Δε μπορείς να αρθρώσεις τη θλίψη. Κάτι φορές κουράζεσαι και να είσαι σαν κλόουν όλη την ώρα. Σε λυπάσαι που χαίρεσαι με τα μικρά και επουσιώδη, με τις σταγόνες που πέφτουν πάνω στα χρώματα από τις ομπρέλες - κι εσύ φαντάζεσαι πως πέφτουν σε καζάνι με ουράνια τόξα -που χαίρεσαι με το χαμόγελο που σου εκτόξευσε ο άγνωστος δίπλα σου- έτσι χωρίς γιατί. Όμως κάτι φορές αναρωτιέσαι και επιβεβαιώνεις από μόνος σου πως η ζωή σου δεν έχει νόημα μόνο γι αυτά. Και γυρνάς στα σκοτάδια σου αλήτης και μόνος. Πάλι στα ίδια, μαύρα σκοτάδια. Πιάνεις τον εαυτό σου να κλαίει και να γελάει, επειδή κλαίει και επειδή είχε καιρό να κλάψει. Περιμένεις αποτελέσματα από εξετάσεις. Όχι δικές σου. Αγαπημένων άλλων. Ανησυχείς πιο πολύ για εκείνους από όσο για εσένα. Εσύ είσαι άτρωτος ,εσύ είσαι πάντα υγιής, εσύ δεν έχεις το γαμημένο δικαίωμα να έχεις κανένα απολύτως παράπονο - πόσο μάλλον να το εκφράσεις. Περιμένεις λόγια που έχεις καιρό να ακούσεις. Περιμένεις επιβεβαίωσεις. Περιμένεις να γνωρίσεις καινούργια μούτρα. Μόνο περιμένεις όμως.Θυμάσαι παλιά. Ονειρεύεσαι πως είναι η ζωή σου ανάποδα, να περπατάς σε ταβάνια και να αιωρείσαι από λάμπες.Δεν έχεις τίποτα πρωτότυπο να πεις, ούτε να φτύσεις. Δεν έχεις τίποτα καινούργιο να ακούσεις , μόνο πιο λυπητερές εκδοχές αγαπημένων τραγουδιών. Όλα είναι βροχή. 'Αρα είναι όμορφα. Όλα είσαι εσύ και τίποτα δεν είναι εσύ.
Ακόμα σε ψάχνεις με την ελπίδα να μη σε βρεις ποτέ για να συνεχίσεις να κολυμπάς μέσα στο μαύρο. Η αγάπη πέθανε κι όσο κι αν προσπαθείς να την σηκώσεις θα είναι εκεί , σαν πατημένη τσίχλα κάτω από τη σόλα σου ,εκνευριστικά επίμονη, να μην ξεκολλήσει ποτέ.
4 λέξεις:
Καλησπέρα. Όπως λέει κι ένας φίλος, είδα φως και μπήκα. (Πολύ ωραίο κείμενο).
Ένα απ' τα πιο όμορφα πράγματα στον άνθρωπο είναι η αθάνατη αμφιβολία που έχει. Η αίσθηση που νιώθεις όταν, ενώ ξέρεις πως κάτι είναι έτσι όπως είναι κι όμως εσύ δεν παύεις να προσμένεις το απροσδόκητο. Πιστεύοντας, έστω και στο ελάχιστο, πως αύριο μπορεί να ξημερώσει και να 'ναι αλλιώς. Κι όταν πάλι ξημερώσει και όλα είναι όπως ήταν ακόμη υπάρχει μια μικρή ελπίδα πως ίσως να γίνει κάτι μεθαύριο. (Key word: Patience).
η τελευταία παράγραφος είναι τόσο ανατριχιαστικά αληθινή..
ουφ!!
ο αποτέτοιος
Adis,
καποια στιγμη κουραζεσαι. το απροσδοκητο δεν σε εκπλησσει πια. το μονο που σου μενει ειναι εσυ να προσπαθεις για να αλλαξεις. Η παλη με τον εαυτο σου ειναι αυτη που - τελικα- σε ολη σου τη ζωη σε βασανιζει. Η ελπιδα ειναι ατοπο επιχειρημα. Πες το τρικ του μυαλου οταν δεν εχει διεξοδο. Ομως δεν ειναι αισιοδοξη σταση να στηριζεσαι σε αυτην. Αισιοδοξια ειναι να στηριζεσαι στα δικα σου - και μονο- ποδια.
καλησπερες, καλωσηρθες
αποτετοιε,
ω, ναι.
:)
Τουλάχιστον όταν τη μάσαγες τη τσίχλα ήταν πολύ νόστιμη, ζουμερή, γεμάτη αρώματα. Αυτό είναι που μετράει. Τώρα κόλλησε στο παπούτσι σου... Τι να κάνεις... Θα προτιμούσες να μην την είχες βάλει ποτέ στο στόμα σου; Εγώ όχι...
Να είσαι καλά...
Δημοσίευση σχολίου