29.1.17

july

στα 21 συναπτά μου έτη την έχασα
όχι εντελώς ξαφνικά, είχα δηλαδή
τις αμφιβολίες μου από νωρίς,
μα τότε ακριβώς που συνέβη ο θάνατος ,
που ζωντάνεψε ο τραγικός χορός
σ'ενα πεζοδρόμιο ποδοπατήθηκα από αλλόγλωσσους
αφού εγώ μονάχα τη δυστυχία μιλούσα από τότε που συνέβη
κι έψαχνα σε έρημους ναούς και πηγάδια
σε θάλασσες παραδείσιες και σε πλωτά όνειρα
να την ξαναβρώ,
στην ομορφιά που χάθηκε από τα σπλάχνα σου
και τη φωνή που επέστρεψε στα έγκατα
ήταν τόσο τραγικά τα δρώμενα που μόνο τα γέλια
μπορούσα να βάλω. Σωληνάκια στο στόμα,
με αίμα που έτρεχε πασαλειμμένο,
γάζες με σελοτέηπ στα μάτια και όλα λευκά
και θόρυβος από το ρόγχο σου
απ' ότι σου είχε απομείνει μέχρι να μπεις στη λίστα
η αποστείρωση με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή αφού
μοίραζα μαντήλια σαν για αποχαιρετισμό σε όλους τους φίλους
που σχημάτιζαν ουρά μέχρι την έξοδο της Μεθ,
μέσα στη μεθ επωάζεται ο θάνατος
ήθελα να πω στη μάνα που με είδε σαν άγγελο εξ ουρανού
με τη ρομφαία να φοβερίσω και να ποδοπατήσω
το αναπόφευκτο -
να μας θυμάσαι ,σου γράψα, όπως θα σε θυμόμαστε κι εμείς
και αυτές ήταν οι πιο χυδαίες λέξεις μου σε εσένα
και οι τελευταίες γεμάτες πίστη σε εμένα




19.1.17

Γ12, στάση 12

Μαυροφορούσα κατά μια συνήθεια θρήνου
ήρθα να σε βρω. Μου πρόσφερες κρασί
να πιω και μαύρη σοκολάτα
έμεινα μέρες, μήνες, χρόνια εδώ
σκαλίζοντας τη φωτιά που ανάψαμε
παίζοντας παιχνίδια με λέξεις 
τρυφερότητα και σκληράδα
ερωτευτήκαμε βαθιά και πολύ
με αγάπησες, σε αγάπησα
γεννήσαμε ένα παιδί που 
δοκιμάζοντας αέρινους φθόγγους 
τονίζει τις νέες μας ιδιότητες
επικαλείται το φως , μαζεύει νότες
και χρώματα ,μας ενώνει ξανά
το τώρα μας βρίσκει σε ένα ολοκαίνουριο παλιό
να χτίζουμε ζωή σε σταθερό χώμα,
μια τριάδα αδιαίρετη, ενωμένη με ονειρικό νήμα
σε ζεστό ιστό συνεχίζουμε


18.1.17

μια μύγα μπήκε, κάθισε , ήπιε, βγήκε

Τη σακούλα , τη χαρτοσακούλα
ακόμα την ψάχνω.
Στα κρυφά , τα σκοτεινά.
Προσπαθώ κάθε φορά
να αποδώσω κίνητρο
 και λογική στην πράξη
 Έγινε βιαστικά , εν αναμονεί
ψυχοφθόρου ταξιδιού με τρένο.
Η βαλίτσα μου ξερίζωνε αργά
το χέρι από την άρθρωση του αγκώνα.
Πονούσα, πονούσα
Το περιεχόμενο ήταν φτωχό σε αξία,
σημαντικό για μένα που το έχασα
Με σειρά , λοιπόν:
μια ριγέ πυτζάμα με φροντίδα διπλωμένη
ένα μικροσκοπικό σπιρτόκουτο από την Πράγα,
το κολιέ της μαμάς, ένα φορτιστής, το άρωμά μου
δυο σοκολάτες κι ένα βιβλίο
Η μύγα πήγε και κάθισε
πάνω στο κραφτ
δευτερόλεπτα μετά το φευγιό μου
την άκουσα να γελά σπαρταριστά
με τη βλακεία μου.



Άσσο φίλτρο μαλακό, παρακαλώ

Τα πιο πικρά σε γεύση τσιγάρα είναι τα άσσος φίλτρο τα κόκκινα. Σ' εκείνα τα δήθεν κυριλέ μπαράκια της παραλιακής, κάθε καλοκαίρι ο κακός χαμός από μπαιλντισμένους και καψούρηδες, από φοιτητές εν εξάλλω μετά το πέρας τον εξετάσεων. Ντυνόμουν γυναίκα και πήγαινα. Έπινα τζιν τονικ ή κάποιο ανώδυνο απεριτίφ. Δεν είχα στυλ ούτε πόζα, ούτε σουτιέν μέσα από τη μπλούζα. Στητά μικρά βυζιά και ψιλή φωνή. Αυτά μου πρόσαψε σαν θετικά με αυτά με ξαπόστειλε όταν αποφάσισε πως δεν του αρκούσαν.Σε κανένα τούνελ δεν συναντήθηκαν οι ξέφρενες μιλκυμιλκυγουει πορείες μας. Σαν τα μάτια του που κάποτε, κάποτε τείναν να αλληθωρίζουν. Το ' χε όμως στις κουβέντες και το μπιριμπίρι κι έριχνε κοπελιές εκπάγλου ομορφιάς, όχι σαν κι εμένα, όχι. Πιο ντίβες, ψηλές κουκλάρες που διψούσαν για παραμύθια αλλά διάλεγαν τους λάθος πρίγκηπες. Μια μερα του ξεφούρνισα αυτόν τον στίχο του Ρεμπώ για την ομορφιά . Με κοίταξε κι αθόρυβα απομακρύνθηκε. Οι δειλοί πάντα έτσι φεύγουν. Κι έχουν θράσσος τόσο για να αφήσουν ερείπια πίσω. Κάπνισα το τελευταίο μου πακέτο άσσο φίλτρο και το σιχάθηκα, τον σιχάθηκα. Γιατί η σχέση μας είχε μικρό προσδόκιμο από το πρώτο σάλιο που ανταλλάξαμε.

chacun ses madeleines, chacun ses albertines

ψάχνω στα σπλάχνα με τα χέρια
- εκεί εντυπώθηκαν χαρές και λύπες
στο στομάχι μου δεν χωνεύτηκε η κακία

σαν να ακούω αυτό το απεχθές κροτάλισμα δοντιών
να κατηγορούν και να δηλώνουν
να φοβερίζουν και να φτύνουν ασχήμιες

μόνη τους έννοια να με στολίσουν
να γράψουν δηκτικές λέξεις
θριάμβου και μίσους

να υπογραμμίσουν τα άνωθεν με
την ταυτότητά μου , για έμφαση;
για "ζήτω", για αποδείξη και εξευτελισμό.

η πλάτη μου πονάει
το χέρι το δεξί θυμάται τη χειραψία
ζοφερή · στόμα θυμωμένο κλειστό

πάνε χρόνια · δεν έμαθα άμυνα
μα ξέρω πως η κακία επιστρέφεται
σε αυτόν που τη γεννάει.








9.1.17

Ένα κάποιο τέλος

Τα μεγάλα καλογυαλισμένα παπούτσια συναντιούνται, συζητούν και καταλήγουν στο εξής: ένα απλό ατύχημα , σαν εξάρθρωση ώμου ήταν το όλον.Σε μια τρύπα κούρνιασε η αγάπη. Δεν ζητήθηκαν παρά λίγες υπογραφές εκεί που παλιότερα γράφαμε γράμματα εξομολογητικά, να διαλέξουμε τα χρώματα, τα λουλούδια και τα βάζα. Το τρένο θα έκανε όλη την υπόλοιπη δουλειά. Αναμνήσεις φυτρώνουν ακόμα στους τοιχους, στην λεμονιά, στο τραπέζι της αυλής που έγινε κομμάτια και πετάχτηκε μαζί με τα σερβίτσια. Κόκκοι γυαλιού που σφηνώθηκαν στις πτυχές του δέρματος όλες οι λέξεις που ειπώθηκαν λάθος. Πόσα χρόνια μας βρήκαν δεμένους μαζί να παλεύουμε κόντρα στις σιωπές των λευκών δωματίων, τώρα που έφυγαν τα παιδιά και μείναμε, ας πούμε δυο αλήθειες κι ας χωρέσουμε με στοργή τους πόνους που εγκυμονούσαν τόσο καιρό οι ζωές μας.Ναι, καλέ μου; Και σε σκορπίζω έπειτα που θα ' χει ούριο, να βρεις ευκολότερα το δρόμο σου.


6.1.17

dull doll : a dialogue

Όλη είσαι μια ουρά και έρπεις,
προς φανταστικούς θρόνους
αλλάζοντας άντρες σαν τα φιδοπουκάμισά σου
αλαζόνας ούσα και κακεντρεχής
δεν σου περνά από το μυαλό πως
ο θαυμασμός μπορεί να είναι γνήσιος
χωρίς να συνοδεύεται από υποτέλεια
χωρίς να υπονοεί τα όσα αραδιάζεις σε ποιήματα
στοχεύοντας -νομίζεις- ευθύβολα μα τόσο λάθος,
και  δεν συνάδει με συμπάθεια :
άλλο εσύ, άλλο τα έργα σου
Δεν έπομαι γιατί δεν με νοιάζει να ηγούμαι.
Τα σκήπτρα σου προσκυνώ!
Στέκομαι  στα πόδια μου γερά,
βουτηγμένη σε μια ευτυχία ακριβοθώρητη-
αυθύπαρκτη και υπαρκτή
με εικόνες από δικό μου υλικό
καθρεφτίζομαι στα μάτια μιας αγάπης
 που η στερεοτυπική φαντασία σου
δεν μπορεί να συλλάβει.
Πια καμιά σου λέξη δεν μπορεί να με κλονίσει.
Συνέχισε με τις άβολες και μίζερες σκέψεις,
με το έρεβος των πυκνών σκοταδιών να σε σκεπάζει,
συνέχισε να στοιχίζεις ψυχαναγκαστικά τα άραγε και τα μήπως ερωτηματικά σου
σαν να μην υπάρχει άλλη εναλλακτική
σαν όλα να περιστρέφονται γύρω από το άτομό σου
εστεμμένη μικρή πριγκίπισσα του τίποτα
συνέχισε να ηγείσαι στις στρατιές των ακολούθων
μόνη.



4.1.17

βραδιά ποίησης

Στο Χάρλεμ μόνο
Δεν πίνουν κρασί
πίνουν τεκίλα
χασίς, L.S.D
Σε ταξίδι -χωροχρονικό :
decadence, στα μαύρα, θεά
λυτά, απλά τα μαλλιά
ψυχή στις χούφτες

Κατεβαίνω τις σκάλες
σε κάθε θαμπόγυαλο βλέπω :
οι γλώσσες τρέχουν
οι άνθρωποι ακούν 

Μουσική και ποδήλατα 
κρεμασμένα σε τοίχους
ποτά καυτά και σφηνάκια
κερνούν τους διψασμένους

Η ψυχή στις χούφτες
δεν τρέμει, έτοιμη
μιλά αντί εμού
κλονίζει τα σφραγισμένα στόματα

κάποτε οι στιγμές ήταν εύκολες
και όμορφες
κάποτε βάδιζα με 
την ψυχή στις χούφτες





vacutainer

Οι πλαστικές πεταλούδες είναι
τρομακτικές-όσο πιο μικρές , τόσο
Φωλιάζουν στα χέρια
ασπρίζουν αυτά ,καθώς το αίμα κρύβεται,κλαίνε τα μωρά
Όταν, ειδικά, τα καθίζουν 
στην αγκαλιά της μαμάς
η αδυναμία της να είναι
δυνατή και θαρραλέα
και το γαργαλητό στην οσφυική μοίρα
καθιστούν τις πλαστικές πεταλούδες μισητές.
Μετρήσαμε 7 τρυπήματα και 
ίχνος συμπόνοιας εκ μέρους των.