9.1.17

Ένα κάποιο τέλος

Τα μεγάλα καλογυαλισμένα παπούτσια συναντιούνται, συζητούν και καταλήγουν στο εξής: ένα απλό ατύχημα , σαν εξάρθρωση ώμου ήταν το όλον.Σε μια τρύπα κούρνιασε η αγάπη. Δεν ζητήθηκαν παρά λίγες υπογραφές εκεί που παλιότερα γράφαμε γράμματα εξομολογητικά, να διαλέξουμε τα χρώματα, τα λουλούδια και τα βάζα. Το τρένο θα έκανε όλη την υπόλοιπη δουλειά. Αναμνήσεις φυτρώνουν ακόμα στους τοιχους, στην λεμονιά, στο τραπέζι της αυλής που έγινε κομμάτια και πετάχτηκε μαζί με τα σερβίτσια. Κόκκοι γυαλιού που σφηνώθηκαν στις πτυχές του δέρματος όλες οι λέξεις που ειπώθηκαν λάθος. Πόσα χρόνια μας βρήκαν δεμένους μαζί να παλεύουμε κόντρα στις σιωπές των λευκών δωματίων, τώρα που έφυγαν τα παιδιά και μείναμε, ας πούμε δυο αλήθειες κι ας χωρέσουμε με στοργή τους πόνους που εγκυμονούσαν τόσο καιρό οι ζωές μας.Ναι, καλέ μου; Και σε σκορπίζω έπειτα που θα ' χει ούριο, να βρεις ευκολότερα το δρόμο σου.