18.1.17

Άσσο φίλτρο μαλακό, παρακαλώ

Τα πιο πικρά σε γεύση τσιγάρα είναι τα άσσος φίλτρο τα κόκκινα. Σ' εκείνα τα δήθεν κυριλέ μπαράκια της παραλιακής, κάθε καλοκαίρι ο κακός χαμός από μπαιλντισμένους και καψούρηδες, από φοιτητές εν εξάλλω μετά το πέρας τον εξετάσεων. Ντυνόμουν γυναίκα και πήγαινα. Έπινα τζιν τονικ ή κάποιο ανώδυνο απεριτίφ. Δεν είχα στυλ ούτε πόζα, ούτε σουτιέν μέσα από τη μπλούζα. Στητά μικρά βυζιά και ψιλή φωνή. Αυτά μου πρόσαψε σαν θετικά με αυτά με ξαπόστειλε όταν αποφάσισε πως δεν του αρκούσαν.Σε κανένα τούνελ δεν συναντήθηκαν οι ξέφρενες μιλκυμιλκυγουει πορείες μας. Σαν τα μάτια του που κάποτε, κάποτε τείναν να αλληθωρίζουν. Το ' χε όμως στις κουβέντες και το μπιριμπίρι κι έριχνε κοπελιές εκπάγλου ομορφιάς, όχι σαν κι εμένα, όχι. Πιο ντίβες, ψηλές κουκλάρες που διψούσαν για παραμύθια αλλά διάλεγαν τους λάθος πρίγκηπες. Μια μερα του ξεφούρνισα αυτόν τον στίχο του Ρεμπώ για την ομορφιά . Με κοίταξε κι αθόρυβα απομακρύνθηκε. Οι δειλοί πάντα έτσι φεύγουν. Κι έχουν θράσσος τόσο για να αφήσουν ερείπια πίσω. Κάπνισα το τελευταίο μου πακέτο άσσο φίλτρο και το σιχάθηκα, τον σιχάθηκα. Γιατί η σχέση μας είχε μικρό προσδόκιμο από το πρώτο σάλιο που ανταλλάξαμε.