19.6.12

κανονικά

Θα με νοιάζεσαι αντί να με αγαπάς,θα με ανέχεσαι αντί να με αναζητάς,διαδικαστικά θα γίνεται αντί με πάθος,θα με ακούς χωρίς να βλέπεις.
Ποτέ δε χώνεψα πως το "κανονικά" φτύνει βαρεμάρες,θλίψη, παρακμή και πρόβες για το τέλος.

Εύχομαι να μη μας φτάσει (ποτέ).



12.6.12

ά(π)νοια

Είναι διαρκώς εκεί,κόμπος ζοφερός, μίζερος,επίμονος ,σαν αηδία, στο κέντρο του στέρνου, εκεί που χτυπάμε όταν μας κάθεται η μπουκιά, εκεί που ξεκινά η ναυτία.Δεν τον διώχνω ότι κι αν σκαρφιστώ.Έκοψα και τον καφέ εκτός από το τσιγάρο- που το 'χω κομμένο 8 μήνες- κι όχι δεν είμαι ακόμα έγκυος κι ας είπες πως το έχεις σκεφτεί να μου φυτέψεις ένα παιδί που δεν θα ξέρουμε πως να το μεγαλώσουμε εδώ,σ΄αυτό το σπίτι το ανήλιαγο κι ας έχει αυλή,αυτό το δυάρι.Μια γαλήνη λιπαρή που απέχει από το να γίνει φουρτούνα,μέσα κι έξω, έτσι φαίνεται να είναι.Ο κόσμος καίγεται για τα καλά και δεν τον δροσίζει ούτε το καρπούζι που κόβουμε τα βράδυα, ούτε το παγωμένο τσάι ούτε η μηχανική φόρα του ανεμιστήρα.Και οι δυο λέξεις που συμβαίνουν συγχωνεύονται σε μια.Κι ο κόσμος εξακολουθεί να καίγεται και λύση να μην υπάρχει.Η ανοχή έχει μετατραπεί σε αηδία.Αλλά δεν φτάνει.Οι ιδέες που παλιά θα μου φαίνονταν επαναστατικές κι αισιόδοξες, τώρα ζαρώνουν μπροστά σε όλες τις προοπτικές,μπροστά στους οίκους παχυλών μισθών και αναίσχυντων ανθρωποειδών.Φόβος και φόβος,η μπουνιά που χτυπά στο στέρνο. Κι αυτός δεν κόβεται σύρριζα όσο κι αν θέλω, όσο κι αν θέλουμε.Οι αυταπάτες έχουν πεθάνει προ πολλού.Το αγέννητο παιδί μας φοβάται για το παρόν.