2.3.13

πασατέμπο

Οι νύχτες μοιάζουν με τις μέρες μου.Κοιμάμαι αλλόκοτες ώρες,μετράω στον ύπνο νεκρούς κι εφιάλτες,μικροσκοπικά έμβρυα καμωμένα από μένα,γεννημένα σε δύσβατους δρόμους.Στον ξύπνιο απαριθμώ χρωστούμενα κι όνειρα για ταξίδια,φορέματα από άλλες εποχές και νυφικά.Σε σένα που με γιατρεύεις λέω τα πάντα.Για πρώτη φορά.Σε σένα που μ'αγαπάς και με λατρεύεις σπαράζω με μισόλογα.
Μ'αρέσε το σπίτι που ήταν γεμάτο.Σκυλιά,παιδιά,μαμάδες,άντρες,κουνιάδους,μωρά,φίλους.Τώρα μετράω κενές θέσεις κι ο καναπές ξαναμεγάλωσε.Ίαως ξαναγεμίσει αύριο για λίγες κούφιες,βιαστικές ώρες.
Κάθομαι τυλιγμένη με δυο ρόμπες,στο τραπεζάκι ένας καφές απ'ωρα φτιαγμένος,ώρα 5 και 10 ante meridiem.Μετράω χαραυγές και τιτιβίσματα πουλιών.Κάθε πρωί περνάει ένα κατάμαυρο,κοτσύφι πρέπει να'ναι,κάθεται πρώτα στη λεμονιά και ύστερα ξαποσταίνει στη ροδιά.Μόλις με πάρει χαμπάρι φεύγει σαν στρόβιλος.Το μισώ για τα φτερά του.Και που παρά την κακοκαιρία στέκεται.Εμένα το κρύο με τυλίγει σαν σάβανο.Θα του ξεφύγω, υπόσχομαι,μια μέρα πριν να είναι αργά.Αργά.Είναι η λέξη που με κατατρώει χρόνια τώρα.Δεν πιστεύω στον Σίσυφο μα νιώθω σαν αυτόν.Πως τις στιγμές της ελευθερίας της πλήρωσα με αντίτιμο το άγαλμα που είμαι τώρα.
Ο κόσμος με τρομάζει όσο ποτέ.Κλείνω τη μύτη μέσα στο κασκόλ μου που μυρίζει άνθη κερασιάς και τους παρατηρώ με καχυποψία και σοφία.Είναι όλοι τόσο βιαστικοί, όπου κι αν πάνε, όταν μιλούν,όταν τρέχουν,όταν περπατάνε, όταν γελούν,όταν τρώνε, όταν πηδιούνται.Αν είχα μια συμβουλή θα ήταν ν'αλλάξουν tempo.Μα δεν γίνεται.Θα γίνουν σαν κι εμένα και θα 'ναι και γι'αυτούς αργά.
Μια στιγμή που φοβήθηκα όσο τίποτα ήταν αυτή στο σουπερμάρκετ.Κόλλησε το μυαλό μου και το αριστερό μου χέρι δεν άφηνε το καροτσάκι που έσερνες προς το μέρος σου.Τα μάγουλά μου κοκκίνισαν σαν να τα 'χα πασαλείψει με βύσσινο και το στέρνο μου έβγαζε ντροπιασμένους κρότους.Έπαιζα για 20-30 δεύτερα έναν ρόλο που δεν μου ζητήθηκε, έναν αυτοσχεδιασμό κι ένιωθα το κοινό μου δυσαρεστημένο.Και κυριώς εσένα.Τα ρέστα - το βραβείο μου- ήταν λίγα χάλκινα λεφτά κι η απόδειξη χιλιόμετρα απόλυτων τιμών.Βγήκαμε κι ανάσανα.
Το σπίτι μοιάζει πιο χαρούμενο και πιο φωτεινό με τις νότες που βγαίνουν από την κιθάρα σου.Δεν έχω μουσικό αυτί αλλά ξέρω πως είσαι καλός σε αυτό που κάνεις εδώ και κάμποσες μέρες.θα 'θελα να 'μαι πιο προσαρμοστική σαν άνθρωπος να γίνομαι κι εγώ χαρούμενη μαζί με τους τοίχους, τις πόρτες και τα παράθυρα.Έγινα χαρούμενη για 5 λεπτά σήμερα το πολύ πρωί που μου λεγες κάτι φοβερά ανέκδοτα που τώρα ούτε καν τα θυμάμαι.κι εκεί μου είπες πως δεν γελάω.κι ούτε θυμάμαι πόσους μήνες έχω πραγματικά να χαρώ.θα φταίει αυτή η ψυχή που κουβαλάω.Με κάτι έχει λερωθεί που δε βγαίνει.Με κάτι που δημιουργεί αντισώματα για τη χαρά.