυρη στρογγυλή θεά . Νιώθω λίγο να χάνεται η ουσία από την τόση υπερβολή,αλλά τελικά, τί ξέρω εγώ από ποδόσφαιρο;

Πίσω στο σπίτι,με αποζημιώσες εσύ και μ'αποστόμωσες μαζί με τρόπο ξεχωριστό τόσο που δεν ανάσαινα Έλιωσα για λίγο μαζί σου και μετάνιωσα στο λεπτό για τις χλωμές μου σκέψεις .Πότε θα μπούμε μωρέ στο καράβι; Να ξεφύγουμε από την κωλορουτίνα και την βρωμοαθήνα; Εικοσιμία και σήμερα.Αρχίζω να μετράω αντίστροφα πια με αδημονία κι ένα κεφάλι πιο φουντωτό από ποτέ.

a coffee with Pina

2010-06-21T00:06:00.001+03:00

"verra la morte e avra i tuoi occhi"

2010-06-13T16:05:00.008+03:00

φωτογραφία

Θυμήθηκα εκείνον το σικελό τον μαυριδερό με τη σιγανή αντρική φωνή και τα διαπεραστικά σαν κουμπιά, μαύρα του μάτια.Luca τον λέγανε και αργότερα μου έστελνε τον έρωτά του να τον διαβάσω σε μια οθόνη.Με είχε δει να κλαίω σπαραχτικά εκεί ψηλά στον προφήτη Ηλία που είχαμε πιάτο όλη την Αθήνα και έμοιαζε η ησυχία να έχει επιβλήθεί απ’τους θεούς.Είχαμε πιει λιμοντσέλο σε πλαστικά ποτηράκια σαν απ'αυτά που βάζουν τα χάπια στα νοσοκομεία και μπουκώνουν τους αρρώστους.Το είχε κουβαλήσει ο αδερφός σου από την Περούτζια, ήταν πράσινο και δυνατό.Με βάρεσε κατευθείαν εκεί που πονούσα καιρό πολύ-ένα χρόνο κι ένα μήνα λειψό, τότε. Καθόμασταν οι δυο μας στα σκαλοπάτια τ'ασπρισμένα μπροστά απ΄το ξωκλήσι και κλαίγαμε για 'σένα που αποφάσισες να φύγεις πιο νωρίς. Μας έλειπες .Κι ο Μάικο μου άνοιγε την καρδιά του σαν να με είχε αδερφή του στη θέση τη δικιά σου. Μα πόσο χαζό και αφελές είναι να πιστεύω πως είσαι κι εσύ σ’έναν παράδεισο φτιαχτό με χρώματα; Σαν παιδί που του τάζουν λουκούμια ενώ είναι το κουτί τους άδειο. Το κορμί σου δεν πάλλεται πια, μα εγώ το θυμάμαι καλύτερα από τον καθένα. Κι έμαθα να μη μου λείπει αφού είσαι μέσα μου ότι κι αν γίνει. Όπως είσαι και μέσα στον αδερφό σου και στη Μανού και στη μάνα και τον πατέρα σου.Έτσι συμβαίνει με τα κομμάτια ολονών που χάνονται. Κάπως πρέπει να ζουν κι αυτοί . Μα να σου πω; Θα’θελα να ζούσες στ’αλήθεια. Να μάθαινα νέα σου και να μου ‘στέλνες τραγούδια σου και ανέκδοτά σου. Να παίζατε με τους Σεισάχθεια που δια-λήθη-καν - σαν να σκορπίστηκαν στους πέντε ανέμους μαζί με τις στάχτες σου. Να ερχόμουν να ψωνίζω τα lonarid και τ'αντηλιακά μου απ’το φαρμακείο σου, και να μου ΄δινες συμβουλές μαζί με τα κρύα αστεία που θα μου ξεφούρνιζες. Θα σου γνώριζα και τον άνθρωπό μου, θα σου έλεγα πόσο τον αγαπάω. Θα τον συμπαθούσες κι εσύ με γνήσιο τρόπο, όπως ήξερες να εκτιμάς τους ανθρώπους,αφού θα ταίριαζαν τα χνώτα σας. Θα ήταν η μοναδική φορά που θα μου το επέτρεπα να γνωρίσω έναν πρώην σύντροφο στον άντρα μου. Θα βγαίναμε για ποτά ,όλοι μαζί και με τον πατέρα σου που τον θαύμαζες τόσο και μαζί μ’εσένα κι εγώ.

Ο χρόνος γλείφει και λειαίνει όπως η θάλασσα τα βότσαλα.Κλισέ λέω τώρα και με νευριάζω, μα είναι η αλήθεια αυτή.Γιατί άμα δεν ήταν ούτε γω θα 'μουν τώρα εδώ έτσι που είχα καταντήσει σακάτης. Κι έτσι για μας δεν πονάω πια.Πάνε πέντε χρόνια τώρα. Μόνο για εσένα, που είναι άδικο να μην τη ζεις αυτή τη ρημαδιασμένη τη ζωή σου, καταριέμαι λιγάκι τα θεία. Κι ύστερα, εικοσιτρία χρόνια ποτέ δεν είναι αρκετά για να πεθαίνεις.

2010-06-13T02:57:00.002+03:00

"...but there is genius in their hatred
there is enough genius in their hatred to kill you
to kill anybody
not wanting solitude
not understanding solitude
they will attempt to destroy anything
that differs from their own
not being able to create art
they will not understand art
they will consider their failure as creators
only as a failure of the world
not being able to love fully
they will believe your love incomplete
and then they will hate you
and their hatred will be perfect

like a shining diamond
like a knife
like a mountain
like a tiger
like hemlock

their finest art."

Antimatter - Epitaph

2010-06-11T22:50:00.003+03:00

Paint me a room where I can dream

Dream of a world that I used to see

Paint me a window, soft and defined

And flood yellow light

Through the open blinds

It's somewhere, hidden from view

A portrait, an epitaph...

Κοντυλιές

2010-06-07T00:07:00.006+03:00

Ο πιο αγαπημένος από τους ανέμους του νησιού είναι ο σορόκος και στο νοτιότερο τμήμα του, αυτό που το φυσάει άνεμος λιβυκός ,θα βρεις μια παραλία με σκουροπράσινες πέτρες και μικρές σπηλιές. Θα βρεις και μια κατηφόρα στρωμένη με χρυσοκάστανη, ψιλή σαν σιμιγδάλι άμμο, να κυλιστείς σαν μικρό παιδί ή δήθεν να πετάξεις με τα χέρια σε έκταση∙ανάλογα τα κέφια. Εκεί κάπου, στη μικρή φωλιά φτιαγμένη από πέρσι, θα είμαι κι εγώ αγκαλιά με έναν μελαχρινό μακρυμάλλη που ψευδίζει το όνομα του σκύλου μας με προφορά καταλανού. Κι έχει πλάκα να μας φαντάζομαι να παλεύουμε με τα κύματα και να ακούμε το γραφικό πια αστείο των κατοίκων του χωριού «να προσέχετε μη σας πάνε στον καντάφι». Τα κλικ από τη φωτογραφική θα είναι ο μόνος θόρυβος ενώ θα τρέχουμε ολόγυμνοι στην ποτισμένη αλμυρή ακτή. Θα προσπαθώ να αποστηθίζω τις αθιβολές ,μα μάταια αφού είναι τόσες πολλές και μου είναι αδύνατο να τις συνδέω με λέξεις χρηστικές δικές μου,θα με ζαλίζεις με τι διάλεκτό σου την ακατάληπτη που τόσο σου αρέσει να χρησιμοποιείς και να τραγουδάς μ’αυτήν όταν είσαι στα μέρη σου κι ύστερα θα με μεθάς με σκευάσματα που έμαθα πως είναι χωνευτικά και τα κατάπινα δυο-δυο τον Αύγουστο ενώ κατάφερνα να στεκόμαι αγέρωχη στα δυο μου πόδια∙πράγμα παράξενο μετά την τόση ρακοποσία. Μας βλέπω να ξαναστήνουμε σκηνή ένα βράδυ, άμα αποφασίσει να μη φυσάει ο τρελός αέρας και να προσπαθούμε να βρούμε τον κρότο και τις άρκτους στον σκούροχρωμο ουρανό που θα τον ταξιδεύουν πεφταστέρια.Το πρωί θα τρώμε τα φρέσκα ροδάκινα που θα σου καθαρίζω ενώ θα μας μεθά ο μπάτης παρασύροντας μας σε παιχνίδια που μόνο οι εμείς οι δυο ξέρουμε να προβάρουμε.Θα ξεγελάμε την πείνα μας, γύρω στο μεσημέρι με ντομάτες μυρωδάτες από το περιβολάκι ενώ το βράδυ θα μπουκώνουμε τα στόματα μας τηγανίτες μελωμένες και ζεστές σαρίκες γεμισμένες με τυρί από χέρια μητρικά.Έχουμε τόσες παραλίες να ανακαλύψουμε από την αρχή και να ξαναπάμε ,θέλω, στην Τριόπετρα που με φόβισε αφού ήταν τα βράχια κοφτερά και αφιλόξενα και κάναμε-θυμάμαι- εικασίες για περίεργες παρουσίες στις σπηλιές. Με τον μικρό κόκκινο διάβολο να μας μεταφέρει θα φτάσουμε μέχρι τη Φορτέτζα και θα ‘χει φεγγάρι ζουμερό εκείνη η νύχτα να ρίχνει φως.Και πιο μετά θα χαράξουμε μια γραμμή τεθλασμένη, να μας βγάλει στην παραλία αυτή τη ροζ, που πολλοί την επισκέπτονται και είναι τόσο ξεχωριστή.Ίσως να βουτήξουμε με το καρυδότσουφλο και μέχρι τη Γαύδο, να ζήσουμε σαν αγρίμια για λίγο, να μη μας νοιάζει τίποτα από επισημότητες και συμπεριφορές τυπικές, το μόνο που να μας νοιάζει να είναι τ’άγγιγματα και οι χυμοί μας αφού ο χρόνος μαλακώνει σ'εκείνη τη γη.

Τα βλέπω όλα αυτά να ζωντανεύουν μπροστά στις διεσταλμένες κόρες και χτυπάει μέσα μου η προσμονή χωρίς ρυθμό∙άτακτα,άναρχα.

"..να σε βαστώ και να γροικώ τσι χτύπους τσι καρδιάς σου"

μια μέρα στην Αθήνα

2010-06-01T11:14:00.006+03:00

Στον κομματιασμένο καθρέφτη σου,δοκιμάζω το μπορντοκόκκινο κραγιόν, αυτό που πάει με την πάστα των δοντιών μου.

Μέσα η φλατ τηλεόραση λέει πάλι πως στη Γάζα σκοτώθηκαν άνθρωποι.Παγώνω, μα μόνο για ένα λεπτό. Η αναισθησία μου είναι συγγενική της ανοχής μου σε όλα αυτά που βλέπω να σέρνονται απροκάλυπτα άσχημα γύρω μου. Γίνομαι όμορφη, παινεύεις τα αμυγδαλωτά μου μάτια, ομορφαίνω κι άλλο, χαιρετάω τη χνουδόμπαλα που έχουμε για παιδί,μου ανταποδίδει με δυο γαβγίσματα και βγαίνω στη ζέστη. Τέσσερις ώρες χωρίς ανάσα και με τον πανικό έτοιμο να ξεβραστεί από τις χαραμάδες των δοντιών και τις ιδρωμένες παλάμες, τριγυρνούσα στην αθηναϊκή άσφαλτο είτε περπατώντας την είτε πάνω σε ρόδες. Μα οι δουλειές πρέπει να γίνουν. Θα ήθελα να ήταν όλα κοντά, να μη βρωμάει έξω, να μην πρέπει να συναντάω πρεζάκια και πουτάνες και ανώμαλους να τρίβουν τον καβάλο τους στους κώλους των κοριτσιών που στέκονται όρθια στα λεωφορεία.Όμως, ομορφιά εδώ υπάρχει ελάχιστη και μόνο για μάτια που μπορούν να την ανακαλύψουν.Είναι κυρίως ασπρόμαυρη και χαράζει πρόσωπα και χαμόγελα και λακκάκια και καμπύλες.

Από Ζωγράφου φτάνω στα κτελ, να στείλω το δέμα , να τελειώνω.Ο Φώτης και η Βασούλα είναι τύφλα και προχωράνε σα χεσμένοι απ'άκρη σ'άκρη στο λεωφορείο.Είχα μια παρόρμηση να τους πιάσω να τους κολλήσω ένα-ένα τα ζαβλακωμένα πρόσωπά τους στο τζάμι και να τους δείξω τη ζωή που υπάρχει εκεί έξω παρά τη βρωμιά. Μα τι νόημα θα είχε; Τα παραμύθια μου κόντρα στην παραμύθα τους. Γράψατε δύο.Μια βόλτα στην ομόνοια με κάνει να νοσταλγώ μια από εκείνες τις εκκωφαντικές ξέφρενες νύχτες που η Αθήνα ήταν γωνιά και συναυλία ενώ σε δεύτερο χρόνο θέλησα μόνο μια μπανιέρα γεμάτη μπεταντίν να χωθώ, να ξεπλυθώ απ'όλες τις αμαρτίες, τις αληθινές όμως, που συνάντησα στο δρόμο μου.Ευτυχώς, επιστρέφω με καναρινί αυτοκίνητο και αιρκοντίσιον που το μισώ ,μα τελικά ευχαρίστησα από μέσα μου τον οδηγό που το άναψε.Δίπλα μου μια συνομήλικη που ενώ κι αυτή είναι ντυμένη στα μαύρα, φοράει και φακιόλι κι έχει μουστάκι.Έχει τάξει τον εαυτό της στα θεία. Ίσως και να της φάνηκα πολύ πορνική με το κοκκινάδι στα χείλια και τις τσιγκελωτές βλεφαρίδες,αλλά χέστηκα. Έχουν πάψει να με απασχολούν οι άνθρωποι αυτοί που ντύνονται μανδύα την ταπεινότητα την ώρα που η υποκρισία χύνεται από τα μπατζάκια τους.Εγώ είμαι παλιάτσος και το δηλώνω με κάθε ευκαιρία.Μόνο τη στρογγυλή μου μύτη ξεχνάω να κουβαλάω μαζί, αφού την έδωσα στο σκύλο να παίζει.

poco

2010-05-26T14:22:00.006+03:00

Όταν έρχομαι εδώ , θυμάμαι πως ο καιρός είναι πάντα διαφορετικός, πιο γκρίζος, πιο κρύος -σχεδόν πάντα βροχερός κι ας έχει στην Αθήνα καλοκαίρι. Με φωνάζουν με όνομα δισύλλαβο όλοι σ'αυτό το παλιό τεράστιο σπίτι με τις ψηλές πόρτες που στη μέση τους φιγουράρουν πορσελάνινα στρογυλά κατάλευκα πόμολα γαρνιρισμένα με μπρούτζινες ροζέτες. "Όλοι" σημαίνει και περαστικοί και οι μόνιμοι δυο κάτοικοί του που το άθροισμα των ηλικιών τους είναι λίγο μεγαλύτερο απ'αυτό των τεσσάρων δικών μας. Μα πότε μεγαλώσαμε τόσο και έφτασα να είμαι η πιο κοντή από τους τρεις ψηλούς κανακάρηδες της μάνας; Μέσα σ'αυτ'ο το σπίτι όταν μαζευόμαστε όλοι-όλοι, έχω άντρα και μια μικρή αδερφή γλυκιά με πελώρια μάτια.

Ήρθα με λαχτάρα αυτή τη φορά. Να δω, να μυρίσω, να νιώσω τη θαλπωρή του πατρικού. Μια περίεργη διάθεση για μοναχικότητα είχα και ταυτόχρονα την αίσθηση πως τώρα είμαι πιο πλήρης από όσο θα είμαι ποτέ. Ίσως επειδή τους έχω εδώ μπροστά μου τους αγαπημένους, να μπορώ να μαγειρεύω γι'αυτούς -έστω και ντοματόσουπα,να τους αγκαλιάζω ,να τους μιλάω,να κάνουμε αστεία, να τους πειράζω. Μα το ΄χερι του μπαμπά που έτρεμε και τα μάτια του μου λένε άλλα, πιο θλιβερά, που δε θέλω τώρα να σκεφτώ αφού ο κόμπος στο λαιμό μεγαλώνει και οι λέξεις χτυπάνε στον ουρανίσκο.

Τα μεγάλα σπίτια είναι τρομακτικά και τα παράθυρά τους τρίζουν άμα είναι άδεια. Το θυμάμαι χαρακτηριστικά που καλοκαίρι ένα μακρινό είχα μείνει μόνη εδώ, να διαβάζω τάχα, και μ'όλα τα παράθυρα ανοιχτά να φυσαει, γινόμουν ένα με το πάτωμα καπνίζοντας άφιλτρα πολυκαιρισμένα camel κι άκουγα τον μοναδικό δίσκο που έχω από τους Simon&Garfankel. Δεν είχα νιώσει ποτέ τόσο μόνη και η ανακούφισή μου όταν γέμισε το σπίτι ήταν ανακατεμένη με ευγνωμοσύνη.

Εδώ, λοιπόν, σ'αυτή την μικρή πόλη που είναι κρυμμένη στο οροπέδιο,ερχόμαστε συχνά-πυκνά και αναβιώνουμε στιγμές οικογένειας που μου λείπουν ,είναι η αλήθεια. Έμαθες να σου αρέσει κι ας παραπονιέσαι πως το 'χουμε κάνει Κολιάτσου -Παγκράτι.Δεν είναι η πιο καλαίσθητη πόλη, ούτε έχει κάτι το ιδιαίτερο.Δεν την αγαπώ, μα αγαπώ το γεμάτο σπίτι μου εδώ, τα σεμεδάκια της γιαγιάς, προίκα της μαμάς, τα ξύλινα πατώματα και μερικά παλιά αντικείμενα που δε θα τα δεις σε σπίτια μοντέρνα και σικάτα- μα ποιος νοιάστηκε; Κυρίως οι μυρωδιές εδώ είναι που δημιουργούν έναν ψευτομικρόκοσμο ασφάλειας και με καθησυχάζουν. Όπου κι αν πήγα δεν την βρήκα αλλού αυτή τη μυρωδιά κι ας προσπαθώ άτσαλα να φτιάχνω κάθε μου σπίτι γεμάτο με τζάντζαλα και χρώματα και φωτάκια και τούλια και κουνουπιέρες για να νιώθω εκεί την ίδια ζέστη.Παράξενο, που θέλω να είμαι ανεξάρτητη και μου λείπουν πράγματα που μικρότερη ήθελα να φύγω απ΄αυτά. Μα τώρα μάλλον νιώθω πιο σοφή και κατασταλλαγμένη κι ίσως περισσότερο να εκτιμώ όσα μου προσφέρονται.

emotionally crippled

2010-05-18T15:18:00.007+03:00

Δεν έχω να πω άλλο εκτός από αυτό: μου πήραν μακρυά τα συναισθηματά μου. Δεν νιώθω χαρά ούτε λύπη, φόβο και ανατριχίλα, άβολα ή βαρετά,ανικανότητα ή υπεροχή,δυστυχία ή έξαψη. Ήρθε αυτός ο τύπος με τα μυώδη χέρια που μου θύμιζαν κουπιά, τα έβαλε όλα σ'ένα σάκο από λινάτσα που έσφιξε με ένα χοντρό σκοινί και για σφραγίδα έφτιαξε δυο κόμπους άλυτους. Ύστερα, με δυο δρασκελιές έφυγε αναπάντεχα μακρυά.Δεν μου είπε τίποτα ή τουλάχιστον δεν άκουσα να μου λέει τίποτα. Με άφησε μόνη μου,δηλαδή μου άφησε τη λογική για συντροφιά. Έψαχνα τις τσέπες για ώρα μήπως έχωσε εκει μέσα κάτι καθώς τον παρατηρούσα να με αφαιμάζει. Μα όχι- ούτε ψίχουλα δεν υπήρχαν εκεί.

Σκέφτομαι τώρα πως θα είναι όλα διαφορετικά ,δύσκολα ή εύκολα δεν ξέρω μα αλλιώτικα. Θα πεινάω ,θα διψάω ,θα θέλω να κατουρήσω ή να χέσω, θα θέλω να πηδηχτώ. Ό,τι κάνουν και τα ζώα δηλαδή ,με τη διαφορά ότι εκείνα έχουν κάποια συναισθήματα πλάι στα ένστικτά τους. Το μόνο που θα μου έχει μείνει ,επιβλητικά ανθρώπινο θα είναι ο λόγος .Μα τώρα δα, πείτε μου τι αξία έχει. Γιατί να έχω το πλεονέκτημά του,άμα δεν μπορώ να τον χρησιμοποιώ για να εκφράσω αυτά που πριν μπορούσα να νιώσω; Πιστεύω πως όσο περνάνε οι ώρες και όσο θα αποκτώ επίγνωση σοβαρή για ό,τι μου συνέβη ,θα πάψω και να αναρωτιέμαι για όλα αυτά που τώρα φαίνεται εύλογο να αναρωτηθώ. Γνωρίζω με αυτή την λογική που όσο πάει και γίνεται ακλόνητη, πως σε λίγες στιγμές δε θα διαφέρω από έναν σάκο, άδειο ,τραχύ, λινατσένιο.

sur le fil

2010-05-10T19:43:00.009+03:00

Έβαλα αυτό το ένα και μοναδικό κομμάτι με το βιολί που μου τρυπάει το μυαλό να παίζει κι ύστερα πέταξα τον αλουμινένιο κεσέ με τις μελιζάνες ιμάμ της μαμάς να ζεσταθεί στους διακόσιους κι όταν το έβγαλα η μυρωδιά του υλικού με πήγε πέντε χρόνια πίσω σε μια κουζίνα οχτακόσιαπενήντα χιλιόμετρα μακρυά έβλεπε ακάλυπτο θυμάμαι και το μπαλκόνι μιας στριφνής ξανθιάς σαν μπομπότας γριάς που φώναζε όταν βάζαμε τη μουσική δυνατά μα χεστήκαμε εμείς τότε και θυμήθηκα την άλλη την έξαλλη γειτόνισσα με τους θριαμβευτικούς οργασμούς και τα τιγρέ σεντόνια που μας παραπονιότανε όταν πέζαμε τάβλι έξι ώρα τ'απόγευμα στο στενό μπαλκόνι πλάτους πενήντα εκατοστών μα ειλικρινά δεν με νοιάζουν όλα αυτά όπως και τότε άλλωστε όμως η μοναξιά που τριγύριζε τότε μέσα στα κόκκαλά μού που μου επιβλήθηκε χωρίς να την αποζητώ ήταν σκληρή και θυμάμαι μου άφησε για πολύ καιρό σημάδια ένας φόβος ήρθε να καθίσει πάνω στο κατσαρό μου κεφάλι και ψιθύριζε νωχελικά πως είναι εδώ για πάντα και πως εγώ ότι κι αν κάνω δεν τον στέλνω μακρυά κι ύστερα τινάχτηκα κι εκείνος πέταξε χασκογελώντας κι ένιωσα να υποφέρω κι ο ιδρώτας βραδικίνητος να σέρνεται στους κόμπους της πλάτης μου και να φωλιάζει στα λακουβάκια της μέσης κι ήταν τέτοια η ανατριχίλα που δε θέλω να το ξαναμυρίσω αυτόν τον αλουμινένιο κεσέ και να καταπίνω τη λύπη αμάσητη χωρίς να έχω το δικαίωμα να πνίγομαι όπως τότε

Μα όχι,η παράγραφος άλλαξε κι έχει στίξη και η πόλη με τον φάρο σηματοδότη είναι μακρυά όπως κι ο σταθμός των τρένων και οι συχνές του στάσεις που από τη Θεσσαλονίκη και πάνω μου έφερναν ταχυπαλμίες, θυμάμαι.Και ίσως μόνο όταν τσουλάγαμε ανάποδα με προορισμό την Αθήνα παραδεχόμουν πως η Ξάνθη θα είναι για πάντα η αγαπημένη μου πόλη στο βορρά και πως λίγο μπορεί να αγαπάω ένας μικρό ραδιοσταθμό στις Σέρρες, μα τίποτε άλλο. Όλα τα άλλα μου κάθισαν ανάποδα και τα αποδιώχνω και μαζί όσους ανθρώπους γνώρισα εκεί. Γι' αυτό και η αρχή που έκανα πριν τρία χρόνια ήταν μοναδική κι ας ήταν τόσο δύσκολο να το αποφασίσω. Μα είμαι περήφανη που ξεπέρασα όλα αυτά και ούτε μια τύψη ή μετάνοια έχω πάθει από τότε. Έμελλε να ξεκινήσω εδώ τη ζωή μου, στην πιο γκρίζα πόλη με την απροσωπία και την μοναξιά να στοιβάζεται στις κεραίες των σπιτιών.Μα δεν με νοιάζει γιατί εδώ δεν νιώθω τόσο μόνη. Ό,τι κι αν μυρίζω, ό,τι κι αν ακούω ,υπάρχουν πέντε πράγματα που αγαπώ εδώ και δεν χρειάζεται περισσότερα να είναι.Υπάρχουν και πέντε άνθρωποι που αγαπάω ,μ'αγαπούν ,ανάμεσα στα εκατομμύρια κι αυτό μου φτάνει αφού και βελόνα στ' άχυρα να έψαχνα δεν θα την έβρισκα.Νιώθω τυχερή λοιπόν.

Mai

2010-05-08T19:59:00.003+03:00

Σκέφτομαι πως οι πιο δυνατοί στρόβιλοι μαίνονται στις άσχημές μας μέρες και πως η νηνεμία δεν είναι λέξη που μας ταιριάζει.Μοιάζουμε καθόλου;Σαν άντρας και γυναίκα, αρσενικό και θηλυκό, σαν μαύρο και λευκό.Σαν κομμάτια ενός παζλ.Σαν το μισοτελειωμένο αυτό του Κλιμτ που είναι στο πάτωμά σου από τα Χριστούγεννα σαν να'θελε να πάρει τη θέση των λιωμένων ρολογιών που τώρα κρέμονται κορδωμένα πάνω από τον βαθουλωμένο καναπέ.Σύντομα, θα έχει θέση στον δικό μου ωχρό τοίχο να μου θυμίζει τι ήμουνα και τι θα γίνω-αν γίνω. Μα την πιο τρομακτική φιγούρα δεν την βρίσκω σ'αυτό το παζλ, λες από φόβο μήπως αντικρύσω το βαθύτερο μέλλον μου που όταν αισιοδοξώ τελικά, σκέφτομαι πως θα είναι όμορφα αν με περιμένω λίγο πιο κάτω με μαλλιά γκρίζα και ρυτίδες να φιλοξενώ στο δέρμα μου. Μα τώρα μου μένουν τόσα να κάνω και να σκεφτώ.Με τόσα να καταπιαστώ , τόσα να γράψω.

Ο Μάιος ήρθε μπουρινιασμένος,με ιδέες και ενθουσιασμό.Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν, άλλες με σύμμαχο το φως κι άλλες πιο σκοτεινές.Στιγμές που περιμένουν να μείνουν ζωντανές για πάντα είναι κι αυτές στα σκαριά.

Υπαινιγμοί και γέλια και προσδοκίες. Επιθυμίες ξαφνικές για κατοικίδιο.Μα ναι, είναι ώρα να γινόμαστε τρεις κι ας μην είναι ο τρίτος από το είδος μας.Θα είναι μαλλιαρός και παιχνιδιάρης, τσαχπίνης και κατεργάρης.Σκύλαρος σωστός να γίνει μια χαψιά από τον γάτο με το κουδουνάκι που μας επισκέπτεται τις νύχτες ζητώντας χάδια.Η ράτσα του λένε ήταν εργατική ,ξετρυπώνε ασβούς και αλεπούδες στη Σκωτία.Τώρα θα το φέρουμε να μείνει εδώ,να πατινάρει στα μαύρα πατώματα,να είναι για μας συντροφιά δημιουργώντας μια επίφαση οικογένειας.Γιατί αυτό σήμαινε που χθες ξενυχτούσαμε διαλέγοντας χαζά και αταίριαστα ονόματα για κουτάβια.

Έχω στο μυαλό μου τίτλους από βιβλία και ταινίες, το στίχο από ένα ποίημα του ιταλού που ακόμα δεν έχω διαβάσει και γλώσσες προγραμματισμού.Μέσα σ'όλα αυτά τριγυρίζουν,απωθημένες στιγμές, φαντασιώσεις και ενδοιασμοί,απογοητεύσεις και αυτοσχέδια άγχη. Βαρύ κεφάλι δε χρειάζεται ποτά για να το έχεις-αρκούν οι πολύωρες και μπλεγμένες σκέψεις και ίσως η παρατεταμένη προσδοκία.

Σαν κάτι να περιμένω ασυνείδητα, ένα απροσδιόριστο κάτι που το βλέπω να ΄ρχεται μέσα στις επόμενες μέρες.Ακατανόητα ανεβασμένη η διάθεσή μου και ηρεμότερη κατά πολλά ντεσιμπέλ η φωνή της ανασφάλειας μέσα μου. Πως γίνεται; Σε τέτοιους καιρούς νιώθω πως ο μικρόκοσμός μου είναι όλα όσα έχω γιατί κάθετί παραπανίσιο ή μακρινό ή μεγαλειώδες είναι ανούσιο.

"Αύριο;Μα δεν υπάρχει αύριο!Θα'χεις πεθάνει αύριο!"

2010-05-07T14:28:00.003+03:00

Νιώθω πως έχω πολλά να κάνω εδώ.Εδώ που ο ήλιος μυρίζει διαφορετικά και η θάλασσα σε καλεί σε ταξίδια πρωτάκουστα. Εδώ που η Ακρόπολη στέκεται επιβλητική και δακρύζω άμα τη βλέπω να ζαρώνει μέσα στους μεταλλικούς σκελετούς που την υπόταξαν. Εδώ που στα καφενεία στην Πλάτωνος τα βράδια διαβάζουν ποίηση και μου φαίνεται τόσο ρομαντικό αυτό. Εδώ που υπάρχει ακόμα το στέκι του Βάρναλη και θέλω να προλάβω να πάω.Εδώ που η άσφαλτος έχει αγκαλιάσει κορμιά που πίστευαν σε αξίες και θυσίες. Εδώ που η ελευθερία γεννήθηκε και τώρα τρεμοπαίζει ισχνή η φλόγα της.Εδώ που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι να ερωτεύονται, να ελπίζουν, να δακρύζουν, να αγαπούν.Εδώ δεν ξοφλήσαμε ακόμα.

Μας νοιάζει εμάς, τους νέους. Τη γενιά μας που κουβαλάει μνήμες από το παρελθόν και στίχους μεγαλειώδεις μέσα σε σακίδια.Τη γενιά μας που κουβαλάει μουσική στ'αυτιά και ίσως να αυθαδιάζει.Τη γενιά μας που δεν φοράει κουκούλες γιατί έχει συνείδηση καθαρή.Δεν ξέρω τι σημαίνει λάβαρο μα τώρα φτάνει στ'αυτιά μου μουσική και φωτιά μιλάει για σάλπιγγες και δρόμους μοιάζει εμβατήριο.

Την αγαπάω την πατρίδα μου. Γι'αυτό που ήταν, γι'αυτό που πασχίζει να γίνει Βλέπω ακόμα ομορφιά εδώ: στα μάτια. Το δικό μας παραμύθι έχει όνομα, έχει υπόσταση.Δεν φεύγω από εδώ.

Μα θέλω αυτούς που δεν καταλαβαίνουν ,αυτούς που χλευάζουν και προκαλούν, αυτούς που δεν αγαπούν και δεν ξέρουν τι θα πει να έχεις δικό σου έναν τόπο, αυτούς θέλω να τους διώξω.Και νομίζω δεν είναι παραπάνω από τριακόσιοι και μένουν σ'ενα σπίτι που δεν θυμάμαι πως το λένε μα ακούω πως είναι βολικό.Και άκουσα ανθρώπους να το αποκαλούν μπουρδέλο και θίχτηκαν πολλοί κύριοι με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα.Τα αίματά τους άναψαν και θέλησαν να υπερασπιστούν τ'ανυπεράσπιστα.Τι υποκρισία.Τι ντροπή.

Θέλω όμως να ξεφορτωθώ και μερικούς άλλους που μοιάζουν ανεξάρτητοι και αντισυμβατικοί και θέλουν να τους αποκαλούν αναρχικούς μα δεν είναι γιατί κι ο Άσιμος αναρχικός ήταν και καθόλου βιαίος και δεν έφτιαχνε μολώτωφ να τις πετάει μέσα σε κτίρια και να καίει ανθρώπους.Μα αυτοί ίδιοι είναι με τους άλλους με τους παχυλούς μισθούς -τρέφονται όλοι από την ίδια ματαιοδοξία και μισανθρωπιά και δεν υπάρχει χώρος εδώ για τέτοιους.

Θέλω ακόμα να ξαναπώ πως εγώ δεν φεύγω από εδώ.Δεν κάνω σε κανέναν τη χάρη. Ο τόπος μου είναι όμορφος και οι άνθρωποί του όμορφοι κι αυτοί.Οι νέοι του έχουν καρδιά μεγάλη και κεφάλι φωτεινό με ιδέες σωρό και μυαλό κοφτερό.Κι εμείς δεν είμαστε η γενιά των xanax και των ναρκωτικών.Ακόμα κι αυτά δεν είναι δικά μας δημιουργήματα.Μας τα πασάρουν μόνο και μας ταϊζουν την κατάθλιψη με κουτάλες , μας πείθουν πως έχουμε μέλλον ενώ πριονίζουν ύπουλα κάτω από τα πόδια μας το παρόν.

Δεν είμαι υπεύθυνη ,κύριοι, γι'αυτό το μπάχαλο γι'αυτή την ασχήμια στην πατρίδα μου. Δεν είμαι , γιατί εγώ το μόνο που έμαθα να κάνω καλά είναι να διαβάζω και να ονειρεύομαι. Κι εσείς να μισείτε και να καταστρέφετε, να φωνάζετε σε έδρανα ή στους δρόμους και να πυρπολείτε το πιο ιερό : τη ζωή.

Εγώ έμαθα να αγαπάω. Έμαθα και πως ο άνθρωπος άμα αλλάζει είναι για το καλύτερο.Θέλω τώρα να μάθω να ζω και κανένας δεν έχει το δικαίωμα αυτό, να μου το στερήσει.

Στο Μάνο και στον Κωστή .

Οδός Ελλήνων

2010-05-05T18:18:00.003+03:00

Εκεί που η βία μετριέται με βία αυτοί που χάνουν είναι οι άνθρωποι.

Η σημαία μας πνέει μεσίστια, πάνω από τη σoρό της αξιοπρέπειάς μας.

Είναι αδιανόητο να σκοτώνονται άνθρωποι, εν καιρώ ειρήνης.

Για ποια δημοκρατία μου μιλάς;

φωτογραφία: εδώ

δαγεροτυπία (γαλλικά: daguerréotype)

2010-05-04T14:36:00.006+03:00

darkroom II by dinamzz

Θυμήθηκα αυτή την λέξη ,τη βαρύγδουπη που έχω για τίτλο. Τότε που την είχα πρωτομάθει την έλεγα συνέχεια για να τη συνηθίσω και συλλαβιστά μάλιστα για να την καταλάβω. Την πρωτοδιάβασα στα γαλλικά σ'ένα βιβλίο με υπέροχες γκροτεσκ περιγραφές, La maison de Claudine ήταν ο τίτλος του.

Περίπου διακόσια χρόνια πριν, που η φωτογραφία δεν είχε τη μορφή και ίσως την υποβαθμισμένη αξία που έχει σήμερα, οι δαγεροτυπίες ήταν από τα πιο όμορφα έργα τέχνης.Κάθε πορτραίτο ήταν τόσο καθαρό, διαυγές αληθινό. Με όλα του τα ψεγάδια να αποτυπώνονται.Μα κάθε δαγεροτυπία ήταν μοναδική.Δεν είχε αντίγραφο καθώς φτιαχνόταν μόνο μια φορά.

Όταν έμαθα για την ιστορία αυτή αποφάσισα πως το φιλμ θα είναι η μεγάλη μου αγάπη. Ίσως γιατί πλησιάζει τη φιλοσοφία εκείνης της εποχής πιο πολύ από τις τωρινές ψηφιακές που σίγουρα προσφέρουν δυνατότητες απίστευτες στο χρήστη μα δεν μυρίζουν ούτε στο ελάχιστο τόσο όμορφα ή τόσο αστεία (film is not dead it just smells funny) όπως το φιλμ. Και βέβαια, θέλω να αποκτήσω μια dslr.Μα δεν θα χαρώ τόσο, όπως τότε που έπιασα στα χέρια μου την F65.Που ήρθε από μακρυά και έγινε αγαπημένη.

Άλλωστε, είναι τέτοια η αδημονία που έχω κάθε φορά που τελειώνει ένα φιλμ ,μέχρι να το εμφανίσω και να το εκτυπώσω που δεν συγκρίνεται με την αμεσότητα των αποτελεσμάτων της ψηφιακής.Δεν ξέρω αν λέγεται συντηρητισμός αυτό.Θα προτιμούσα τη λέξη ρομαντισμός. Ύστερα, είναι κι ο σκοτεινός θάλαμος που μόνο σαν μοναδική εμπειρία μπορεί να βιωθεί.Στο σπίτι που κάποτε θα είναι δικό μου, ένα μικρό μικρό δωματιάκι θα είναι το ησυχαστήριό μου: ένας κατάδικός μου σκοτεινός θάλαμος. Και ελπίζω μέχρι τότε να μη σταματήσουν να υπάρχουν αποθέματα ασπρόμαυρων φιλμ.

νουνού.light

2010-04-30T00:14:00.003+03:00

Στον πεζόδρομο με τις άσπρες πλάκες,που τώρα πια μόνο άσπρες δεν τις λες ,μα θυμάται - ή υποθέτει πως θυμάται-πως κάποια χρόνια πριν ήταν άσπρες, συναντά δυο ημίψηλα κουτάκια από μπύρα.Είναι το ένα κοντά στο άλλο και μιλούν τα μυστικά που τους άφησαν όσοι προηγουμένως έπιναν. Είναι μια εικόνα αρμονική όσο και παράταιρη. Μυρίζει τον αέρα. Γιασεμί; Μπορεί και νυχτολούλουδο.Μπορεί και κάτι που του ξεφεύγει τώρα δα από τη μύτη. Θα μου πεις σημασία δεν έχει τόση. Πενήντα τρια βήματα μέτρησε για να συναντήσει φως έντονο που έβγαινε από το μικρό ψιλικατζίδικο της οδού Ψιψίνου.Τι αστείος δρόμος.Και πιο πάνω βρίσκεται η οδός Μπουρδέλου κι εκεί είναι μαζεμένες όλες οι κυρίες που κάθε πρωί επισκέπτεται μα όχι για τους προφανείς λόγους. "Γάλα έχετε;Εβαπορέ." Νεύματα από τον νεαρό ιδιοκτήτη. Το βρίσκει.Ρωτάει πόσο κάνει.Ένα δέκα.Εκατόν δέκα λεπτά δηλαδή.Θυμήθηκε -αλήθεια τούτη τη φορά-πως στα νιάτα του ήταν πολλά λεφτά αυτά.Πήγαινε σουπερμαρκετ και γυρνούσε πλούσιος. Μα τώρα αρκούν μόνο για ένα κουτί εβαπορέ.

Περπατάει τώρα τα πενηντατρία βήματα της επιστροφής του.Στο δρόμο συναντά μια γάτα με λειψό μάτι."Από καυγά",σκέφτεται,"μα αυτή έχει εφτά ζωές και κάπως πρέπει να τις ζήσει".Στα μισά της διαδρομής προσέχει όσα καθρεφτίζονταν στην πλάτη του πιο πριν.Δυο μικροί στα πεζούλια της μονοκατοικίας απέναντι από τη "Στροφή".Πίνουν μπύρες και ποιος ξέρει τι άλλο και χαζογελάνε.Μα είναι αλήθεια μικροί για να είναι έξω τέτοια ώρα περασμένες 2. Αύριο θα φωνάζουν γύρω στις 6 το απόγευμα πως και ο Γιάννης είναι καλά και ο Κώστας.Κάθε απόγευμα τα ίδια.Κι από τις στροφές αυτές όμως κανείς τους δεν ξεφεύγει-σαν να μη θέλουν.

Προχθές ανηφόριζε την πλατεία Θεάτρου.Μύριζε παντού ψοφίμι και αμμωνία.Βρώμα.Άνθρωποι σωρό ως εκεί που φτάνει το μάτι.Κι αστυνομικοί να τους αστυνομεύουν.Να μην παρεκτραπούν.Πόσο παραπάνω δηλαδή εμπόριο ναρκωτικών να κάνουν από αυτό που τους επιτρέπει το άγρυπνο από το φραπέ μάτι του νόμου; Σκατίλα.Όχι από αυτή τη μποέμικη ,από την άλλη την άσχημη, την αναπότρεπτη.

Δεν είναι η Αθήνα όπως λίγο παλιότερα. Άλλη πόλη.Φοβισμένη.Λουφάρει και κρύβεται από τους διώκτες της. Βαριανασαίνει τα βράδια στα στενά γύρω από τη Βερανζέρου και τη Συγγρού.Την πλημμυρίζουν λαμέ και στολίδια ψεύτικα που όμως το πρωινό φως δεν μπορεί να κάψει.Εκνευρισμός και νέφος και κομπάρσοι σε κάθε στενό οι κάτοικοί της να την θεωρούν γενέτειρα πολιτισμού και να διατυμπανίζουν πως μέσα στη μήτρα της κυοφορούνται ιδέες."Σάπιες ιδέες λέω εγώ.Κι εγώ σήμερα είμαι γέρος επειδή βαριέμαι.Επειδή βαρέθηκα.Επειδή το χρώμα δεν είναι πια χρώμα και οι άνθρωποι δεν κυριολεκτούν όταν λένε ευχαριστώ και παρακαλώ και τα λοιπά εργαλεία ευγενείας που μου μάθανε μικρός όταν ήμουν. Είμαι εικοσιεφτά μα τα βήματα μου με έκαναν εκατονεφτά σήμερα και κάθε τέτοια αλλόκοτη γκρίζα μέρα".Αυτά σκεφτόταν ο Στέλιος και έβγαλε το μπρούτζινο κλειδί για να ξεκλειδώσει την εξώπορτα της πολυκατοικίας στον μικρό πεζόδρομο με τα μεγάλα δέντρα στην καρδιά μιας μεγάλης πόλης με μικρές ιδέες.

Γαβ!

2010-04-26T16:10:00.005+03:00

Γέλα! (Το στήθος σου ανεβοκατεβαίνει απ'τους λυγμούς) Γέλα σου είπα.Μην αφήνεις κανέναν να σε επηρεάζει. Το βαγόνι σου έρχεται και πρέπει να προλάβεις. Μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί σου όσα έζησες. Κι όσα τα πέθανες , τα έθαψες, τα έφτυσες άστα πίσω. Να καίγονται, να καίνε, να ξεχαστούν. κι αυτήν πια την αγάπη που σημαίνει πως"μουλειπειςκαισεθελω" και το καμουφλαρουμε ολο αυτό με μια λέξη που υπήρχε από πάντα και μπορεί να σημαίνει κι άλλα πράματα! Την ασκήμια σου κοίτα στο πρόσωπο για να καταλάβεις πως σε χαράξανε όλοι αυτοί που λέγαν πως σ'αγαπούν. Μα για να είσαι δίκαιος, θαρρώ κι εσύ τους άφησες ουλές. Είτε βαθιές είτε επιφανειακές.Ύστερα, έρχονται τα χρόνια που διασκέδαζες να σε βρουν. Ξεροκατάπινες ποτά και έσερνες πεζοδρόμια στα πόδια σου. Κοιμόσουν με ήλιο πάντα και το κεφάλι σου χωρούσε όλους τους στίχους, όλα τα ποτάμια, όλες τις μουσικές. Να δίνεσαι, να ξοδεύεσαι, να πετάς. Όλα τα ήθελες, όλα τα έπραξες. Σωστά, χωρίς γνώση.Ατίθασα, ανέμελα.Ήθελες κάπου να σε περιμένει κι ένα κουτάβι.Να μπήγει τα κλάμματα, να θέλει βυζί κι εσύ να τρέχεις να το σηκώσεις, να το ταχταρίσεις, να το νανουρίσεις, να το προστατεύσεις. Ήθελες μα δεν πρόλαβες.Ή δεν προλαβαίνεις -ναι,τελικά δεν θα προλάβεις ή μπορεί και να μη θέλεις-ουφ!. Γιατί πια όλα μετριούνται με το ρήμα αυτό-το προλαβαίνω;Γιατί όλα έτσι να ζυγιάζονται για να ισορροπήσουν;Κι εσύ ακόμα ονειρεύεσαι και ρευέσαι τα όσα σε ενοχλούν χωρίς να σε νοιάζει τι λένε και τι θένε όλοι αυτοί που σου χτυπάνε στην πλάτη επίμονα τις κλεψύδρες του χρόνου.Ήθελες να αποτελείς έμπνευση μα δεν.Σε στίχους και ζωγραφιές δε θα σε βρεις, σε φωτογραφίες όχι ακόμα, μόνο σε μια χαρτοπετσέπα τσαλακωμένη από τα χρόνια με στυλό μπικ μπλε και χαμηλωμένα μάτια αφού διάβαζες "όλα τα ονόματα".Η αύρα σου είναι σκοτεινή και διαλύεται από τα φώτα γι'αυτο είναι δύσκολο να σε πλησιάσει ακόμα κι άντρας που έχεις δίπλα σου.

Κοιτάς τα σκυλιά και τα ζηλεύεις που μπορούν και δαγκώνουν αφού εσύ με τόσες εξαγωγές δεν έχεις δόντια κοφτερά πια.Κι έτσι θα μείνεις,να ξέρεις. Στην αθήνα που μέρα με τη μέρα ασχημαίνει, γεμίζει γκέτο και κάτουρα και ναρκωτικά κι άλλα και πουτάνες και κλέφτες και εγκληματίες και οραματιστές πολιτικούς που αυτοί είναι από όλους οι χειρότεροι-εκεί μέσα σ'αυτό το μπουρδέλο σάρέσει να ζεις και ψωνίζεις λουλούδια σε μικρά γλαστράκια να ξορκίσουν λίγο τις βρωμιές -λες και γίνεται.Ύστερα, στην μικροσκοπική κίτρινη κουζίνα σου μαγειρεύεις φαγητά χορταστικά,πεντανόστιμα για να ευχαριστήσεις και να ευχαριστηθείς.Διαβάζεις μετά κάτι, σου έρχεται στο μυαλό πως κάτι άλλο πρέπει να γράψεις κι έτσι περνάει ολόκληρη η μέρα όταν δεν έχεις υποχρεώσεις ακαδημαϊκές.Μα αυτά είναι τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα και δεν τα βαριέσαι ποτέ είτε είσαι στο μικρό σου σπίτι είτε στο άλλο το πιο μεγάλο με τα μαύρα τα μάρμαρα που τώρα το καλοκαίρι θα είναι πιο δροσερό και θα έχει και μια βουκαμβίλια να μεγαλώνει, να πλέξει γύρω από τα κάγκελα τα φουξ φύλλα της.Σκέφτεσαι,σκέφτεσαι,σκέφτεσαι το κλείνεις, το βουλώνεις, δε μιλάς.Φιλάς,αγκαλιάζεις ,αγαπάς, υπάρχεις κι όλα αυτά θα έπρεπε να σου είναι αρκετά μα η ματαιοδοξία η ανθρώπινη είναι σαν τη μους.Πάντα θα θες και λίγο ακόμα,που δεν είναι λίγο ποτέ μα απ'το μπωλ τελειώνει και το μίξερ χτυπάει καινούρια υλικά,να δέσουν μεταξύ τους,να γλυκαθείς ξανά.Εσύ, εγώ, ο τάδε κι ο δείνα μέχρι να μας πιάσει ίλιγγος και να πέσουμε με τον κώλο στην άσφαλτο για να δούμε πως τελικά πονάει πραγματικά, θα θέλουμε κι άλλο.

ghosts

2010-04-23T03:54:00.005+03:00

Τηγάνιζε πατάτες. Λεπτοκομμένες τις είχε σε τριγωνάκια,αλατισμένες- να είναι νόστιμες.Ανακάτεψε σε μια λεκάνη τέσσερα αυγά, έκοψε το μπέικον σε μικρά κομματάκια, έβαλε το αντικολλητικό τηγάνι της να κάψει.Ομελέτα, φαγητό απλό, χορταστικό,λιπαρό-θα πρόσθετε ο διαιτολόγος. Μα τη την ένοιαζε;κάτι να φάνε , να γεμίσει το στομάχι τους έπρεπε τώρα. Το μωρό έκλαιγε στην κούνια του ,ο άντρας κοιμόταν και ροχάλιζε τόσο δυνατά από την κούραση που τον φόρτωνε η μέρα του στη σκατοδουλειά. Να τελειώνει με το φαί και να πάει να νανουρίσει το μπέμπη. Γρήγορα πριν ξυπνήσει ο μεγαλύτερος.Χαμογέλασε μόνη της με τη σκέψη πως στην ουσία είχε δυο μωρά στο σπίτι.

Τα μάτια της έπεσαν στο απέναντι παράθυρο, ορθάνοιχτο το θυμάται χρόνια τώρα, με τις γρίλιες απ'τα πατζούρια να ξεφτίζουν και να μαυρίζουν, να χτυπάνε σε κάθε φύσημα των ανέμων και να κλαίνε σπαρακτικά τα βράδια. Είχε ακούσει την πιο τραγική ιστορία από το στόμα της γερόντισσας του τρίτου. Η γυναίκα που έμενε σ'εκείνο το σπίτι, είχε μόλις γεννήσει. Ένα μωρό πανέμορφο για ολονών τα μάτια εκτός από τα δικά της. "Μα τι ξέρουν οι άλλοι;",μονολογούσε. "Αυτό το πλάσμα που βγήκε από τα σπλάχνα μου είναι πιο άσχημο κι από την ασχήμια". Δεν το αγαπούσε, το βασάνιζε,δεν το ήθελε. Ώσπου μια μέρα το αποφάσισε πως σωστό ήταν να το ξεφορτωθεί. Άνοιξε το παράθυρο και το πέταξε έξω.Πόσο τραγικό.

Η Ελένη δεν ήθελε ούτε να σκέφτεται αυτές τις εικόνες, μα το παράθυρο ήταν εκεί απέναντι και της θύμιζε όλα τα θλιβερά και τα αδιανόητα.Έτρεξε να αγκαλιάσει το παιδί της μα δεν το βρήκε στην κούνια του.Και ήταν περίεργο που έλειπε κι ο άντρας της. Ξαφνικά όλα φάνταζαν ήσυχα, αθόρυβα.Η κούνια ήταν άθικτη σαν από χρόνια και η κάμαρα της κι αυτή άψογη, χωρίς ζάρες στην κουβέρτα που είχε καιρό να την σκεπαστεί.

Ύστερα,τα μάτια της κύλησαν ως την γυαλιστερή επιφάνεια απ'το σαμοβάρι. Ήταν εκείνο το πρόσωπο, που πια είχε ρυτιδιάσει και τα μαλλιά που ήταν γκρίζα μα ακόμα μακρυά πλεγμένα σφιχτά.Αναγνώριζε τη γυναίκα που μισούσε το μωρό της σ'αυτό το πρόσωπο.Ήταν ξεκάθαρο τώρα πια. Όπως ξεκάθαρη δηλώθηκε και η μετάνοια της παρόλο που ήταν αργά.

Το άλλο πρωί η γάτα της νιαούριζε, να ΄ρθουν οι άνθρωποι να την μαζέψουν απ΄την ξύλινη κουνιστή πολυθρόνα , αφού ξεψύχησε έχοντας για μια φορά -μοναδική- παραδεχτεί τα λάθη στον εαυτό της.

εφτά μαύρα φορέματα

2010-04-12T17:43:00.000+03:00

Τη νύχτα που το φορούσες είχες τα νύχια σου βαμμένα μωβ και τα μάτια σου σκούρα. Οι μπούκλες σου ξανθές και το βλέμμα σου φορτωμένο σκέψεις. "Eres muy bonita!" σου είπε με έκσταση ο ισπανός με τα παιδικά μάτια.Τον πίστεψες-δεν διεκδικούσε κάτι από εσένα. Βότκες, μακαρόνια, πατατάκια και λοιπά λέρωναν το πάτωμα. Φωνές βούιζαν τριγύρω κι εσύ κρεμόσουν από τα κάγκελα , ρίχνοντας το κεφάλι στο κενό ενώ ο λαβύρινθος μέσα στο αυτί σου παλλόταν από την πιο θλιμμένη μουσική.

Ήταν απόγευμα όταν έτρεχες να τους συναντήσεις. Αργοπορημένη όπως πάντα χωρίς άγχος μήπως σε παρεξηγήσουν. Οι ελιές μέσα στις γλάστρες και ο ουρανός από γυαλί μαζί με τα μικροσκοπικά φωτάκια να λαμπυρίζουν στο χώρο, σου έφτιαξαν τη διάθεση. Πίνατε μπύρες και γελούσατε με την πράσινη τσίχλα που κόλλησε αυθάδικα πάνω στο ολοκαίνουργιο μαύρο σου φουρό. Η Λήδα είχε τα πιο όμορφα μάτια που είχες δει ποτέ, εκείνη τη μέρα.

Διαλεγμένο με προσοχή ,όπως και τα προηγούμενα, με μια αγάπη για το χρώμα του, συμβολικό της εμμονής σου με τη μελαγχολία, το φόρεσες Ιούλιο μήνα στα γενέθλια του πιο αγαπημένου. Έκλεινε τα 57. Ο κήπος είχε λογής λουλούδια και είμασταν όλοι εκεί για να του ευχηθούμε.Στην παρέα και μια μικρή κοπέλα που δε θα έβγαζες από την καρδιά σου τα επόμενα χρόνια. Οι ώμοι σου ήταν ακάλυπτοι και η μοναδική παραφωνία στο μαύρο ήταν η λεπτή, λευκή κορδέλα που έδενε κάτω από το στήθος.

Με τα πόδια γυμνά, στολισμένα με πέδιλα είχες χωρέσει σε εκείνο το μαλακό βαμβακερό ύφασμα που άφηνε εκτεθειμένη την πλάτη σου και τις κλείδες καθώς έπεφτε καταλήγοντας σε αυλάκια στα γόνατά σου.Είδες, τότε,το πιο όμορφο φυλαχτό, ένα ξύλινο σκαλιστό να κρέμεται στο λαιμό ενός φίλου διαλεχτού.Σου είπε πως η γυναίκα που του το έδωσε ήταν από χώρα μακρινή και ζεστή. Τη θυμάσαι να κοιτά έναν καθρέφτη σ'εκείνη τη φωτογραφία με το στήθος της ξεσκέπαστο-τόσο όμορφη ,τόσο εκφραστική. Είχες θαυμάσει πολύ αυτόν τον έρωτα και οι τρίχες στο μπράτσο σου ανασηκώθηκαν.

Ο Σεπτέμβρης ,δυο χρόνια πριν, ήταν από τους όμορφους που σε είχαν υποδεχτεί,με υποσχέσεις για ξεκινήματα και προόδους. Βγήκες από τον ηλεκτρικό κι έφτασες στον πεζόδρομο του Θησείου. Ο φίλος και η φίλη που σε περίμεναν σε είχαν δει από μακρυά. Ήταν κοντό το φόρεμα με μανίκια μακρυά που κάθε τόσο τα τραβούσες , να καλύψουν τα δάχτυλα αφού έτρεμαν από το κρύο.Ο Χρήστος σου δώρισε ένα άτσαλο κομπλιμέντο για τα ασπρουλιάρικα πόδια σου κι έσκασε σε γέλια τρανταχτά. Του φώναξες αστείες απειλές κι άλλα φανταστικά μαλώματα.

Το σιδέρωνες προσεκτικά, να μην το τσακίσεις.Ήταν μακρύ, έδενε στο λαιμό,τόνιζε τη μέση κι έφτανε μέχρι τους αστραγάλους σου.Το στόλισες με μια ζώνη φορτωμένη ασημένιες πόρπες κι ένα ζευγάρι σανδάλια.Βγήκες. Νύχτα fantaseed με χορούς τρελούς και πράσινες μπύρες να γεμίζουν τα μάτια και το στομάχι σου. Κέφι μέχρι τις ρίζες των μαλλιών και η αίσθηση πως το χρυσόψαρο και ο μικρός αδερφός δε θα χαθούν από τη ζωή σου, γιατί έτσι.

Τον φαντάστηκες να σε γδύνει από εκείνη την πρώτη νύχτα.Το φόρεμα με τα τούλια στο τελείωμα που σ' έκανε να μοιάζεις μπαλαρίνα θα έπεφτε στο μωσαϊκό του λίγες μέρες αργότερα. Είχες βαλθεί να ξεριζώσεις όσο τρυπητό ύφασμα σκέπαζε το στέρνο σου καθώς διαρκώς το τραβούσες προς τα πάνω.Κίνηση χαρακτηριστική της αμηχανίας σου για τον όμορφο μελαχρινό που καθόταν αντικριστά σου. Αερικά και εισιτήρια από φωνές τραγουδιστών προσπαθούσαν μάταια να σου αποσπάσουν την προσοχή.Ήθελες να χωθείς στο στόμα του ή στην αγκαλιά του ή στα μάτια του-όλα αυτά που αργότερα συνέβησαν αβίαστα.Από τότε έγινε το αγαπημένο σου μαύρο ρούχο.

ξόδι

2010-04-10T21:35:00.003+03:00

Κάθε της σχέση με ανθρώπους ενείχε τη λέξη πελατεία. Από τους άντρες που κάθε βράδυ έχωναν αβίαστα το πουλί τους μέσα της, μέχρι τη μάνα και τη γιαγιά της που περίμεναν τα χρήματα με διεσταλμένες κόρες και παλάμες ιδρωμένες.Η Λητώ συνειδητοποιούσε πως δεν θα μπορούσε να τραβήξει για πολύ αυτή η ιστορία. Μαθημένη σε ανέσεις από μικρή, κύλησε σε εύκολα μονοπάτια που την εφοδίαζαν με χλιδή και ασφάλεια-νόμιζε. Πατημένα τα είχε τα τριάντα χρόνια. Πληθωρική, όμορφη, γυναίκα. Με χάρες ζηλευτές στο μάτι. Τα χείλια και τα λαγόνια της τραβούσαν πάνω τους όλα τα βλέμματα και γέμιζαν λαγνεία αυτά των αντρών. Χωρίς αισθήματα ζούσε, με καταχρήσεις σωρό και νόμιζε πως όλα αυτά ήταν η ζωή που ζητούσε κι ονειρευόταν. Τα πάρε -δώσε που είχε με τους ανθρώπους,για λόγους υλιστικούς άρχισαν να την φθείρουν πια. Τριβόταν και μούλιαζε με τις ώρες μέσα στην ολοστρόγγυλη μπανιέρα της, εκεί ανάμεσα στα μπούτια, για να καθαρίσει, να απομακρύνει όσα της φαίνονταν μιαρά. Μα του κάκου. Ένιωθε σάπια, αλλαγμένη, λίγη. Αναζητούσε αλήθειες στα βιβλία. Κάτι να γεμίσει-να την γεμίσει. Σιχαινόταν το κορμί της που δεν μπορούσε να αντισταθεί και διαρκώς αποζητούσε ξένα σώματα για να κορέσει την όποια επιθυμία της κι ας το δικιολογούσε λέγοντας πως είναι η δουλειά της.

Δεν είχε νιώσει ποτέ της πράγματα δυνατά, ξεχωριστά. Δεν το επέτρεπε στον εαυτό της. Μόνο όταν μαγείρευε και οι μυρωδιές μπούκωναν τα ρουθούνια της ονειρευόταν πως ζει σε άλλη εποχή και πως έμπαινε μέσα της φως για λίγο. Ίσως κι όταν έφταναν στ'αυτιά της μουσικές φερμένες από αλλού, ίσως και τότε ν' αναριγούσε. Κι όλα αυτά μέχρι να αισθανθεί τη μήτρα της να τρέμει. Τότε ,όλα , ξαφνικά κινούνταν ακαθόριστα , χαοτικά. Σαν υπνωτισμένη άνοιγε τα πόδια της για να δεχτεί τον εκάστοτε επιβήτορά της. Μετά πάντα ένιωθε οίκτο, για τον εαυτό της κυρίως,για τους άλλους έπειτα. Τις φορές εκείνες, σκεφτόταν τις φυγές που κάθε τόσο σχεδίαζε μα δείλιαζε να πραγματοποιήσει: άλλες θεαματικές, φλύαρες, πομπώδεις, άλλες χωρίς μιλιά, πιο ειλικρινείς, πιο οριστικές.

Τη λύση της την έδωσε το όνειρο. Μάτια και μαχαίρια φιγουράριζαν εκεί μέσα σε θέσεις περίοπτες. Και αίματα μαύρα. Άσχημο όνειρο ποτισμένο πίκρες και τύψεις που αφειδώς ένιωθε εκείνη. Ήρθε το πρωί που αποφάσισε να τα τινάξει όλα στον αέρα. Γυμνή βουτώντας στη μπανιέρα της σκέφτηκε προσεχτικά όλες τις λεπτομέρειες. Δε θα έπαιρνε τίποτα μαζί. Θα άφηνε μια "διαθήκη", όλα της τα λόγια γι'αυτούς που σαν σκυλιά αλυχτούσαν πάνω από τη ζωή της. Τη μάνα, τη νόνα της , τους φίλους, τους μικρούς τους τιποτένιους. Ένα γράμμα μεγάλο, περιεκτικό. Θα έπαιρνε τα χρήματα και δυο βιβλία αγαπημένα και θα έφευγε. Να μην την αναζητήσουν πουθενά θα τους έλεγε και πως τους μισούσε. Από εκείνη λιγότερο, μα ναι, ήταν μίσος αυτό που χρόνια έκραζε μέσα της. Ρούφηξε βιαστικά και άκομψα τον καφέ της, στάζοντας πάνω στο στήθος και τη φανταχτερή φούστα της. Όλα της φαίνονταν σημαδιακά εκείνη την ώρα. Κι αυτός ο λεκές στο ρούχο τόνιζε πως ήταν ώρα να το πετάξει, ξανά να μην φορεθεί όπως και η παλιοζωή που είχε φτιάξει μέχρι τώρα. Δεν ήταν για τα μέτρα της όλα αυτά. Μα και η δύναμη που χρειαζόταν η φυγή της , πάλι δεν έφτανε.

Στο φέρετρο το λευκό -σύμβολο της αγνότητας που εκείνη δεν είχε ποτέ μέσα της μα αποζητούσε όσο τίποτα- ακουμπούσαν δυο βιγόνιες.Το παιδί που την βρήκε τυλιγμένη με το πράσινο μαντίλι της και μάτια να λείπουν από τις κόχες τους,μονολόγησε πως δεν ήταν σωστό να φύγει χωρίς τιμές. Ήταν αυτό κι ο σκύλος του, που κατουρούσε δίπλα από το λάκκο, οι τελευταίοι που την συνόδεψαν. Με ψαλμούς και αποχαιρετισμούς κανείς δεν σκέφτηκε να την στολίσει. Κι εκείνη χαχάνιζε από ψηλά με έναν θυμό, καθώς δεν θα γυρνούσε πια για να τους φτύσει όλους έναν-έναν εκείνους που την θεωρούσαν σκουπίδι.

~ ΄~

foto:

Walker Evans

άτιτλο

2010-04-01T12:41:00.003+03:00

Οι σκιές τους έτρεμαν σχηματίζοντας αλλόκοτα συμπλέγματα. Παρατηρούσε εκείνος τον λευκό τοίχο μην μπορώντας να βγάλει νόημα για το τι ήθελαν να πουν τα σώματα-όχι πως ήταν αυτό που τον ενδιέφερε την ώρα εκείνη. Η μυρωδιά τους ήταν μια ακόμα ακατανόητη αίσθηση: ζεστή, γλυκιά, αέρινη, στιγμάτιζε τις ώρες τους. Τα μικρά κεριά φέγγιζαν μα όχι αρκετά μπροστά στον έρωτα που εκτυλισσόταν κάτω από τις φλόγες τους. Ένιωθε τη μήτρα της να κοχλάζει και το στομάχι της να στριφογυρίζει ακατάληπτα σε μουσικούς ρυθμούς καθώς η γλώσσα του ζωγράφιζε κύκλους γύρω από τον μικρό αφαλό της. Ήταν μια από τις πολλές φορές που ταξίδευαν στην ίδια ζάλη. Ψέλλιζε ασυναρτησίες εκεί δίπλα στο αυτί του,σαν να έδινε χρησμούς την ώρα που εκείνος ήταν μέσα της. Μα ακόμα και η λέξη οργασμός φάνταζε λίγη μπροστά στο σκηνικό που έστηναν οι δυο τους.Εκείνη θυμόταν το χαρακτηριστικό μειδίαμά του όταν πρώτη έφτανε σε ύψη, μη μπορώντας να τον περιμένει κι έπειτα που ανήμπορη πια περίμενε τα δικά του μουγκρίσματα, τη δική του οργή. ήταν το δικό της χαμόγελο που έλαμπε.Αυτές οι στιγμές είχαν πάντα κόκκινο χρώμα και σαν ξεχωριστή επένδυση τα κορμιά τους. Είχαν ένταση τέτοια που οτιδήποτε άλλο έμοιαζε ευτελές και αδύναμο.Μπλεκόταν η κυριαρχία με την υποταγή σε χορούς ατέλειωτους και το αποτέλεσμα απερίγραπτο για τα ξένα μάτια.
Έπειτα, ηρεμούσαν με αναπνοές γρήγορες που σιγά-σιγά λουφάζανε και ήταν σαν να της μετέδιδε το περίφημο μούδιασμά του με τόση ζέση, που οι παλάμες κι ο λαιμός της έκαιγαν .Ύστερα, τυλίγονταν σε αγκαλιάσματα τρυφερά, σφιχτά, απαραίτητα. Η διαδοχή των στιγμών τους ήταν αρμονική κάθε φορά, χωρίς επιτήδευση, χωρίς δισταγμούς. Η ολοκλήρωση ξεχείλιζε από τις κοιλότητές τους, και κάλυπτε τα όποια κενά, δημιουργώντας προσδοκίες για την επόμενη επανάληψη.

Felix qui nihil debet.

2010-03-25T18:57:00.002+02:00

Μισοαρχινισμένα κείμενα που μαρτυρούν πως τίποτα το σπουδαίο δεν θέλουν να πουν, απλά υπήρξαν το γέννημα ολιγόλεπτου οίστρου που τον διαδέχτηκε η απογοήτευση.

Για ποιον να πω; Όταν όλους τους αγαπημένους δίπλα μου τους έχω κι όταν αυτοί που με στενοχωρούν είναι μακρυά και κρυμμένοι καλά κάτω από τα χρόνια. Περιγράφω την ασχήμια με τόσο απλά λόγια για να την αποδώσω όσο μπορώ πιο σωστά και πάλι δεν την συνειδητοποιώ. Η ευτυχία κρατάει κλάσματα του δευτερολέπτου και δεν θέλω τίποτα καινούριο. Σαν να τα έχω ζήσει και να τα έχω χάσει σε μια στιγμή όλα. Τα αντιφλεγμονώδη δεν κάνουν καλή δουλειά και πονάω δυο μέρες τώρα. Μάλλον είμαι χαλασμένη. Μαζί με τις κράμπες στην κοιλιά έχω ημικρανία και τα ρέστα. Απλά , καθημερινά, δυσάρεστα όμως. Νομίζω όλα συμβάλλουν στην αντικοινωνικότητά μου. Που θέλω να βλέπω κόσμο αλλά και να τους κρατάω σε απόσταση γιατί φοβάμαι μήπως δεν γεμίσω πάλι.

Με το ζόρι τρώω. Μπουκιές στα πεταχτά σήμερα. Μόνο σοκολάτα μου κάνει κέφι. Η σεροτονίνη που μου χρειάζεται. Κλεισμένα ραντεβού γι'αύριο με φιλενάδες σε εισαγωγικά που θα δω μετά από καιρό και θα κάνω να ξαναδώ άλλο τόσο. Να μείνω στο κρεβάτι μια μέρα θέλω να διαβάσω τον μουρακάμι, να δω τι έχει κι αυτός να μου πει.Άμα νιώθω τόσο άδεια είναι καλό ή κακό; Ή και τα δυο; Το επιλέγω κάτι φορές για να αποφορτίζομαι , όπως και το να τα βλέπω πιο ελαφριά τα δεδομένα από ότι είναι. Μα την επόμενη μέρα ζυγίζουν καντάρια από συμπαγές υλικό. Έδωσα τα φιλμ για εμφάνιση κι έχω κάτι να περιμένω. Αύριο θα βγω εξόρμηση πάλι. Πάλι άδεια όμως θα νιώθω. Είναι οι μέρες περίεργες, να προκαλούν ανακατωσούρα και ναυτία.Άμα τους αφήσω όλους να φύγουν και αρχίζουν να μου λείπουν τότε θέλω να δω πως θα είμαι. Άλλα δεν αρκεί να κάνω πειράματα, πρέπει να τα διεξάγω σωστά και κουράγια δεν έχω πια- γερνάω μέσα μου.

Άτροπος

2010-03-21T13:43:00.001+02:00

Δηλητήριο πηχτό, σαν μαύρο ζουμί ξεπηδούσε από τις φλέβες και τ' αυτιά της. Οχιά δεν ήταν. Μόνο απελπισμένη και τρομαγμένη.Τα σκοτάδια που έσερνε μαζί με τα πόδια της άρχισαν να γίνονται απειλητικά. Άκουγε φωνές και μακάριζε όσους είχαν στόματα χαμογελαστά, όσους ακόμα μπορούσαν να ελπίζουν.

Εκείνη είχε μυαλό σε διαρκή ενάργεια. Θαρρώ φώτιζε το περίγραμμα του κεφαλιού της κι έμοιαζε με οσιομάρτυρα σαν αυτούς που βλέπουμε ζωγραφισμένους στους τοίχους εκκλησιών. Ήταν πάντα καθαρή, ντυμένη με ρούχα φτωχικά -πάντα μαύρα- μα περιποιημένα. Την κοιτούσα και νόμιζα πως θα εξαϋλωνόταν. Μιλούσε με γνωμικά , παροιμίες, φράσεις παρμένες από αλλοτινούς καιρούς και όταν σχημάτιζε δικές της προτάσεις είχαν πολλά ερωτηματικά στο τέλος τους. Αμφέβαλλε για τα πάντα εκτός από τον εαυτό της. Διάβαζε πολύ και από όλα. Δεν απέρριπτε τίποτα με την πρώτη ματιά. Στη ζωή της είχε δοκιμάσει τα πάντα , όσα ο νους σου μπορεί να χωρέσει, μα είχε τόσο έντονη την αίσθηση του δίκαιου, που φρόντιζε οι πράξεις της να έχουν συνοχή και κανέναν να μην αδικούν. Έγραφε πολύ. Σε παλιόχαρτα, σε τετράδια δερματόδετα, σε ό,τι έβρισκε.Έγραφε με μολύβι απαλό και προσεκτικά πάνω στις γραμμές τα γράμματα να μην χοροπηδούν και ασχημαίνουν το έργο της.

Το έργο της που ήταν σημαντικό και βαρύ. Από τις άλλες αδερφές της ήταν η πιο γερασμένη, η πιο σκυθρωπή, η πιο προσηλωμένη και σοβαρή. Με τα κοφτερά ψαλίδια της έκοβε αυτό που είχε υφανθεί ,τη στιγμη που είχε γραφτεί πως έτσι πρέπει να γίνει. Τύψεις δεν είχε. Ήταν μια δουλειά που έπρεπε να γίνει - μια δουλειά όπως όλες οι άλλες μόνο που η δικιά της κόστιζε ζωές.

Τη μέρα που την είδα σε αυτή την κατάσταση την ξέφρενη, δε μπορούσα να καταλάβω τι γινόταν.

Λίγο αργότερα μου εξήγησε πως η ώρα της είχε φτάσει. Ήταν πια θνητή. Την λυπήθηκα γιατί σκέφτηκα πως έπρεπε να διαχειριστεί κάτι που δεν γνώριζε. Η ζωή η δική της ήταν συνυφασμένη μόνο με το θάνατο άλλων κι όχι με το τέλος το δικό της.

Είχε κάτι το τελεσίδικο εκείνη της η παρουσία. Πέθαινε και όλα πάνω της το μαρτυρούσαν. Θα ήθελε να έχει λίγη γαλήνη μέσα της παραπάνω. Από αυτή που έδινε όταν μιλούσε. Λίγη γλύκα περισσή να είχε φυλάξει για τον εαυτό της. Έτσι μου είπε και χάθηκε.

"words dry and riderless"

2010-03-20T18:15:00.008+02:00

Είναι πολύ εύκολο και ανώδυνο να σε χαρακτηρίσει ένας άνθρωπος που δεν σε γνωρίζει, αποδίδοντάς σου κατηγορίες για βαριάς μορφής ασθένειες, από τις οποίες βέβαια δεν πάσχεις, αλλά τελικά μπαίνεις στην διαδικασία να σκεφτείς "μήπως και;".Ταυτόχρονα μια τέτοια συμπεριφορά είναι δηλωτική ενός αμυνόμενου ατόμου.

Γενικά, παρατηρώ πως οι άνθρωποι γινόμαστε σκληροί και επιθετικοί, δυναμικοί εκ του ασφαλούς πίσω από οθόνες και δεν αντιμετωπίζουμε με κατανόηση πραγματική τα όσα μας λένε, προκειμένου να προστατευτούμε και να μην εκτεθούμε.

Φτάνουμε στα όρια της παρεξήγησης και μετά που χρόνος για εξηγήσεις και επεξηγήσεις.

Είμαι συναισθηματική μα τα τελευταία χρόνια ξέρω να ισορροπώ τα όσα μου συμβαίνουν με τη λογική. Έχω σαν αρχή μου να μην κατηγορώ αβάσιμα τους ανθρώπους, μα αν νιώσω πως θίγομαι σίγουρα αντιδράω. Δεν αντέχω να υποκρίνομαι κι ας έχω καταλάβει λάθος. Που σίγουρα συμβαίνει αρκετές φορές.

Το θέμα μου είναι πιο απτό. Το ανέφερα στην αρχή, μα θέλω να το ξεδιαλύνω: είναι εξαιρετικά απλό να αρχίσεις να διατυπώνεις θεωρίες μπροστά τα μούτρα κάποιου και να τον χαρακτηρίζεις με άνεση όπως εσύ νομίζεις. Καθόλου σύμφωνη δεν με βρίσκει μια τέτοια συμπεριφορά. Έχω μάθει να ακούω, να διαβάζω, να βλέπω πίσω από τα πράγματα και έχω μάθει να κάνω την χαζή εκεί που βλέπω ότι δεν υπάρχει διάθεση επικοινωνίας. Είναι τόσο κουραστικό να προσπαθήσεις να πείσεις έναν άνθρωπο με παγιωμένες απόψεις και ευτελή επιχειρήματα που στην τελική σου είναι αδιάφορος.

Γενικά έχουμε την τάση όταν οι καταστάσεις είναι στενάχωρες να χρησιμοποιούμε πομπώδεις επιθετικούς προσδιορισμούς και περιγραφές για να «πλήξουμε» τον αντίπαλό μας. Το κάνουμε όλοι και είναι ειλικρινά πολύ άσχημο και φορτικό. Ο καθένας μας τρέφει έναν εγωισμό που πρέπει να μεγαλώνει γιατί έτσι μας έχουν μάθει. Μα εγώ, δεν θέλω να είμαι τέτοιος άνθρωπος. Διαπιστώνω , πως παρά τις ανασφάλειές μου, τις αληθινές ή τις πλασματικές υπάρχει κι ένας κακός εγωισμός που βγαίνει στο φως σε ακατάλληλες στιγμές. Στην ουσία αυτό που γίνεται είναι η δική μου διάθεση να κλονίζεται και να επηρεάζεται αρνητικά , πράγμα που καθόλου δεν μου αρέσει.

Συχνά μου συμβαίνει να μην ξέρω ακριβώς πώς να εκφράσω κάποιες ανησυχίες μου με αποτέλεσμα να μην γίνομαι αντιληπτή και να υποσκελίζομαι από ανθρώπους με ευγλωττία μεγαλύτερη και πιο «ξεκάθαρες» απόψεις. Τότε νιώθω λιγοστή ,χωρίς πάλι να υπάρχει λόγος.

Βέβαια τι νόημα έχει να φυλάς μέσα σου πράγματα αν δεν μπορείς να τους δώσεις ζωή και να τα εκφράσεις, ώστε να τα γνωστοποίησεις στους άλλους;

Δεν μου αρέσουν οι επιθετικές συμπεριφορές. Όταν τύχει να φωνάζω , νιώθω ανόητη καθώς καταλαβαίνω πως χρησιμοποιώ τη φωνή μου σαν μέσο πειθούς -μέγα λάθος. Νιώθω επίσης ανόητη,όταν με κατσαδιάζουν και με νουθετούν άνθρωποι άγνωστοι σε εμένα, μόνο και μόνο επειδή τους εμπιστεύτηκα 5 πράγματα σημαντικά για εμένα. Ωστόσο, έχω πάψει να στενοχωριέμαι για τέτοιου είδους μικρότητες. Είναι που με τα χρόνια κατέχει και ο κυνισμός ένα μέρος του μυαλού μου, όσο ευαίθητη κι αν είμαι.

La valse des monstres

2010-03-19T19:23:00.007+02:00

Όλα τα πράγματα έχουν βαρύγδουπους τίτλους και σημασίες. Κάθε κτίριο, κάθε κτίσμα, κάθε ταινία, κάθε πρωτοβουλία, κάθε αγγελία. Στον ηλεκτρικό, στο σταθμό της Βικτώριας που τα πλακάκια ίσως και να θύμιζαν ξεπλυμένο θαλασσινό γαλάζιο αν ήταν πιο καθαρά ή πιο καινούρια, ακούω με τεντωμένα αυτιά γνώριμες νότες: είναι το Valse des monstres.Eκείνη τη στιγμή τίποτα δε μου φάνηκε πιο ταιριαστό. Η αλαζονεία που είδα γραμμένη και η υπεροψία μαζί με έντονες δόσεις εγωσιμού ήρθαν στα μάτια μου μπροστά και τα έκαναν θολά. Μα οι άνθρωποι ποτέ δεν ξέρουν που να σταματήσουν.Δεν τους νοιάζει να σε πειράξουν , να σε ενοχλήσουν, να σε μειώσουν, να σε υποσκελίσουν. Δεν τους νοιάζει αν αγαπάς και πως. Θέλουν μόνο να παίρνουν τα κεκτημένα τους πίσω. Αυτά που θεωρούν πως τους ανήκουν, όσος καιρός κι αν έχει περάσει, όσα επεισόδια κι αν έχουν χαθεί. Η δύναμή τους αυτή στηρίζεται σε ένστικτα και εμμονές. Και προχωρούν με γνώμονά αυτά για νέες λεηλασίες.

Άσχημες σκέψεις για πολύωρες και αδιέξοδες συζητήσεις. Μα η διάθεσή μου από χθες είναι γκρι σαν την άσφαλτο και μυρίζει όπως τα βαγόνια του ηλεκτρικού και κανείς άλλος δεν φταίει εκτός από εμένα. Όλο ένα "γιατί" τριβελίζει το μυαλό μου κι ευτυχώς στοχεύω πλέον την απάντηση.

Δεν είχα πάρει το αυτοκίνητο στην Αθήνα ποτέ.Η ανασφάλεια μου μου προσάπτεται κι από γνωστούς κι από αγνώστους λες κι όλοι αυτοί έχουν προλάβει να τη βγάλουν από το λεξιλόγιο κι από κάθε τους πράξη.Λοιπόν, χθες αποφάσισα πως ήταν η ώρα.Εξοπλίστηκα με δίπλωμα,άδειες και ένα χιλιοπαιγμένο cd με πασχαλίδη για συντροφιά κι έβαλα πλώρη για Ίλιον. Δεν βούλιαξα κανέναν, δεν πάτησα κανέναν. Ένιωσα ελεύθερη και πως κάτι κατάφερα μονάχη μου επιτέλους. Αυτό το μικρό, το τιποτένιο κάτι. Προχθές φωτογράφιζα με την αναλογική ανθρώπους που σουλατσάριζαν στην ερμού και στο μοναστηράκι. Έχω 5- 6 φιλμ ανεμφάνιστα και καθόλου χρόνο να διαθέσω για σκοτεινό θάλαμο.Έχω και το δέμα με τα βιβλία στο ταχυδρομείο- το ζώο που ξεψυχά πρέπει να έχει ψοφήσει μέχρι τώρα.

Ευτυχώς έρχεται το σάββατο ,να βγούμε Χρύσα με προορισμό αλκοολικούς σταθμούς.Δε με νοιάζει που, τι μουσική, τι ώρα.Το χω ανάγκη να μιλήσω.Μέχρι στιγμής μόνο με τους υπεύθυνους στα εργαστήρια μιλάω για τα options και τα directories στα unix..Καλά είναι κι αυτά δε λέω, μα δεν μου ΄λύνουν τα αντικειμενικά μου προβλήματα- μόνο μου προσθέτουν κι άλλα που χρειάζονται κι άλλες λύσεις κι άλλο διαβασμα και ουφ πια.

Τελικά στο ζυμάρι της πίτσας βάζουμε γιαούρτι ή όχι; Το κουρκουτιασμένο μου μυαλό αδυνατεί να θυμηθεί όσο κι αν το πιέζω. Πάλι υπέροχο φαγητό θα φάει ο καλός μου σήμερα.

Μικρού μήκους

2010-03-16T18:37:00.008+02:00

Small Pleasures

Τί είναι αυτό;

Μπουκιά χθεσινή

2010-03-10T01:23:00.006+02:00

Σήμερα έφτιαξα δυο βραστά αυγά, σφιχτά . Τα έκοψα στα δυο το καθένα, τα πασπάλισα με αλάτι-πιπέρι και πρόσθεσα λίγο λάδι. Τέσσερις μπουκιές σωστές και γεμάτες . Ύστερα χωρίς κόπο, θυμήθηκα τα πρωινά που μικρή όταν ήμουν, έφτιαχνε η μάνα μου αυγά, μα ήταν πάντα μελάτα κι εγώ τα μπούκωνα και κρυφά τα έφτυνα στο καλάθι τυλιγμένα σε χαρτοπετσέτα, να μην τα δει και μαλώσει τα ψέματά μου.

Όλα τα φτωχά, συνηθισμένα φαγητά μου έρχονται τώρα στο νου. Το σπανακόρυζο ας πούμε. Που άμα το πετύχεις και δεν είναι βαρύ στο λάδι του, τρώγεται. Αλλιώς όχι .Δε μπορώ να φανταστώ πως δυο μήνες καθημερινά τρώω σπανακόρυζο.Πως τίποτε άλλο δεν ζητάω εκτός από αυτό το βαρετό, νιανιά φαγητό με την ενοχλητική μυρωδιά που έχει όταν ακόμα είναι ζεστό.

Είναι από το πρωί η μέρα παρατημένη. Μου μοιάζει, της μοιάζω δεν ξέρω ποιο είναι το σωστό. Ξέρω πως δεν με νοιάζει τίποτα, καμιά εξομολόγηση, καμιά λατρεία, κανένας που με πονάει ή δεν με πονάει.

Σκέφτομαι μόνο τις ανάσες σου στα μπούτια μου ανάμεσα, με τα μαλλιά ατημέλητα να στολίζουν το πρόσωπό σου και ανατριχιάζω. Να σε αφήνω να με λατρεύεις μου λες. Μου πήρε καιρό να πειστώ για την αλήθεια της φράσης σου και τελικά αφέθηκα.Μα τώρα δε χρειάζομαι κάτι από όλα αυτά τα πομπώδη. Είσαι εσύ και μου αρκείς, με καλύπτεις.

Αν ήταν οι μέρες χρωματιστές θα τις διάλεγα σε μωβ σαν βασικό χρώμα επειδή με κάνει να νιώθω ζεστασιά και μια αδιόρατη ασφάλεια. Αυτά δηλαδή που πιο πολύ μου λείπουν όταν δεν τα έχω.

Μπορεί να το συνόδευα και με λίγο πράσινο, όχι αυτό το νοσοκομειακό που βάφει τους πιο πολλούς δικούς σου τοίχους μα το πιο σκούρο, το ανακατεμένο με μαύρο που το κάνει πιο σαγηνευτικό.

Μα σε όλες αυτές τις μέρες να είσαι κι εσύ παρών για να έχουν στίγμα και μουσική και ρυθμό και κίνηση. Να είναι και τα ζεστά, συμμετρικά σου χείλια εδώ, να πιπιλάνε τον λωβό του αυτιού μου καθησυχαστικά, να μου λένε πως όλα θα πάνε καλά.

Σε δευτερόλεπτα,ξυπνάω από το λήθαργο που έφτιαξα για να με βάλω μέσα και θυμώνω για την εξάρτηση μου. Εγώ θα είμαι εγώ κι όταν εσύ δεν θα είσαι μέσα μου. Να μη σε θέλω τόσο θα μου υποσχεθώ και να σε αφαιρώ από τα πολλά τα όμορφα που μου προσθέτεις κάθε μέρα.Είμαι αχόρταγη και ανακόλουθη. Μόλις πάτησα την υπόσχεσή μου.Αυτή η ζωή που ζω μαζί σου έχει χρέος να βελτιωθεί, να συνδράμουμε κι οι δυο μας λοιπόν. Αλλά χωρίς υπερβολές, μόνο με ζήλο.

Σε τρεις μήνες θα αποσώσει κι ο έρωτας -λένε κάποιοι στους δεκαοχτώ εξατμίζεται -και τι θα μας μείνει μετά; Θα είμαστε σαν τους εραστές του Magritte να προσπαθούμε με πρόσωπα κουκουλωμένα ασφυκτικά να αποδείξουμε πως μόνο τα δικά μας φιλιά είναι υπέροχα, αισθαντικά; Ή μπορεί και να προσπαθούμε να εφεύρουμε καινούρια.

Μα εγώ σου 'χω κάτι άλλο καλύτερο να κάνουμε. Να γνωριστούμε ξανά.Με όλες μας τις ατέλειες εκτεθειμένες στην πιο περίοπτη θέση. Να αγαπηθούμε έτσι , να γιατρευτούμε έτσι. Γιατί τίποτα πιο αληθινό δεν υπάρχει από τις εκδορές που σου έχουν αφήσει άλλοι άνθρωποι και προσπαθώ τώρα εγώ να γλείφω και να απαλύνω με το σάλιο μου.

Нет Молоко : όχι γάλα

2010-03-08T00:11:00.002+02:00

Δε βγαίνει σου λέω. Με τίποτα. Αχώνευτο. Δεν ξέρω, τί και γιατί και πως φτάνουν σε τέτοιο σημείο τα πράγματα. Τι κρύβεται πίσω από την κουρτίνα, ή στην παρακάτω γωνία. Σιχαίνομαι και τα "ευτυχώς εμάς δεν μας έχει τύχει" και τα "μακρυά από μας". Τέτοιου τύπου αφορισμοί και εξορκισμοί με τσαντίζουν. Δηλαδή, τι έχεις εσύ, ρε ανθρωπάκο, παραπάνω από τους άλλους; Και γιατί να μην σου τύχει; Και τι θα πει να είσαι τακτοποιημένος και να έχεις μια ζωή κανονική; Πως ορίζεται η κανονικότητα; Είναι μέγεθος μετρήσιμο; Έχω κι εγώ να σου πως για τα mmolar άμα θες και τι σημαίνουν, μα εδώ μιλάμε για ζωές. Δεν μετριούνται, δεν κοστίζουν ,δεν τις πληρώνεις, δεν τις αποκτάς, δεν τις καταστρέφεις με το έτσι θέλω. Κι όλοι είμαστε διαφορετικοί και η τύχη είναι για όλους ίδια με βάση τους νόμους τον πιθανοτήτων.Μα με βάση τους νόμους τους ανθρώπινους έχεις λιγότερες πιθανότητες να πετύχεις, άμα είσαι μετανάστης, ή άμα είσαι σχιζοφρενής ή και τα δυο. Κι ο θεός; Ε αυτός πια...

Τέτοιες σκέψεις και πολλές ακόμα που δεν μοιράζονται γεννήθηκαν στο μυαλό μου.Δεν υπάρχουν πολλά να πω ακόμα, μόνο πως έμαθα επιτέλους και είδα τι είναι οι σημύδες,αυτά τα ψηλόλιγνα, ευθυτενή δένδρα που φτάνουν μέχρι τον ουρανό, που μυρίζουν νοσταλγικά και επίμονα. Α, και πως "μαλακό", στα ρώσικα σημαίνει "γάλα". Με συγκίνησαν τα όσα είδα και άκουσα ,αρκετές σκηνές ,δηλαδή. Με έκαναν να νιώσω δυσφορία κάποιες άλλες, να θυμηθώ πως δεν μπορείς να παίζεις με τους ανθρώπους και πως με αγάπη και κατανόηση αν τους περιβάλεις, τότε είναι πολύ πιο εύκολα όλα. Ε κι αυτό είναι αν θέλεις το ηθικό δίδαγμα που ποτέ μα ποτέ δεν θα είναι εφικτό. Επειδή οι ανθρώπινοι νόμοι και όσα φτιάχνουμε είναι ανελέητα και άκαμπτα, όχι μαλακά, όχι απαλά.

------------------------------------------

Νομίζω πως το να αρχίσω να γράφω κριτική σε σχέση με το πως έπαιξαν οι ηθοποιοί είναι σαν να χάνεται η ουσία, που στο συγκεκριμένο έργο υπάρχει ,δεν είναι καθόλου κρυφή. Δεν με αφορά λοιπόν το λιτό σκηνικό ή όποια μελοδραματικά στοιχεία ή και η έλλειψη ταλέντου ,όπως διάβασα σε συναφή σχόλια. Υπάρχουν τόσες απόψεις όσα και μάτια.
Περισσότερα εδώ.

cachée

2010-03-05T15:22:00.005+02:00

Δεν το είπε "σαγρέ", κάπως αλλιώς το είπε η πωλήτρια. Σίγουρα όχι γυαλιστερό, κάπως ματ είναι και χειροποίητο. Όμορφο, ασημένιο δαχτυλίδι στολίζει τον δείκτη στο δεξί χέρι της Λέα. "Τα δάχτυλά σου είναι μακρυά και λεπτά, δάχτυλα πιανίστριας." Μα εκείνη πιάνο δεν έμαθε ποτέ, ούτε είχε ιδιαίτερα παράφορη σχέση με μια κιθάρα που παλιά, πριν χρόνια γρατζουνούσε. "Άρρυθμη είσαι", έτσι της είχε προσάψει ο Σπύρος, με το παχύ ,στριφογυριστό λάμδα, την διαρκή φλυαρία, που παρόλ'αυτά ήταν γλυκός.Γλυκός και αυστηρός και άστατος , όλα αυτά μαζί.

Δεν θυμάται πολλά από εκείνα τα χρόνια στην βορειοανατολική πλευρά. Μόνο πως έκανε κρύο αφιλόξενο τους χειμώνες και άδειαζαν οι δρόμοι και τα μαγαζιά κι εκείνη με ένα κουτάκι κοκακόλα στο ένα χέρι και σταθερά αναμμένο τσιγάρο στο άλλο, έκοβε βόλτες από την Δραγούμη στη Δημοκρατίας και κατευθείαν στο φάρο, για να ξαναγυρίσει ξυλιασμένη κάποια ώρα μετά. Οι βραδιές , οι ακόμα πιο μοναχικές που χρονομετρούσε με το Again να παίζει επαναληπτικά στα αυτιά , την ώρα που χρειαζόταν για να φτάσει στο πλησιέστερο περίπτερο και να ψωνίσει καπνούς και λοιπά σύνεργα. ,ακόμα την στοιχειώνουν. Ατέλειωτες κουβέντες με τον εαυτό και σχέδια για φυγή. Κι ένα βιβλίο που χάθηκε μα δεν την φύλαξε τελικά από τη γλύκα των πραγμάτων όπως υποσχόταν ο τίτλος του. Άσχημα χρόνια, χρόνια γκρίζα. Όσο κι αν θέλει να τα ξεφορτωθεί, την έχουν γεμίσει με τζάντζαλα ψυχολογικά που κατά καιρούς επιχειρούσε να καταχωνιάσει.

Σήμερα,κάθε γωνιά στην Αθήνα την πάει πίσω σε αλλοτινούς τόπους, τρόπους, συνήθειες, ανθρώπους,καταστάσεις, τέλματα και τελικές διεξόδους.

Θυμόταν πάντα να γράφει. Σε τετράδια με τουλίπες απ'έξω κι αργότερα σε μαύρα τεφτέρια με τετραγωνισμένα φύλλα για ατίθασες σκέψεις. Αγάπησε τα moleskine κι ας μην ήταν αντάξιά της.
Κάπου μέσα της , η Λέα ένιωθε πως πάντα μπορούσε να βρει το ταλέντο της. Ένας άνθρωπος γεννιέται με ένα ταλέντο. Σίγουρα. Το πίστευε. Και δε θα ήθελε να είναι το δικό της εφάμιλλο με το ,dying is an art, like everything else. I do it exceptionally well, της Πλαθ ,όσο κι αν τη θαύμαζε.

Δεν μπορεί να είναι ταλέντο το να ακούς, ούτε το να βλέπεις. Σίγουρα όχι το να αγγίζεις. Ταλέντο με βούλα χρειαζόταν. Μια ανακάλυψη, μια συλλογή ποιητική, ένα έργο τέχνης, ένα σονέτο, μια χορογραφία, μια συλλογή από φωτογραφίες. Ένα κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα που να αποδεικνύει την κλίση της.Θα ήταν ελέυθερη αν ζούσε μέσα στο σουρρεαλισμό του Miró ή τη ριζοσπαστική "πορνογραφία" του Κλιμτ, Θα ήταν ελεύθερη αν είχε γεννηθεί σε άλλη εποχή ίσως.

Μια αποθαρρυντική βουτιά του πέλματος στη λακούβα με τα λασπόνερα, προσγειώνει τη Λέα στο απόγευμα της ανοιξιάτικης Πέμπτης. Σαν από ξύπνημα ζητά να νιφτεί κι αποφασίζει πως πρέπει να είναι εδώ, να προσπαθεί και να κλειδώσει επιτέλους σε ένα χάρτινο κουτί τα ονείρατά και τις αναμνήσεις της αφού η ζωή της μόνο μια φορά συμβαίνει.

La fille sur le pont

2010-03-03T00:17:00.005+02:00

Την ώρα που περπατά θα σκεφτεί τα χθεσινοπρωινά τερτίπια τους και τα σώματα να τυλίγονται σε λουλουδοσέντονα ποτισμένα από ιδρώτα γλυκό και ζεστές μυρωδιές από τις υγρασίες τους. Θα θυμηθεί πως λίγο πιο πριν ,εξόριστοι στις σκάλες, κάπνιζαν από ένα τσιγάρο στριφτό μέσα στο σκοτάδι. Το φως ήταν προσωρινό και η διαδικασία "φτάνω μέχρι τον στρογγυλό βαθουλωμένο διακόπτη -ανάβω-επιστρέφω στο σκαλί μου",φάνταζε περιττή εκείνη την ώρα. Εκείνος σώπαινε κι εκείνη το ίδιο, μα η καρδιά της ήταν ελεύθερη. Τα μυστικά όταν πάψουν να υφίστανται σε απελευθερώνουν. Το παρελθόν είναι εκεί, δεν το διαγράφουν, το φυλάνε μα είναι πια απόν και κανένα νόημα δεν έχει να σκαλίζεται.

Την ώρα που περπατά θα έχει μια λέξη σε επανάληψη στο μυαλό της "κόκ-κι-νο", να προφέρεται από τα χείλια του, στο σωστό τόνο, με τη σωστή άρθρωση και τη μαγική υφή της φωνής του. Θα σκεφτεί το πρόσωπό της να χώνεται στην καμπύλη του λαιμού του και τα μάτια του να προφέρουν λέξεις.

Πλησιάζοντας τη γέφυρα θα σκεφτεί πως είναι ευγνώμων για όλα αυτά που θα πάρει μαζί της.Θα κρεμάσει τον κορμό της κοιτάζοντας το μουντό βυθό και απλώνοντας τα χέρια σε έκταση, θα χαράξει έναν κύκλο γύρω της με διάμετρο εκατόν εβδομήντα εκατοστά. Το κέντρο του θα είναι ο οφαλός της. Ξέρει πως να το κάνει. Το εγχειρίδιο τα έγραφε όλα σωστά και απολύτως κατανοητά.Θα αφεθεί, για να πετάξει.

νυχτερινό

2010-02-28T00:37:00.004+02:00

Το κρύο ροκάνιζε το ένα μου χέρι κι ύστερα τη μύτη και το αριστερό αυτί. Όνειρα ήρθαν στον ύπνο μου να μου μιλήσουν ασυνάρτητα για όσα ποτέ δε θα κάνω. Σκέφτηκα εκεί μέσα στον παράδοξο ύπνο μου πως κάποιος λείπει: μια ανάσα ζεστή και δυο πόδια που με προστατεύουν. Μετά θυμήθηκα.Και μετά τα χέρια έψαξαν το κινητό ψηλαφητά μέσα στο σκοτάδι. Περασμένες έξι. Ξημέρωνε χωρίς να ξημερώνει. Μα το παλιομήνυμα ήταν εκεί. Τα μούτρα μου είχαν ήδη φτιάξει

Ύστερα το μυαλό μου αναζήτησε τα πολλά υποκοριστικά. Πολλές λέξεις να με χαρακτηρίζουν φυστίκι,πιτσιάκι,κουκλίτσα -φαντάζομαι από πορσελάνινη-,πορνέλο,κορισάκι,κι ανάμεσα σε αυτές μία που πιο πολύ μ'αρέσει μα ποτέ σχεδόν δεν είναι πιστευτη: γυναίκα. Τα χρόνια μου το μαρτυρούν, οι εκφράσεις μου σε οργασμικές στιγμές, μα η φωνή, τα μούτρα, όχι. Αυτά παραπλανούν. Θυμάμαι έναν άντρα, ψηλό, με ασυνήθιστο όνομα, μέσα στο σκοτάδι να με κρατάει δυνατά από τα μπράτσα και να μου λέει :"Δεν είσαι κορίτσι. Είσαι γυναίκα". Το πρόσωπό του χιλιοστά απείχε από το δικό μου αλλά χιλιόμετρα για να το γλείψει ή να το φιλήσει. Ίσως να ήταν και ο μοναδικός αλήθινός φίλος που είχα ποτέ. Και τι έλεγα; Για τη γυναίκα. Για εμένα που δεν περπατάω αιθέρια πάνω σε δεκάποντα, που δεν πετυχαίνω να βάψω όμορφα τα χείλη, που τα μαλλιά μου είναι μπουκλωτά ατίθασα -όχι καθωσπρέπει. Μα όλα αυτά που δεν έχω πηγάζουν από κάπου πιο βαθιά. Όταν μια μέρα εκκολαφθώ θέλω να είσαι εκεί δίπλα να με βλέπεις, να με αγαπάς και τότε όπως και χθες το πρωί σε αυτό το παλιομήνυμα.Παράπονα δε θα έχω τότε. Στραγγαλισμένα θα είναι.

Κι εσύ θα είσαι δίπλα μου άντρας περήφανος, στητός ,να με τιθασεύεις, να μου μαθαίνεις πως δεν μπορώ όλα να τα προκαλώ ή να τα προσκαλώ γιατί τότε ακριβώς είναι που τα διώχνω.

Μα κι εγώ θα σου μαθαίνω. Πως είναι όμορφα όταν λές όσα μαγειρεύονται μέσα σου. Όταν δεν αφήνεις το όμορφο κεφάλι σου να κοκκινίζει από τις έγνοιες και τα πρέπει.Ίσως τότε το άγχος να εγκαταλείψει και τα πληγωμένα νύχια σου.

Είναι νύχτα πια. Ο μάρκος μασουλάει ψαροκόκκαλα και εγώ ανατριχιάζω ακούγοντας τον αλλόκοτο ήχο που κάνει το στόμα του καθώς τα αλέθει.

Όμορφα είναι και να συναναστρέφομαι κόσμο. Να βλέπω ανθρώπους που μου έχουν λείψει. Μα το κενό στριφογυρίζει στα τοιχώματα μέσα στο στομάχι σαν άδειο μπαλόνι που χάνει αέρα. Είναι μονίμως εκεί και μου υπενθυμίζει πως ο χρόνος κυλά και δυσκολεύει τα βήματα που κάνω. Οι αποφάσεις που πρέπει να σκοτώνω για να πάρω άλλες πιο σωστές κάθε φορά, πιο συγκρατημένες, πιο ρεαλιστικές. Μεγαλώνω και δε μου φαίνεται. Όλο θα το λέω γιατί καθόλου δεν μου αρέσει. Να με παίρνουν στα σοβαρά όσοι εγώ πιστεύω. Αυτός είναι ο στόχος μου. Με ρώτησε ο δάσκαλος ποια είναι τα σχέδια μου για το μέλλον, "non faccio progetti per il futuro" του απάντησα με πειθώ και δεν ξέρω αν δυσανασχέτησε. Μα ούτε και με ένοιαξε.

Αχταρμάς είναι όλα στη ζωή μου. Επειδή τις περισσότερες φορές τα έχω επιλέξει έτσι όντας απλός παρατηρητής και όχι δράστης. Κουράστηκα που αποζητώ το ντάντεμα ακόμα. Που μου βγαίνει μαγκιά άκαιρη και άσκοπη, που τριβελίζουν το κεφάλι μου ηλίθιες σκέψεις και ανασφάλειες. Έχω ξεχάσει εδώ και καιρό πολύ τι πάει να πει ελευθερία.Όχι του τύπου "κάνω ότι μου κατέβει στο κεφάλι", δν με γεμίζει πια, μόνο με αδειάζει, μα ελευθερία να μπορώ να χαίρομαι αληθινά με πράγματα που κάνω, με τα όσα μοιράζομαι. Ίσως σήμερα να το θυμήθηκα λίγο. Και θέλω να μην το ξεχνάω.

Der Krieger und die Kaiserin

2010-02-26T02:45:00.002+02:00

τρήματα

2010-02-25T02:25:00.010+02:00

Τόσο εύκολο είναι να προσποιούμαι. Το θύμα, τον δυνατό ,τον έξυπνο ,τον βλάκα, τον ερωτύλο, τον πόρνο, τον αστείο, τον πρόθυμο. Μου τέλειωσαν τα επίθετα και πρέπει να σεργιανίζω για να βρω ρόλους. Κάθε μέρα κι από ένας, κάθε στιγμή. Είμαι ήρεμος γιατί γνωρίζω πως όλα αυτά θα τελειώσουν μια μέρα. Λόγια προφητικά μα διόλου ανώριμα. Άχρονος χρόνος και ήλιος συνετός με περιτριγυρίζουν. Όλα είμαι εγώ, όλα τα φτιάχνω, τα καταστρέφω, τα διαστρεβλώνω, τα ομορφαίνω, τα υποθάλπω. Όλα. Τα αληθινά μου ψέματα και τις τρυφερές προσποιήσεις. Κι από αυτά (σου) προσφέρω.

Butoh

2010-02-20T17:05:00.003+02:00

φώτο

Σε παρατηρώ. Σώμα αδύναμο,άπνοο σχεδόν, το τυλίγουν νήματα αόρατα τραβώντας το σε ροές ακαθόριστες, αέναες. Δεν ορίζει τίποτα. Ορίζεται μόνο.

Μυαλό σφραγισμένο, σώμα σε κίνηση, στόμα μισάνοιχτο.

Μη μιλάς,έτσι κι αλλιώς οι λέξεις σου ξεφτισμένες ,σαν τα νύχια σου είναι. Μόνο δες. Μοιάζεις νεογέννητο. Από τα χείλια σου ξεπροβάλει το κόκκινο ,που τόσο υποκριτικό φαντάζει χρωματίζοντας τη γλώσσα.Σάλια στεγνώνουν στο πηγούνι, αφού κανείς δεν ήρθε να τα σκουπίσει. Η ανάσα σου ξινισμένη.Πόσο ανυπεράσπιστος είσαι. Η γύμνια σου ορατή. Ξυπνάς για να κοιμηθείς ξανά. Φιλιά θανάτου σου δίνουν τα πουλιά στον ύπνο. Η σκιά ή η ψυχή σου είναι που χορεύει ξέφρενα;

Χάνεται μόλις μπει το σκοτάδι. Χάνεσαι κι εσύ περιμένοντας να αποφασίσεις ξανά τη λάθος απόφαση. Μα πόσα λάθη να πλάσουν ακόμα τα μαραμένα σου δάχτυλα;

Εσύ μέσα από εμένα

2010-02-17T00:41:00.009+02:00

Ήσουν εσύ στο όνειρό μου. Ίδιος μα και αλλιώτικος, με τα μακρυά μαλλιά απαλά που με τύφλωναν με το φως τους και μάτια τεράστια, σκούρα, υγρά, τρυφερά. Μου χαίδεψες την καμάρα του ποδιού αντί για παραπάνω λόγια. Με πήρες να φύγουμε. Μακρυά, σε μέρη ανείπωτα, ανεξιχνίαστα, σε μέρη που δεν είναι ζωγραφισμένα σε κανένα χάρτη. Η φωνή σου σταθερή, ερωτική, αντρική, τραγουδιστή. Τέτοια που δε θέλω άλλη να ακούω να μου ψιθυρίζει, να με μαλώνει, να με φιλάει. Ήσουν δυνατός και ψηλός όπως τώρα, όπως την πρώτη φορά που σε είδα και σε φαντάστηκα πριν σε γνωρίσω. Σου υποσχέθηκα πως θα σου κάνω πολλά παιδιά. Όλα αγόρια και στο τέλος, το μικρό μας θα είναι κορίτσι, που μεγάλη θα του έχεις αδυναμία. Θα γίνουν έξυπνα σου είπα, σαν κι εσένα. Και θα σε αγαπούν τόσο όσο εγώ. Ηδονικά πλασμένες θα είναι οι μέρες μας, οι στιγμές μας. Γεμάτες. Ζωντανές, με φως να τρυπώνει από παντού μέσα μας. Να με θέλεις σου είπα. Να με αγαπάς. Να με λατρεύεις κι εγώ θα φροντίζω όλα αυτά να τα μπορείς επειδή θα θέλεις, επειδή θα είμαι η μία σου Η μία σου για να σε φροντίζω, να σου μαγειρεύω λιχουδιές , να σε τρίβω μέσα στη μπανιέρα, να σου χαλαρώνω τους ώμους ,να χαϊδεύω το κούτελο κοντά στις φύτρες των μαλλιών σου, να σε δαγκώνω εκεί που δεν θέλεις, να σε παγώνω, να σου κάνω χαζά, να σου χτυπάω τον πρωινό καφέ σωστά για να κάνει αφρό, να σου διαβάζω τα βράδια με άρθρωση σωστή.

Ύστερα ξύπνησα. Ήσουν δίπλα μου κι εγώ χωμένη στην αγκαλιά σου. Οι αναπνοές μας συγχρονισμένες και μόλις άρχιζε να μπαίνει πρωί από τις γρίλιες.

σήματα φωσφορικά

2010-02-13T00:23:00.002+02:00

"out here on the perimeter there are no stars, out here we are stoned immaculate"

2010-02-10T02:49:00.005+02:00

<<...Όλο αν νιώθω με ρωτούσε. "Νιώθεις;" Και όταν απαντούσα "τσου" με κατεβασμένο το κεφάλι μου πέταγε στα μούτρα τρεις λέξεις: "άνιοστο, ε άνιοστο" και με το επιτιμητικό του βλέμμα να τρυπώνει στο κρανίο μου έφευγα για να ξαναγυρνάω φορές αμέτρητες. Μα όταν πιάνεις πάτο , τίποτα δε σε νοιάζει. Κι ο πάτος του καθενός διαφέρει και μετριέται με δεδομένα την αντοχή και τη φωνή μέσα στο κεφάλι του. Εμένα και τα δυο δεδομένα ήταν σε στάθμη κοντά στον πυθμένα μιας βαθιάς λίμνης. Γύρω γύρω σκοτάδι και βουρκόψαρα με μουστάκια να τρώνε από τις εκδορές μου.

"Εγώ ποτέ μου δε θα τρυπηθώ", μου έλεγε. "Ποτέ μου δε θα σνιφάρω", λίγο φόμπα μόνο που και που για να γουστάρουμε. Τρέλα σκέτη. Αυτοκίνητα φορτωμένα και κόντρες στην Αλεξάνδρας , σπίτι σε βόρεια προάστια αψεγάδιαστο,μέσα στη χλιδή. Κι από την άλλη τα κλάμματα της μάνας του για βοήθεια.

Πολλά μηνύματα για να μην τον αφήνω. Πολλά στιχάκια. Πολλά σχέδια. Πολλά ναρκώτικα ρε φίλε όμως. Κι από έρωτα, νηστεία. Ο κόσμος μου ήταν καταχωρημένος σε 113 τραγούδια στο mp3 και τα ρούχα μου ήταν μαύρα πουλόβερ και παντελόνια. Μα προσπαθούσα. Τον συζητούσα, του μιλούσα. Μόνο την κάψα του δεν ένιωθα. Το ντελίριο που ξεπρόβαλε από μέσα του δεν μπορούσα να το αντέξω. Χρειάστηκαν μερικά κοψίματα με μαχαίρι ,μια λεκάνη γεμάτη κρύο νερό στο κεφάλι και λέξεις που με φόρτωσαν με κόμπλεξ για να καταλάβω πως σιχάθηκα και πως αξίζω περισσότερα από αυτόν.Την εκδίκησή μου την πήρα κάποια χρόνια πριν όταν προσπάθησε να βάλει τη γλώσσα του στο στόμα μου κι ενώ ήθελα να του την κόψω , απλά τραβήχτηκα. Κι εκείνος πάγωσε, έμεινε κόπανος.

Δεν τον ξαναείδα από τότε κι άμα τον θυμάμαι είναι για να ξέρω τι δε θέλω πια να μου κάνω.>>

Ιστορίες καθημερινής τρέλας

2010-02-05T16:26:00.006+02:00

Το νερό στο μπρίκι βράζει διαρκώς, έχει σχεδόν εξατμιστεί. Το συμπληρώνει με κρύο και το ξανατοποθετεί στο μάτι. Καφές πρωινός. Με γάλα. Τι καφές δηλαδή, ρόφημα λέγεται έτσι που τον πίνει. Φωνές στις σκάλες, φωνές εντός, στο δρόμο, στην τηλεόραση. Φωνές που δεν του λένε τίποτα. Μόνο ακούγονται. Το είχε σκεφτεί διεξοδικά. Είχε ενώσει τα σκισμένα κομμάτια χαρτιού,τα γραμμένα με μολύβι πάνω. Εκεί ήταν η απόφασή του. Μα όσο ευλαβικά κι αν την πήρε, άλλο τόσο βιαστικά θα την απέρριπτε ξανά και ξανά μέχρι τελικά να την υιοθετήσει. Το γεύμα στο τραπέζι των γονιών του σκεφτόταν. Που θα περίμενε, θα περίμενε αχνιστό και νόστιμο την επιστροφή του...

Εκείνη τη μέρα είχε βάλει κάτω όλες τις σκέψεις. Τις κολλούσε μία-μία στο χαρτί για να μην του ξεφύγουν. Τελικά, μια ήταν και η λύση που φώτισε το κεφάλι του. Ήθελε, επίσης, να σκεφτεί τους έρωτές του. Όσες τον αγάπησαν πραγματικά , όσες τον είδαν να παλεύει με τους δαίμονές του και να παραιτείται και να ξαναρχίζει, μα τον αγάπησαν ακριβώς γι' αυτό. Θυμάται μια, με λεπτή παιδική φωνή και σγουρά καστανά μαλλιά.Παίδεμα η γκόμενα. Μα τον αγαπούσε. Ήταν και η τελευταία που θυμόταν. Οι άλλες πέρασαν, τον καύλωσαν και χάθηκαν. Δεν του έμεινε κάτι από αυτές εκτός από τη λαγνεία στο κούτελό τους.
Μετά στο μυαλό του χόρευαν φίλοι παιδικοί και φίλοι που έκανε χρόνια αργότερα στην ενήλικη ζωή του. Ήταν χορτασμένος από όλα. Από όλα; Το μόνο που δεν κατάφερε στα διάτρητα χρόνια του ήταν να αφήσει μια παρακαταθήκη.Κάτι αντάξιο και μεγαλεπίβολο ,όπως το όνομά του: Δαίδαλος.Όπως η ζωή του και οι στιγμές της·δαιδαλώδης.

Μα τέτοια ώρα τί σημασία είχαν όλα αυτά;
Ένα μπάνιο να κάνει ,ήθελε. Να μπει στη μικροσκοπική, ορθογώνια μπανιέρα κι εκεί κουλουριασμένος να μείνει, σαν έμβρυο στον αμνιακό του σάκο. Με όλες του τις εμπειρίες και τα συναισθήματα σε έξαψη. Να θυμηθεί για ποιο λόγο. Για ποιο λόγο αξίζει;

Καθαρός και λογικός πια, άρχισε να φοράει τα μαύρα του ρούχα. Στέγνωσε τα μαλλιά του κι εκεί ανάμεσα στο ζεστό αέρα και τις τούφες να ανακατεύονται μπροστά του, αποφάσισε.

Την επόμενη στιγμή το πρόσωπό του ήταν μπλε και τα πόδια του μόλις που ακουμπούσαν στο από χρόνια φθαρμένο μωσαϊκό.

De nihilo nihil

2010-02-04T01:08:00.005+02:00

Το κρύο που νιώθω στα δάχτυλα δεν μπορεί να με επηρεάσει. Ούτε να με αγχώσει, ούτε τίποτα.

Το μόνο που θέλω τώρα είναι να φύγω. Δειλή τακτική, θα μου πεις, μα η ατμόσφαιρα μυρίζει κάτιπουδεναντέχεται. Το σπίτι ξένο. Το σώμα μου ξένο.Όλα όσα θέλω τα έχω μέσα μου. Όλα όσα πρέπει τα έχω μέσα μου κι όμως αυτά που κάνω λάθος είναι. Να νιώσω μόνη και να είναι όμορφα, θέλω.Και μετά όλα θα είναι υπέροχα. Γιατί μου έχει κολλήσει αυτή η λέξη; Αφού παραπέμπει στην υπεροχή και δημιουργεί συναισθήματα αηδίας. Η πλάτη μου πονάει επειδή σκύβω πάνω από σελίδες που ακατανόητες μοιάζουν - ελλείψει χρόνου. Αδυναμία χαρακτήρα λέγεται. Να μην μπορείς να ξεφύγεις από το τέλμα σου. Να μη μπορείς να θέλεις.Κι εγώ δε μπορώ άλλο να περιμένω πότε θα δυναμώσω. Χάνω στιγμές. Χάνω ζωή μέσα από το κεφάλι μου. Χάνω και τίποτα δεν κερδίζω. Τίποτα, η νέα αγαπημένη μου λέξη. Προβάλλομαι πάνω της και τίποτα προσφέρω.

Χάσκω σαν ψάρι που του λείπει νερό χωρίς τίποτα -πραγματικά - να μου λείπει.

Κι όλο λέω "είμαι καλά" και χαμογελάω και κρύβω εκφράσεις και πρόσωπα δικά μου από τον ήλιο.Στον εικονικό μου κόσμο δεν φθείρομαι σωματικά ούτε ψυχικά από άλλους. Μόνο εγώ με φθείρω και είναι χειρότερα. Θα ήθελα να βγαίνω έξω και να μην υπάρχουν άνθρωποι που μου είναι απεχθείς. Να μη φοβάμαι θα ήθελα. Να είμαι σαν γυμνασμένος μυς δυνατή και σαν μυαλό ανοιχτό κοφτερή. Ρυτιδιάζω μέσα μου και δεν κάνω άλλο από "να με λυπάμαι",αφού είναι πιο βολικό, κατά τη συνήθειά μου.

Μα να πάψω πρέπει. Ξημερώνει και η ζωή επιβιβάζεται σε βαγόνι.

Να μην ξεχνάω να φεύγω μαζί της.

ολόκληρος

2010-02-01T18:15:00.006+02:00

Κοχλάζει η ζωή μας μέσα σε τούτο εδώ το σπίτι. Είναι δικό μας τώρα. Πιο πολύ δικό μας από ποτέ. Πιο πολύ δικό μας από όποιο μελλοντικό σπίτι. Δεν έχω σχέδια για τα μέλλοντα. Μου φαίνονται σκεπασμένα με νέφος. Δεν με αφορούν, δεν με νοιάζουν. Όταν πέφτω στην παγίδα των πρέπει και μιλάω γι'αυτά δεν είμαι εγώ. Όχι εγώ. Είμαι ένα κακέκτυπό μου τότε.

Όλα είναι πολύ εντάξει τώρα αγάπη μου. Ακουμπάω το κεφάλι μου στο στέρνο σου και ύστερα το στόμα μου στη λακούβα του λαιμού σου, τόσο ζεστή , τρυφερή. Ρουφάω τους χυμούς και τις ιδέες σου και νιώθω χορτασμένη. Ο χρόνος δεν έχει μονάδα μέτρησης και στους τοίχους μας δε θα βρεθούν ημερολόγια. Ένας χρόνος, ένας μήνας και κάτι ψιλά σίγουρα σημαίνουν αυτό που τώρα είμαστε.Που καταφέραμε να μοιραζόμαστε πράγματα. Μερικά να τα σωπαίνουμε.Να γεμίζουμε μπωλ με νιφάδες-αγαπολέξεις για να ξεδιψάμε. Μα από την άλλη δε σημαίνουν τίποτα για όσα δεν έχουμε μάθει ακόμα.Δεν έχω συνηθίσει τον ήχο σου,τη συχνότητά σου, τον τρόπο που σέρνεις τα πόδια σου μέσα από τις παντόφλες.Τις εκφράσεις σου όλες, δεν τις έχω αποτυπώσει ακόμα. Τα αγγίγματα και τον τρόπο που με φιλάς, τους οργασμούς μας. Τη σιχαίνομαι την ασφάλεια όπως και τις φράσεις του τύπου "ο άντρας της ζωής μου". Μα, ναι.θέλω να είσαι. Αλλά όλα αυτά μαζί με το πως μετράμε το χρόνο πλάθουν μια πολύ τρομακτική αντίφαση. Να δένομαι με ονειροκλωστές και μετά μια-μια να τις σπάνε οι πραγματικότητες; Δεν έχει νόημα καθόλου, σου λέω. Γιατί και στο παρελθόν έτσι έκανα μέχρι που ήρθε το τέλος. Και πιο οριστικό δεν γινόταν.Και τότε η ζωή μου φάνηκε τόσο πολύτιμη και οι στιγμές που είχα ακόμα πιο, που μου υποσχέθηκα να εκτιμώ στο έπακρο.

marginalia

2010-01-31T00:39:00.007+02:00

Δεν έχω ύπνο τέτοιες ώρες. Είναι για μένα τώρα περίπου δύο το μεσημέρι. Θα πάει οχτώ πρωί των ανθρώπων για να έρθει το δικό μου βράδυ και να κοιμηθώ λίγο. Μετά να σηκωθώ, να ετοιμαστούμε, να πάμε με φίλους να φάμε και μετά, πιο μετά να πάμε στο Gagarin. Θα είναι η πρώτη μου φορά εκεί. Αλλά δε θέλω τώρα να το σκεφτώ.

Η ανάσα σου είναι τόσο ρυθμική και ήσυχη. Είναι σχεδόν η μόνη ώρα που γαληνεύεις.Τα μαλλιά σου πέφτουν πάνω στα πλήκτρα που πατώ ελαφρά για να μη σε ξυπνάω. Έχεις λίγη ώρα ακόμα να κοιμηθείς. Μετά μου έχεις αναθέσει να σε ξυπνήσω.

Το μάτι μου έπεσε τώρα στη μικρή γλάστρα που έχει το χρώμα της βανίλιας. Μέσα της ζει ένας υποτυπώδης κάκτος, χωρίς αγκάθια, δεν ξέρω το ονομά του, μα ούτε και η πωλήτρια το ήξερε. Έχει παχιά φύλλα, ζουμερά και όλο ψηλώνει. Ίσως επειδή του μιλάμε. Και ίσως επειδή το ποτίζω όταν πρέπει και του τραβάω τα μαραμένα φύλλα του για να μην το ενοχλούν άλλο.Ελπίζω να ζήσει λίγο παραπάνω από το μικρό μπονσάι. Άμα το ξεράνω κι αυτό δε θα κάνω παιδιά ποτέ. Το έχω αποφασίσει.

Είναι τρομερή επιδεξιότητα , ικανότητα, υπευθυνότητα να φροντίζεις φυτά. Το πιστεύω. Εγώ δεν είμαι καλή να φροντίζω ούτε εμένα. Μόνο με εσένα προσπάθησα πολύ όταν ήσουν άρρωστος δυο φορές. Μα ακόμα και τότε θυμάμαι έκαψα τη σούπα σου μια φορά και οι μπουκίτσες βγήκαν σκληρές. Μα θα μάθω. Να μαγειρεύω, εννοώ. Έχω φαντασία και δεν με νοιάζουν οι δοσολογίες. Αυτοσχεδιάζω, πράγμα που θεωρώ βασικό στη μαγειρική. Ξεκίνησα πάλι τις φλυαρίες.μου λείπει να διαβάζω βιβλία λογοτεχνικά. Το τελευταίο που διάβασα ήταν Η γοητεία του σκατζόχοιρου μα τώρα δεν έχω χρόνο. Άλλα πρέπει να διαβάζω και να μαθαίνω.

Είμαι εκνευρισμένη που θα πάω σε συναυλία ενώ έχω ωτίτιδα. Το ξέρω, τελικά θα βάλω ωτοασπίδα στο ένα αυτί κι έτσι ημίκωφη θα ακούσω το The lies I sire.Ούτε να πιω δε θα μπορώ με την αντιβίωση που παίρνω. Οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές μα δε θα αφήσω τον μέρφυ και τους νόμους του να μου χαλάσουν τα σχέδια.

Ήρθε η ώρα να βάζω καφέ στο μπρίκι. Ελληνικός βαρύς με δυο κουταλιές ζάχαρη. Αν ήσουν ξύπνιος θα σου έλεγα να με κάνεις - όπως λέει η γιαγιά μου -κι ας μην τον πετυχαίνεις ποτέ.

"star " seeder

2010-01-30T03:31:00.007+02:00

Ο 2Σx2 είναι φοβερός τύπος το δίχως άλλο. Μου έδειξε την ακόλουθη εικόνα, την οποία και βρήκα εξαιρετική. Είναι ένα δείγμα του πως μπορεί να συνδυαστεί μια τέχνη, που έχει τις ρίζες της πολύ παλιά , όπως αυτή της γλυπτικής και μια μοντέρνα μορφή τέχνης όπως το graffiti.Το αποτέλεσμα κάθε άλλο από πράξη ιεροσυλίας μου φαίνεταιει. Ίσα-ίσα που προσδίδει πλαστικότητα και χάρη στην πέτρινη μορφή του Seeder.

Η εικόνα που βλέπουμε τη μέρα, ίσως να μην έχει απόλυτη σχέση με αυτό που θέλει να πει ο καλλιτέχνης. Βλέπουμε απλά το άγαλμα που μας παραπέμπει σε κάποιον άνθρωπο από αγροτική περιοχή, ίσως να παραπέμπει παράλληλα και στην κομμουνιστική εποχή της Λιθουανίας (δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί δεν βρήκα πληροφορίες για το άγαλμα) :

Όμως τη νύχτα τα πράγματα αλλάζουν και η σκιά του πέτρινου ανθρώπου μοιάζει να σπέρνει, στο έδαφος, αστέρια :

Το άγαλμα βρίσκεται στην πόλη Kaunas της Λιθουανίας. Και ο τύπος που το "πείραξε" βρίσκεται εδώ.

Δεν ξέρω αν μπορείς να πεις το αποτέλεσμα τέχνη. Το σίγουρο είναι πως ήταν μια ιδέα όμορφη. Δεν γνωρίζω επίσης και τη δουλειά του συγκεκριμένου ανθρώπου για να τον κρίνω. Άλλωστε εγώ δεν είμαι καλλιτέχνης και η άποψη που μπορώ να έχω θα ήταν λειψή και φτωχή. Αρκούμαι μόνο στο να κρίνω αυτά που βλέπω με βάση τις αίσθήσεις που μου τσιμπούν.