29.1.17

july

στα 21 συναπτά μου έτη την έχασα
όχι εντελώς ξαφνικά, είχα δηλαδή
τις αμφιβολίες μου από νωρίς,
μα τότε ακριβώς που συνέβη ο θάνατος ,
που ζωντάνεψε ο τραγικός χορός
σ'ενα πεζοδρόμιο ποδοπατήθηκα από αλλόγλωσσους
αφού εγώ μονάχα τη δυστυχία μιλούσα από τότε που συνέβη
κι έψαχνα σε έρημους ναούς και πηγάδια
σε θάλασσες παραδείσιες και σε πλωτά όνειρα
να την ξαναβρώ,
στην ομορφιά που χάθηκε από τα σπλάχνα σου
και τη φωνή που επέστρεψε στα έγκατα
ήταν τόσο τραγικά τα δρώμενα που μόνο τα γέλια
μπορούσα να βάλω. Σωληνάκια στο στόμα,
με αίμα που έτρεχε πασαλειμμένο,
γάζες με σελοτέηπ στα μάτια και όλα λευκά
και θόρυβος από το ρόγχο σου
απ' ότι σου είχε απομείνει μέχρι να μπεις στη λίστα
η αποστείρωση με ενδιέφερε εκείνη τη στιγμή αφού
μοίραζα μαντήλια σαν για αποχαιρετισμό σε όλους τους φίλους
που σχημάτιζαν ουρά μέχρι την έξοδο της Μεθ,
μέσα στη μεθ επωάζεται ο θάνατος
ήθελα να πω στη μάνα που με είδε σαν άγγελο εξ ουρανού
με τη ρομφαία να φοβερίσω και να ποδοπατήσω
το αναπόφευκτο -
να μας θυμάσαι ,σου γράψα, όπως θα σε θυμόμαστε κι εμείς
και αυτές ήταν οι πιο χυδαίες λέξεις μου σε εσένα
και οι τελευταίες γεμάτες πίστη σε εμένα