18.1.17

chacun ses madeleines, chacun ses albertines

ψάχνω στα σπλάχνα με τα χέρια
- εκεί εντυπώθηκαν χαρές και λύπες
στο στομάχι μου δεν χωνεύτηκε η κακία

σαν να ακούω αυτό το απεχθές κροτάλισμα δοντιών
να κατηγορούν και να δηλώνουν
να φοβερίζουν και να φτύνουν ασχήμιες

μόνη τους έννοια να με στολίσουν
να γράψουν δηκτικές λέξεις
θριάμβου και μίσους

να υπογραμμίσουν τα άνωθεν με
την ταυτότητά μου , για έμφαση;
για "ζήτω", για αποδείξη και εξευτελισμό.

η πλάτη μου πονάει
το χέρι το δεξί θυμάται τη χειραψία
ζοφερή · στόμα θυμωμένο κλειστό

πάνε χρόνια · δεν έμαθα άμυνα
μα ξέρω πως η κακία επιστρέφεται
σε αυτόν που τη γεννάει.